ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦେବତାମାନେ କହିଲେ—“ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ, ତୁମେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ପାଉ।” ଏହା ଶୁଣି ସେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ—“ଏହିପରି ହେଉ”—ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅମରମାନଙ୍କ ଅନୁସରଣରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଭଗବାନ୍, ଯେଉଁଠି ତାରକା ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର କଣ୍ଟକ ଥିଲେ, ସେଉଁଠିକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତ ରହି, ଏକ ଦୂତକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ସ୍ୱରୂପ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତାରକାସୁରଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଦୂତ ଯାଇ, ଭୟଜନକ ତାରକାସୁରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଦେବମାନଙ୍କର ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିପତି ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମ ପାଖକୁ କଥା କହୁଛନ୍ତି। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଯେପରି ଚାହିଁବ, କର। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଏଇ ଲୋକରେ ଅନେକ ଅପରାଧ ଏବଂ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୋଇଛି। ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏବେ ତିନି ଲୋକର ରାଜା ହୋଇଛି।” ଏହି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ତାରକାସୁରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହେଲା। ତାରକା, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଏକାନ୍ତ ଗୌରବ ହାରାଇଯିବାକୁ ଥିଲା, ଦୂତକୁ କହିଲେ—“ଇନ୍ଦ୍ର! ତୁମ ଶୌର୍ୟକୁ ମୁଁ ଶତଶଃ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖିଛି। ତୁମ ଚିତ୍ତ ଚଞ୍ଚଳ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ତୁମେ କେବେ ଶାନ୍ତି ପାଇବ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି ଦୂତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା। ତାରକାସୁର ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—“ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠି ଏପରି ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ କଥା କହିପାରିବେ ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ ମିଳିଛି, ଏହି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ତାହାର ପ୍ରମାଣ।” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରିବା ସମୟରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଅପଶକୁନ ଦେଖିଲେ—ଆକାଶରୁ ଧୂଳି ଓ ରକ୍ତ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କମ୍ପିତ, ମୁଖ ଶୁଷ୍କ ଏବଂ ଅଶାନ୍ତି ଜନିତ ହେଉଥିଲା; ପଦ୍ମପ୍ରମାଣ ମୁଖ ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିଲା। ଦୂଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଦେଖିଲେ, ଅପମୂଖୀ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିତିପୁତ୍ର ତାରକାସୁର ଅନ୍ତଃକଳେ ଅଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ଏଠି ଦେବସେନା ହସ୍ତୀଦଳର ଗଞ୍ଜନ, ଘଣ୍ଟାର କଠିନ ଧ୍ୱନି, ଚଞ୍ଚଳ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହିହିଁକାର ଶବ୍ଦ ଦେଖିଲେ। ସେନା ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜା, ଅପୂର୍ବ ରଥ, ଶୁଭ୍ର ଚାମର, ହିରା ମୋତି ଓ ଅନେକ ଦେବମାଳା ସହ ଭୂଷିତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। କିନ୍ନରମାନଙ୍କ ଗୀତ ଏବଂ ଦେବମାଳାର ସୁଗନ୍ଧ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ତାରକାସୁର ଦେଖିଲେ ଏହି ସେନା ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ, ଅଜସ୍ର ବିଜୁଳି ପ୍ରଭାରେ ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ୍, ଅନେକ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ସେ ନିଜ ରାଜମହଳରୁ ଦେବସେନାକୁ ଦେଖି, ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ—“ଏହି ନୂତନ ବୀର କିଏ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରାଇନାହିଁ?” ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ତାରକାସୁର ଭୟାନକ କବିମାନଙ୍କ କଠିନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲା। ସେମାନେ କହିଲେ—“ଅତୁଳନୀୟ ବଳଶାଳୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ମୁଖର ପଦ୍ମ ଖିଳିଯିବାରେ ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅନନ୍ଦ ଦିଏ, ସେମାନଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ! ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାସେନ, ଦାନବବଂଶର ସମୁଦ୍ରକୁ ଦାହିବା ଅଗ୍ନି, ମୟୂର ରଥରେ ଅସୀନ, ଅସଂଖ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ତୁମ ପାଦନଖରେ ଅଳଙ୍କୃତ—ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ! ନୂତନ ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁକୁଟ ଆଲୋକିତ, ଦଣ୍ଡକ ପ୍ରିୟ, ଦାନବପତିଙ୍କ ଅସହ୍ୟ ବଂଶର ଅଗ୍ନି, ବିଶାଖ, ସପ୍ତାହ ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଦୁଃଖ ନାଶକ, ସ୍କନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ଦାନବପତିଙ୍କ ନାଶକ—ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ!” ଏହି ଦେବଦୂତମାନଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣି, ତାରକାସୁର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ଓ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମନେ ପକାଇଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୁଁ ସଦା ବୀରମାର୍ଗର ଅନୁସରଣ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ଭଂଗ କରିଛି।” ଏହି ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଦୃତ ଭାବେ ରାଜମହଳ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, କାଳନେମି ନେତୃତ୍ୱରେ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ନିଜ ଶିବିରରେ ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଚିନ୍ତାମଗ୍ନ ହେଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ—“ଏହି ଶିଶୁ ଯଦି ପଳାଇଯାଏ, ତେବେ ମୋର ଅପମାନ ହେବ। ମୁଁ ଯଦି ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଯାଏ, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ; ଯଦି ଏହି ଶିଶୁକୁ ମାରିଦେଉ, ଅନାବଶ୍ୟକ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଇଯିବି।” ତେଣୁ ସେ କହିଲେ—“ଯାଅ, ଧାଇଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ଧର! ସେନା ଏକତ୍ର କର!” ଏଠି ତାରକା, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶିଶୁ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—“କାହିଁକି, ଶିଶୁ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କିଏ ତୁମକୁ ପଠାଇଛି, ମହାସଭାର ବକ୍ତା?” “ତୁମେ ଶିଶୁ ଥିବାରୁ ତୁମର ବୁଦ୍ଧି କ୍ଷୁଦ୍ର ଜିନିଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ।” କିନ୍ତୁ ସ୍କନ୍ଦ ମୁହଁରେ ଅତ୍ୟନ୍ଦ ଆନନ୍ଦ ସହ କହିଲେ— “ଶୁଣ, ତାରକା, ଏଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ନିର୍ଣ୍ୟ ହେଉନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଥ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ। ମୋର ଶିଶୁତ୍ୱକୁ ଅବହେଳା କରନି; ଶିଶୁ ସର୍ପ ଭୟଙ୍କର, ନବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବା କଠିନ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶିଶୁ ହେଲେ ଅଜୟ।” “ମନ୍ତ୍ର ଅଳ୍ପ ଅକ୍ଷର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ଦାନବ!” ଏପରି କହିବା ସହିତ, ତାରକା ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଫିଙ୍କିଲେ। କିନ୍ତୁ ସ୍କନ୍ଦ ନିଜ ଅପରାଜିତ ତେଜରେ ତାହାକୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଖଣ୍ଡନ କଲେ। ତାରକା ଏବେ ଆଉ ଏକ ଲୋହା ମୁସଳ ଫିଙ୍କିଲେ। କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଦେବଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ତାହାକୁ ହାତରେ ଧରି, ଜୋରେ ଗଦା ଦାନବଙ୍କୁ ଫିଙ୍କିଲେ। ଏହାର ଆଘାତରେ ତାରକାସୁର ପାହାଡ଼ର ରାଜା ପରି କମ୍ପିତ ହେଲେ। ସେ ଏବେ ମନେ କଲେ—“ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ବିଧି ଆସିଗଲା।” ତାଙ୍କ କମ୍ପନ ଦେଖି, କାଳନେମି ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦାନବପତି ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶିଶୁ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆଘାତ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସ୍କନ୍ଦ କିଛି ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ଶିଶୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ତାଙ୍କ ତୀର ଆଘାତରେ ମଧ୍ୟ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବ, ଦେବମାନଙ୍କର କଣ୍ଟକ, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ କୌଣସି ବେଦନା ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।