ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦେହ ଦେଖି, ସୁନା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏହି ରୂପକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦାନବ ଏବଂ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନିଜେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ହେ ମହାରାଜ, ବଳଶାଳୀ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୂଳ, ମୁଁ କେବେ ଏହି ନରସିଂହ ରୂପକୁ ଦେଖିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଶୁଣିନାହିଁ। ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ, ପରମ ଦିବ୍ୟ ରୂପ କ’ଣ? ମୋ ମନରେ ଏହା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୈତ୍ୟନାଶକ ବୋଲି ଲାଗୁଛି। ଏହି ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ହିମବତ୍, ପାରିୟାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତମାନେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ସହିତ ତାରାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ କିରଣ, କୁବେର, ବରୁଣ, ଯମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀପତି, ମାରୁତ୍, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ତପସ୍ୟାଶୀଳ ଋଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏହି ଦେହରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ, ପଶୁପତି ଏହାର ଲଳାଟରେ ବିଚରଣ କରୁଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଏହି ଦେହରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ତୁମେ, ଆମେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଶତଶଃ ବିମାନରେ ଏହି ସଭାରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ହେ ରାଜା, ଏହି ନରସିଂହ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ତିନି ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ଏହି ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦେଖାଯାଉଛି। ଏଠି ପ୍ରଜାପତି, ମହାତ୍ମା ମନୁ, ଗ୍ରହମାନେ, ଯୋଗ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ବିପଦ୍ର ସମୟ, ଧୃତି, ବୁଦ୍ଧି, ଆନନ୍ଦ, ସତ୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ନିଗ୍ରହ—ସବୁ ବିଦ୍ୟମାନ। ବଳଶାଳୀ ସନତ୍କୁମାର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଋଷି, କ୍ରୋଧ, କାମ, ଆନନ୍ଦ, ଅଭିମାନ, ମୋହ, ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ ଏଠି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନେତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବନ୍ୟ ପଶୁଠାରୁ ଏହାକୁ ଧର; କିମ୍ବା ଯଦି କିଛି ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ତେବେ ଏହି ବନବାସୀକୁ ମାରିଦିଅ।” ସମସ୍ତ ଦାନବ ଖୁସି ହୋଇ, ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ସିଂହକୁ ଘେରି ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରସିଂହ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ସଭାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ସଭା ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିବାବେଳେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ରୋଷରେ ଆଖି ଲାଲ କରି, ସିଂହ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରମଧ୍ୟରୁ ସେ ସବୁଠୁ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର, କାଳଚକ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ପୈତାମହ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ବଜ୍ର, ଶୁଷ୍କ ଓ ତରଳ ବଜ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ରୌଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର, ଶକ୍ତି, କଙ୍କାଳ, ଗଦା, ବ୍ରହ୍ମଶିରସ୍ ଅସ୍ତ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମ ଅସ୍ତ୍ର, ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର, ହିମ ଅସ୍ତ୍ର, ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର, ମଥନ ଅସ୍ତ୍ର, ଖପର ଅସ୍ତ୍ର, ଦାସ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଚାଳିଲେ। ପ୍ରତିରୋଧକ ଅସ୍ତ୍ର, କ୍ରଉଞ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ର, ମୋହନ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୋଷଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ବିଳାପ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ହେଲା। କ୍ଷୋଭକ, ଘାତକ, ମହାନିଗ୍ରହ, ଅପରିହର୍ୟ କାଳାମୁଦ୍ଗର, ତାପକ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ବିନାଶକ, ମୋହନ, ମାୟାବି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର, ଆସିରତ୍ନ ଓ ନନ୍ଦକ ମଧ୍ୟ ଚାଳିଲେ। ନିଦ୍ରାକର, ବିମୋହକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଅପରିହର୍ୟ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନରସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ହବନ କୁଣ୍ଡରେ ଆହୁତି ପଡ଼େ। ତାଳିକା ଅସ୍ତ୍ରର ଆଗୁନିରେ ଏହି ଅସୁର ସିଂହକୁ ଘେରି ନେଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହିମାଳୟକୁ ତାପରେ ବେଢ଼ି ଦେଇଥାଏ। ଦୈତ୍ୟ ସେନାର ସମୁଦ୍ର ରୋଷର ପବନରେ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ, ମୈନାକ ପର୍ବତକୁ ଝାଙ୍କି ଦେଉଥିବା ସମୁଦ୍ର ପରି ସବୁଠାରୁ ଭରି ଦେଲା। ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଶୁଳ, ପାଶ, ଖଡ୍ଗ, ଗଦା, ମୁଷଳ, ବଜ୍ର, ଅଗ୍ନିବାଣ, ଶାଖା ଭରି ଦାଳ ଥିବା ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ସମସ୍ତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମୁଷଳ, ଲୋହ ଗଦା, ପାଥର ଚକ୍କି, ପର୍ବତ, ଶତଧା ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବା ଯନ୍ତ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ ଦାନବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବଜ୍ର ପରି ଚଳନଶୀଳ ହୋଇ, ପାଶ ଧରି, ଦେହ ଉଠାଇ, ଯୁବ ହାତୀ ପରି ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଦଢ଼ି ଦେଲେ। ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା ମୁଖ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶରୀର, ଶିଙ୍ଗ ଓ ଚୀନା ପାଟ ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧି, ହଂସ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ମାୟାବି ଅଗ୍ନି ଛାଡ଼ିଲେ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ତାହା ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ଏହାକୁ ବିରୋଧ କଲେ ଏକହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବର୍ଷାଦେବମାନେ। ବିପୁଳ ବର୍ଷା ପକାଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ; ଏହି ମାୟା ନିବୃତ୍ତି ପରେ, ଦାନବ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଢାକି ଦେଲା। ଏହି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ। ନରସିଂହ ନିଜ ତେଜରେ ପ୍ରଭାମୟ ହେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ତିନି ଭାଗ ଭୃକୁଟି ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଲଳାଟରେ, ଏକ ତିନି-ଶିଖର ପର୍ବତ ପରି, ତ୍ରିଧା ଭାଗ ଗଙ୍ଗା ବହୁଥିଲା। ଏହି ମାୟା ସମସ୍ତ ନଶ୍ଟ ହେଲାପରେ, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେତେବେଳେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କ୍ରୋଧରେ ଦହିଉଥିବା ପରି ତେଜ ଛାଡ଼ିଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଧାନ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସମଗ୍ର ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା। ଆବହ, ପ୍ରବହ, ବିବହ, ସମୀରଣ, ପରାବହ, ସଂବହ, ଉଦ୍ବହ ଏହି ସପ୍ତ ପବନ ଏବଂ ପରିବହ, ଏହା ଦୁର୍ଭିକ୍ଷର ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଆକାଶରେ ଚଞ୍ଚଳ ହେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ମାରୁତ ଏବଂ ଗ୍ରହମାନେ ବିଶ୍ୱବିନାଶ ସମୟରେ ପ୍ରକଟ ହେଇଥାନ୍ତି।