ଏହି ସମୟରେ, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସନତ୍କୁମାର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱେଦେବ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, କ୍ରୋଧ, କାମ, ଆନନ୍ଦ, ଅଭିମାନ, ମୋହ ଓ ସମସ୍ତ ପିତୃଗଣ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର କଥାଶୁଣି, ଦାନବପତି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କର ନେତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବନରାଜାକୁ ଧରିନିଅ, କିମ୍ବା ଯଦି କିଛି ସନ୍ଦେହ ଥାଏ, ତେବେ ଏହି ବନବାସୀକୁ ହତ୍ୟା କର।" ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦାନବମଣ୍ଡଳୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଶକ୍ତି ଦେଖେଇଲେ। ତେବେ, ମହାବଳଶାଳୀ ନରସିଂହ ଦାହାଡ଼ି ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପାଟି ମୁହଁ ମୃତ୍ୟୁବର ଦ୍ୱାର ଭଳି ଖୋଲିଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଭାକୁ ଉଜାଡ଼ି ଦେଲେ। ଏହି ସଭା ବିନାଶ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତାଙ୍କର ରାଗ ଭରା ଚକ୍ଷୁଁ ସହ ବନରାଜା ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରମଧ୍ୟରୁ ସେ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡାସ୍ତ୍ର, ଭୟାନକ କାଳଚକ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ଅପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ତିନି ଲୋକ ନିମିତ୍ତ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବିପ୍ରଳୟକାରୀ ପୈତାମହାସ୍ତ୍ର, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ବଜ୍ର, ଶୁଷ୍କ ଓ ତରଳ ବଜ୍ର ଦ୍ୱୟ—ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଏହା ସହିତ ସେ ଭୟଙ୍କର ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଶୁଳ, କଙ୍କାଳ, ଗଦା, ବ୍ରହ୍ମଶିରସ୍ତ୍ର ଓ ବ୍ରାହ୍ମାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବର୍ଫ ଅସ୍ତ୍ର, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର, ମଥନ ଅସ୍ତ୍ର, କପାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦାସ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହା ସହିତ ପ୍ରତିହତ କରିବା ଅସ୍ତ୍ର, କ୍ରୌଞ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ର, ମୋହନ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୋଷଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଶୋକ ଦେବା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ସେ ଉପଯୋଗ କଲେ କ୍ଷୋଭନ ଅସ୍ତ୍ର, ମାରଣ ଅସ୍ତ୍ର, ମହାନିଗ୍ରହଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଅପରାଜିତ କାଳମୁଦ୍ଗର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାପନ ଅସ୍ତ୍ର। ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ମୋହନ, ମାୟାବି, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର, ପ୍ରିୟ ଅସିରତ୍ନ ଓ ନନ୍ଦକ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ସେ ନିଦ୍ରାଜନକ ଅସ୍ତ୍ର, ମଦନ ଅସ୍ତ୍ର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବାରୁଣାସ୍ତ୍ର ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନରସିଂହଙ୍କ ଉପରେ ଆଗରେ ଅହୁତି ଦେବା ପରି ଆଗ୍ନିମୟ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସହିତ, ସେ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ହିମାଳୟକୁ ତାପରେ ଘେରି ଦେଇଥାଏ। ଦାନବସେନାର ଏହି ସମୁଦ୍ର, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର ବାତାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଜାଗାକୁ ମହାସାଗର ମେନକ ପର୍ବତକୁ ଢାଙ୍କିଦେଇଥିବା ଭଳି ଭରିଦେଲା। ସେମାନେ ବଣ୍ଡା, ପାଶ, ତାଲୱାର, ଗଦା, ମୁଷଳ, ବଜ୍ର, ବିଦ୍ୟୁତ୍, ବହୁଶାଖା ମହାବୃକ୍ଷ ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମୁଷଳ, ଲୋହା ଗଦା, ପଥର ମୁଷଳ, ପର୍ବତ, ଏବଂ ଶତଧା ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବା ଯନ୍ତ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦାନବମାନେ ହାତରେ ପାଶ ଧରି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ରଗତି ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବଜ୍ର ସମାନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘେରି ଉଠିଲେ, ଯେପରି ଯୁବା ହାତୀମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଦଢ଼ି ଦେଇଥାଏ। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ସୁନା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ମୁହଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶିଙ୍ଗଧାରୀ, ଚୀନା ପଟ ଧାରଣ କରି, ହଂସମାନଙ୍କ ପରି ଅଲେଖା ଲାଗୁଥିଲେ। ତା'ପରେ ଦାନବମାନେ ମାୟାବି ଅଗ୍ନି ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ବାତାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଅପର୍ୟାପ୍ତ କରିବାକୁ, ଶତାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବର୍ଷାଦେବମାନେ ବିପୁଳ ବର୍ଷା କରି ଏହାକୁ ଦମନ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ମାୟା ବିଫଳ ହେବା ପରେ, ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଢାଙ୍କିଦେଲା। ସେଇ ଅନ୍ଧକାରରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଉଠିଲେ। ନରସିଂହ ନିଜ ତେଜରେ ଘିରି ରହି, ଉଦୟ ହୋଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଭଙ୍ଗ ଭୃକୁଟି ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଲଳାଟରେ, ତିନି-ଶିଖର ଗିରି ପରି, ତିନିଧାରା ଗଙ୍ଗା ବହୁଥିଲା। ଏପରି ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମାୟା ବିନାଶ ହେଲାପରେ, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କ୍ରୋଧରେ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାଙ୍କିଗଲା। ଆବହ, ପ୍ରବହ, ବିବହ, ସମୀରଣ, ପରାବହ, ସଂବହ, ଉଦ୍ବହ ଓ ପରିବହ—ଏହି ସାତ ବିଶାଳ ବାୟୁ ଚଞ୍ଚଳ ହେଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକ ବିନାଶ ସମୟରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ବାୟୁ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଇଚ୍ଛାମତା ଚଳିଲେ। ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଯୋଗ କଲେ। ଗ୍ରହ, ତାରା ଓ ତାରାପତି ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଳୋକମୟ ହେଇଗଲେ। ଏହି ବେଳେ, ଆକାଶରେ ଏକ ବଡ଼, ମୁଣ୍ଡହୀନ କଳା ଧଡ଼ ଦେଖାଗଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୂଆଁ ଓ କଳା ଆଲୋକ ରହିତ ହେଲା। ପ୍ରଭୁ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରୁ ସାତଟି ଧୂଆଁ ମେଘ ପରି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଉପଜିଲା। ଗ୍ରହମାନେ ଶିଙ୍ଗ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ଥିଲେ, ବାମ ଓ ଡାହାଣ ପାଖରେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଶନି, ମଙ୍ଗଳ ସମାନ ରଙ୍ଗରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ ସମାନ ଭାବେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ। ଶିଙ୍ଗମାନେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଧୀର ଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯୁଗାନ୍ତର ଗ୍ରହ। ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ସହ ଅନ୍ଧକାର ହଟାଇଲେ। ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ରୋହିଣୀ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ରାହୁ ଗ୍ରସିଲେ ଓ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ଆଘାତ କଲା। ଦୀପ୍ତିମାନ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚାଲିଗଲା, ଦେବତାପତି ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କଲେ। ଏକ ଉଲ୍କା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମାନ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସହ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଲା; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗଛ ଅସମୟରେ ଫୁଲିଲା ଓ ଫଳିଲା।