ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଭଗବାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଏଠାରେ ଆସିଲେ, ସୂର୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଯାହା ହଂସ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱଦେବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଦିଗ୍ବଳୟ, ଉପଦିଗ, ନଦୀ, ସାଗର, ତାରା, କ୍ଷଣ, ଦେବତା, ମହାଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ସିଦ୍ଧ, ସପ୍ତ ଋଷି, ରାଜର୍ଷି, ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘିରିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଗୁରୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଦୈତ୍ୟ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, ତୁମର ଭକ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ଏକ ବର ଚାହ, ଶୁଭ ହେଉ।" ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବେଶ, ମୋତେ କେବଳ ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ, ମାନବ କିମ୍ବା ପିଶାଚ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ, ଋଷି କିମ୍ବା ମାନବ କୌଣସି ଶାପ ଦେଇ ମୋତେ ନାଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଏହି ବର ଦିଅନ୍ତୁ।" "ମୋର ମୃତ୍ୟୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଶସ୍ତ୍ର, ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ଗଛ, ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭିଜା କିଛି ଦ୍ୱାରା ହେଉନାହିଁ। ମୁଁ ସୂର୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ଆକାଶ, ତାରା ଓ ଦଶ ଦିଗ ହେଇଯାଉ। ମୁଁ କ୍ରୋଧ ଓ କାମ, ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, କୁବେର, ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷ, ଯକ୍ଷ ଓ କିମ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମାଲିକ ହେଇଯାଉ।" ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରିୟ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ବର ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଲି; ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସହିତ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ବର ଦିଆଯିବା କଥା ଶୁଣି, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି ଓ ଚାରଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବର ଦେଇ, ସେ ଅସୁର ଆମକୁ ନାଶ କରିଦେବ। ତେଣୁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ମାତା, ଅବ୍ୟକ୍ତ ସ୍ୱରୂପ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତ ହେଲେ, ଶେଷରେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟାଇବେ।" ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ବର ମିଳିବା ସହିତ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଏହି ବରର ଗର୍ବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଲେ। ବରର ମଦ ଓ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ, ଦୈତ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ। ଏହିପରି ଦୈତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱଦେବ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଓ ଦ୍ୱିଜ ଦେବମାନେ ସମସ୍ତେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମହାବଳୀ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ନାରାୟଣ, ଆମେ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦୈତ୍ୟରାଜ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ନାଶ କର। ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପକାରୀ, ଶିକ୍ଷକ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ହେ ଅମର ଦେବତାମାନେ, ଭୟ ତ୍ୟାଗ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉଛି। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟ ଫେରିପାରିବ। ମୁଁ ଏହି ବରର ଗର୍ବିତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବି।" ଏପରି କହି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେ ସୂର୍ୟ ପ୍ରଭା ସମ, କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତା ନିମିତ୍ତେ, ଅଦ୍ଭୁତ ନରସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ଅର୍ଧ ମାନବ, ଅର୍ଧ ସିଂହ। ଏହି ନରସିଂହ ରୂପରେ ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଧରି, ସେ ଦିବ୍ୟ, ବିଶାଳ, ଶୋଭାୟମାନ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସଭାଗୃହକୁ ଦେଖିଲେ। ସେହି ସଭାଗୃହ ସମସ୍ତ ସୁଖ ସାମଗ୍ରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ଏହାର ଲମ୍ବ ଏକଶୋ ପଞ୍ଚାଶି ଯୋଜନା ଥିଲା। ଏହି ସଭା ଆକାଶରେ ଝୁଲିଥିଲା, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳିଥିଲା, ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନା ଉଚ୍ଚ, ଜରା ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ଅଚଳ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ସୁଖଦାୟକ ଥିଲା। ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ଶୋଭାମୟ, ଅନ୍ତର୍ଜଳାଶୟ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ। ଏହି ସଭା ଦିବ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣର ଗଛ, ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ—ନୀଳ, ହଳଦିଆ, କଳା, ଧୂସର, ଧଳା ଓ ଲାଲ ଫୁଲ ଥିଲା। ଲାଲ ମଞ୍ଜରୀ ଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଝାଡ଼ି ମାନେ ଧଳା ମେଘ ଭଳି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସଭା ନିଜ ଗୁଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖଦ, କ୍ଷତି, ଶୀତ, ତାପ କିଛି ନାହିଁ। ଏଠାରେ କେହି ଖାଲିପଣ, ତିରିଷ୍ଣା କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିନଥିଲେ; ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଚମତ୍କାର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ। ଏହି ସଭା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ୟ କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମୟୂରପଙ୍ଖା ଭଳି ଚମକ, ନିଜେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିର ଉପରେ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଵଳନ କରୁଥିଲା।