ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୋଇ ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଆଁ ଯାଏ, ସେପରି ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ନିଜ ଦେୟ ଦେଲେ। ତା’ପରେ ସମସ୍ତେ ଭୂମିରେ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରମୁଖ ଦେବମାନେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଛଅମୁଖୀ, ଦାନବସମୂହକୁ ନାଶ କରୁଥିବା, ଦୟାମୟ କୁମାରଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ସ୍ତୁତି କଲେ— "ବିଶ୍ୱର ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା, ନୂତନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ତେଜସ୍ୱୀ, ଗୁହା, ଅତି କୃପାଳୁ, ବିଶାଳ ନିର୍ମଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ମହାବ୍ରତୀ ବିଶାଖା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ମୟୂର ରଥାରୁହୀ, କଙ୍କଣଧାରୀ, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜାଧାରୀ, ଶକ୍ତିରେ ଅଭିବାଦିତ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଘଣ୍ଟାଧାରୀ—ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।" ତା’ପରେ କୁମାର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "କ’ଣ ବର ଦେବି? ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ମୋତେ କୁହ। ଯଦି ଏହା କଠିନ ମଧ୍ୟ ହେଉ, ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହା ବହୁଦିନ ଧରି ବିଚାରିଛି।" ଏପରି କୁମାରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମହାପ୍ରାଣ ଗୁହାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ତାରକ ନାମକ ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଦାନବ ରାଜା ଅଛି, ସେ ଅମରମଣ୍ଡଳର ସମସ୍ତ କୁଳକୁ ନାଶ କରିଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ଅତି କ୍ରୂର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର। ସେ ଆମର ଭୟର କାରଣ ଏବଂ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ସ। ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଦାନବ ତାରକଙ୍କୁ ନାଶ କର। ଏହା ସହ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଅଛି, ଯିଏ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ, ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନାଶ କର, ତୁମେ ଶୁଭ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।" ଦେବମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସ୍କନ୍ଦ ସମ୍ମତି ଦେଲେ— "ତଥାସ୍ତୁ"—ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ତାରକ ଏବଂ ଜଗତର କଣ୍ଟକକୁ ବଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତ ରହି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହସମ ତାରକଙ୍କୁ ଏକ ଦୂତ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭାଷା କହୁଥିଲା। ସେ ଦୂତ ତାରକଙ୍କୁ କହିଲା— "ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଜ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ କହୁଛନ୍ତି— ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଚାହଁ, କର; ସମସ୍ତ ପାପ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଦାହିଲା। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ଆଜି ତିନି ଲୋକର ରାଜା ହେଲି।" ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାରକ ରାଗରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହେଲା। ତା’ର ମହିମା ଲୁଚିଯିବା ପାଠେଇଁ, ସେ ଦୂତକୁ କହିଲା— "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୋର ପ୍ରତାପ ମୁଁ ଶତଶଃ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖିଛି। ତୁମେ ଅସ୍ଥିର ଓ କୁମନୋଭାବୀ, ତୁମେ କେବେ ଶାନ୍ତି ପାଇବ ନାହିଁ।" ଦୂତ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ତାରକ ଚିନ୍ତା କରିଲା— "ଇନ୍ଦ୍ର ଯଦି କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥାଏ, ଏଠାରେ ଏପରି କହିବା ସାହସ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖାଯାଉଛି, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ରୟ ପାଇଛନ୍ତି।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାରକ ଅନେକ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖିଲା— ଆକାଶରୁ ଧୂଳି ଓ ରକ୍ତ ବର୍ଷା ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା। ତା’ର ଲୋକମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଗଭୀର କଂପିଗଲା, ଭୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଖ ଶୁଖିଗଲା, ପଦ୍ମସମ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ମ୍ଲାନ ହେଲା। ଦୁଷ୍ଟ ଭୂତମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଶବ୍ଦ କହୁଥିଲେ। ଦିତିପୁତ୍ର ତାରକ ଏହା ଦେଖି ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ହାତୀ ସେନାର ଘଣ୍ଟା ରବ, ଅତି ଉତ୍ସାହୀ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହିନ୍ହାଦ ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଅନୁରଣିତ ହେଉଥିଲା। ସେନାର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜା, ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ, ଶୁଭ୍ର ଚାମର ଡାଙ୍ଗିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। କିନ୍ନରମାନଙ୍କ ଗୀତ ଓ ସ୍ୱର୍ଗିୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ସେନା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ତାରକ ଦେଖିଲା— ତାଲଵାର ଚମକୁଥିବା, ଦୁଃଖରହିତ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ତେଜ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟର ଧ୍ୱନିରେ ଓଜ୍ୱଳିତ ଦେବସେନା। ରାଜମହଳରୁ ତାରକ ଦେବତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଦେଖି, ମନେ ଅଳ୍ପ ଅଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲା— "ଏହି ନୂତନ ଯୋଦ୍ଧା କିଏ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜିତିପାରିନାହିଁ?" ଏପରି ଚିନ୍ତାକୁ ନେଇ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଗାନ୍ଧର୍ବ କବିମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲା, ଯାହା ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଗଲା— "ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ଖଞ୍ଜନୀ ଭିତରେ ତେଜମୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁମାରଙ୍କୁ ଜୟ। ମହାସେନ, ଦାନବ ଶ୍ରେଣୀର ସମୁଦ୍ରକୁ ଦହାଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ମଧୁର ମୟୂର ରଥାରୁହୀ, ଅନେକ ଦେବମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡମାଳା ତୁମ ପାଦନଖରେ—ତୁମକୁ ଜୟ। ନୂତନ ପଦ୍ମ ସମ ମୁକୁଟ ଚମକୁଥିବା, ଦଣ୍ଡକ ପ୍ରିୟ, ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ଅସହ୍ୟ ପ୍ରଜାତି ପାଇଁ ଅଗ୍ନିସମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶାଖାଙ୍କୁ ଜୟ। ସପ୍ତାହ ଅନ୍ତରେ ଜନ୍ମିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ଦାନବନାଶୀ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଜୟ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାରକ ଦିବ୍ୟ କବିମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶୁଣିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଚନ ଏବଂ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କ ହସ୍ତରେ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ନିଜେ ସଦା ବୀରମାର୍ଗୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ନାଶକ ଥିବାରୁ, ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରି ଦ୍ରୁତ ରାଜମହଳ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଦାନବମାନେ, କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ମନରେ ଅବାକ ଓ ଆତୁର ହେଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ— "ଏହି ଶିଶୁ ଯଦି ପଳାଏ, ମୋର ଅପମାନ ହେବ। ମୁଁ ଯଦି ତା’କୁ ମାରିବାକୁ ଯାଏ, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ; ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଶିଶୁକୁ ମାରିଦେଉଛି, ତେବେ କାରଣ ବିନା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଇଯିବି।" "ଚାଲ, ଦଉଡ଼, ତା’କୁ ଧର! ସେନା ସଜା!" ଏହିପରି ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯିବା ତାରକ ଶିଶୁକୁ କହିଲେ— "କାହିଁକି, ଶିଶୁ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହା କ’ଣ ଖେଳ? କିଏ ତୁମକୁ ପଠାଇଛି, ମହାସଭାର ବକ୍ତା?" "ତୁମେ ଛୋଟ ହେବାରୁ, ତୁମ ବୁଝିବାଶକ୍ତି ଅଳ୍ପ।" କିନ୍ତୁ ଏହି ଶିଶୁ, ତା’ ସମ୍ମୁଖରେ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।