ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ଅସଲ ସତ୍ୟ ଜାଣିନଥିବାରୁ, ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ; ଭୁଲ ବୁଝିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅସୁବିଧା ସହଜରେ ଆସିଥାଏ। ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ନିଜ ଅଭିମାନ ଓ ଲଜ୍ଜା ମିଶିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ମୁହଁରେ, ବୀରକାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ମା, ବୀରକା; ତୁମେ ମନରେ କୌଣସି ଅସନ୍ଦେହ ରଖନି। ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋ ଶରୀରର ରଙ୍ଗ ଦେଖି ତୁମେ ଅସନ୍ଦେହ କରନି; ଏହି ଧଳା ରଙ୍ଗ ମୋତେ ପଦ୍ମଜ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ଖୁସି ହେଲେ। ମୁଁ ଏହି ଘଟଣାର ତଥ୍ୟ ଜାଣିନଥିଲି, ଭାବିଲି ଏକ ଦାନବ ଚଳାକି କରିଛି; ଶଙ୍କର ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁବେଳେ ଜଣେ ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା। ମୋ ଶାପ ଫେରାଇ ହେବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି: ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ମାନବ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।” ଏଠାରେ, ବୀରକା ନିଜ ମାକୁ ଶୁଭ ହୃଦୟରେ ନମସ୍କାର କଲେ; ତାଙ୍କର ମା, ହିମାଳୟର କନ୍ୟା, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ଆଲୋକମୟ ଥିଲେ। ବୀରକା କହିଲେ, “ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମ ପାଦ ଓ ନଖ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ନମସ୍କାର କରିଥିବା ମଣିମୟ ମୁକୁଟର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛି; ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ତୁମେ ନିଜ ସ୍ନେହ ଦେଉଛ; ନମସ୍କାର କରିଥିବା ଓ ନୂତନ ଦୁଃଖରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା ମା, ମୁଁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି। ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମ ଗଳା ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ସଦୃଶ ଆଲୋକରେ ଶୋଭା ପାଉଛି; ତୁମେ ମହା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣିମୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛ; ଶତ୍ରୁ ଓ ବିଷାକ୍ତ ଲୋକ ତୁମକୁ ଭୟ କରନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି। ହେ ଦେବୀ, ଯେପରି ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଫଳ ଦେଉଛ, ଏପରି ଲୋକପତି, ଚନ୍ଦ୍ରଶିରା ଓ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ ତୁମେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ। ତୁମ ଶୁଧ୍ଧ ଯୋଗ ଅଜୟ ଶରୀର ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ତୁମ ବୃତ୍ତ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବୃତ୍ତ ସମାନ; ତୁମେ ଆନ୍ଧକ ପରିବାରକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିଲ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ଗାନ କରିଥିଲେ। ଧଳା ଜଟା, ସିଂହ ରାଜା ସଦୃଶ ଆଲୋକରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଗଳା, ତୁମେ ଦେଉଥିବା ଶୁଧ୍ଧ ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଦେଉଛି; ପିତାମ୍ବର, ନିଜ ନିୟତ ଭୁଜ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ନଶ୍ୱ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା ଭୟଙ୍କର ମା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରେ; ଯେଉଁବେଳେ ଭକ୍ତ ନମସ୍କାର କରି ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ କରିଥାଏ। ବିଶାଳ, ବାୟୁ ବହୁଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲରେ ତୁମ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ; ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅଜୟ, ଜଗତର ଉତ୍ସ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମୁଁ ତୁମେ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଲହରୀରେ ଖେଳ କରୁଛି; ଅଗ୍ନି ଚଳଚଳା ଓ ଅଚଳକୁ ଜଳାଏ; ହଜାର ଫଣା ଧାରଣ କରୁଥିବା ସର୍ପ—ହେ ଭୟଙ୍କର, ତୁମେ ଏହାମାନେକୁ ମୋ ପାଇଁ ବଶ କରିଦେବ। ହେ ଭଗବତୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପାଦ ଶରଣେ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ; ମୋ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଲୀଳାମୟ କୃପା ଅନୁଭବ ଦେଉ। ଏହାପରେ, ବୀରକାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଦନାରେ ଦେବୀ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଶୁଭ ଲୋକରେ ନିଜ ପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୀରକା, ଦ୍ୱାରପାଳ, ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଦେବମାନେକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୃହକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏଠି ସୁଯୋଗ ନାହିଁ, ହେ ଦେବମାନେ; ବୃଷଧ୍ୱଜ ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେବୀ ସହ ଖେଳ କରୁଛନ୍ତି।” ଏହିପରି ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ହେବା ପରେ, ଦେବମାନେ ଉତ୍ସୁକ ହୃଦୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଶିବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା କଲେ। ଅଗ୍ନି ଏକ ଶୁଅ ରୂପ ଧାରଣ କରି ପକ୍ଷୀର ଗୁହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତ ଦେଖିଲେ—ଶିବ ଗିରିଜା ସହ ପ୍ରେମରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି। ଦେବମାନେର ନାଥ ଅଗ୍ନିକୁ ଶୁଅ ରୂପରେ ଦେଖି, କିଛି କ୍ରୋଧରେ, ମହାଦେବ କହିଲେ: “ମୋ ଦ୍ୱିତୀୟାଂଶ ଶୁକ୍ର ଦେବୀରେ ବସିଛି, ଅନ୍ୟାଂଶ ଶୁଅ ରୂପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି। ଲଜ୍ଜାରେ, ସେ ରହିଛି; ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟାଂଶ ପାନ କର।” “ତୁମେ ଏହି ବାଧା ଦେଇଛ, ଏହା ଏବେ ତୁମପାଇଁ।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ଅଗ୍ନି ହାତ ଜୋଡି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୁକ୍ର ପାନ କଲେ। ତା'ପରେ, ଦେବମାନେ ଏହାରେ ଭରିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ରିଭୁମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଉଦର ଫାଟି, ମହାଦେବଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହା ସୁନା ଗଳା ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲା, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବିଶାଳ, ଶୁଧ୍ଧ ଝିଅ ହେଲା, ଅନେକ ଯୋଜନ ଜମି ଏହି ଝିଅ ଆଲୋକମୟ ହେଲା। ସେ ଝିଅ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିଲା, ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା; ଦେବୀ ଏହି ଝିଅରେ ଏକ ବଡ଼ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଦେଖିବା ଖବର ପାଇଲେ। କୁତୁହଳରେ ଦେବୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମର ଝିଅକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଜଳରେ ଖେଳ କଲେ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମରେ ନିଜକୁ ଶୋଭା ପାଇଲେ। ପଦ୍ମର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଉପବେଶି, ଦେବୀ ନିଜ ସାଥୀମାନେ ଘେରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଏହି ମିଠା, ଶୁଧ୍ଧ, ପଦ୍ମର ଜଳ ପିଇବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ସେ ଏଠାରେ କୃତ୍ତିକାମାନେ, ଛଅ ଜଣେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ସଦୃଶ ଚମକୁଥିବା ଦେଖି, ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ଜଳ ନେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ବସିଥିବା ଜଳ ପିଇବି।” ତା'ପରେ, ସମସ୍ତ କୃତ୍ତିକାମାନେ ହିମାଳୟର କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ: “ପ୍ରିୟା, ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେବେ—ସେ ଆମର ମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁଅ ହେବେ, ସେ ଆମର ରକ୍ଷକ ଓ ଧର୍ମିକ ହେବେ।” “ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ, ହେ ଶୁଭ ମୁହଁବାଳା।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ଗିରିଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୋ ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୁଅ କିପରି ତୁମମାନେର ହେବ?” “ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ନେଇ, ତୁମମାନେର ପୁଅ ହେବେ କି?” କୃତ୍ତିକାମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଏହାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେବା।” “ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଙ୍ଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦିଅ,” ହିମାଳୟର କନ୍ୟା କହିଲେ, “ଏହିପରି, ଦୋଷ ନ ହେଉ।” ତା'ପରେ, ଆନନ୍ଦରେ, ସେମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ଥିବା ଜଳ ଦେବୀକୁ ଦେଲେ; ଦେବୀ ସେ ଜଳକୁ ଚୁଅଁଚୁଅଁ ମାନେ ପିଇଲେ।