ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପୁଣି କ’ଣ ଚାହୁଁଛ? ଏଠାରେ କ’ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଅଛି ଯାହା ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇପାରିବି? ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କର।” ଏହି ଶୁଣି, ଗିରିଜା ଗୁରୁପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସଂୟମିତ ହୋଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ସେଇ ଗୁପ୍ତରେ ମୋତେ ‘କଳାବର୍ଣ୍ଣ’ ବୋଲି ଡାକିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ମୁଁ ଏହି ନାମ ଧାରଣ କରି ସୁନାର ଗାଢ଼ି ରୂପ ଚାହୁଁଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରୀରରେ ଅର୍ଧାଙ୍ଗିନୀ ଭାବେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ। ପୁନି, ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଶ ହେବ।" ତାପରେ ଦେବୀ ନିଜ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଚାମ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଯାହା ଖିଲିଥିବା ବୃହତ୍ ନୀଳ କମଳର ରଙ୍ଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଇ ଚାମ ଭୀମା ନାମକ ଦେବୀ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲା, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଘଣ୍ଟା ଏବଂ ତିନିଟି ଆଖି ଥିଲା। ଦେବୀ ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣ ଏବଂ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସମୟରେ ନୀଳ କମଳର ତରଙ୍ଗ ପରି ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ରାତିରେ ମୋ ଆଦେଶରେ ତୁମେ ପାହାଡ଼ର ଧୂଳିର ସ୍ପର୍ଶ ଲାଗିଛ, ଏବଂ ଏହି ଭାଗ ଉପଲବ୍ଧ କରିଛ। ଏହି ସିଂହ, ଯେଉଁଥିଲା ତୁମ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ହେଉଛି ତୁମ ଵାହନ ଏବଂ ତୁମ ପତାକା ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ରହିବ।" "ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ଯାଅ; ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବା। ଏହି ପଞ୍ଚାଳ ନାମକ ଯକ୍ଷ, ଯକ୍ଷରାଜଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରିବ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ସେବକ ଦେଲି, ଶତଶଃ ମାୟାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ।" ଏପରି କହି, କୌଶିକୀ ଦେବୀ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଉମା ନିଜ ସଂକଳ୍ପ ପୂରଣ କରି ପର୍ବତରାଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ; ଦ୍ୱାର ଦେଖିବା ସମୟରେ ପର୍ବତପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଦ୍ୱାରପାଳ ବୀରକ, ସୁନାର ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ଲତା ଗୁଞ୍ଜିତ ଥିବା ଦଣ୍ଡ ଧରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ବାରଣ କଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, "ତୁମ ପ୍ରବେଶର କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ; ଚାଲିଯାଅ, ନହେଲେ ଖାଇଦେବି। ଏହି ଦାନବୀ ଦେବୀଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ଆସିଛି।" "ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯିବେନି, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ବଧ ପରେ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି। ଦ୍ୱାରରେ ତୁମ ଅବଧାନ ନ ଦେଖି, ଅନେକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋର ଦ୍ୱାରପାଳ ରହିପାରିବେନି।" "ଏହି କାରଣରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠି ପ୍ରବେଶ ଦେବିନାହିଁ; ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ, ଶିବଙ୍କ ଦୟାଳୁ ଶିଳାପୁତ୍ରୀ ଛଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଲୋଟସ୍-ନୟନା ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେନି।" ଏପରି କହି, ଦେବୀ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ସେ ନା ନାରୀ, ନା ଦାନବୀ; ବାୟୁ ମୋତେ ଏହି କଥା କହିଛି। ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ବୀରକଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ଶାପ ଦେଲି।" "କ୍ରୋଧରେ ମନୁଷ୍ୟ ଅନେକ ଅବିଚାର କରିଥାନ୍ତି; କ୍ରୋଧରେ କୀର୍ତ୍ତି ନାଶ ହୁଏ, ସମ୍ପଦ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ମଧୁର ଲଜ୍ଜା ଓ ଲାଜ ଭରା ମୁହଁରେ ବୀରକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ମା, ବୀରକ। ମନରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭ୍ରମ ରଖିନାହ। ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ହିମାଳୟର କନ୍ୟା।" "ମୋର ଦେହର ରଙ୍ଗ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ହେବାରୁ ତୁମେ ଭ୍ରମ କରିନାହ; ଏହି ଶୁଭ୍ର ରୂପ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପାରେ ମୋତେ ମିଳିଛି। ମୁଁ ଘଟଣା ଜାଣିନଥିବାରୁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଲି; ମନେ କରିଥିଲି ଯେ ଶିବଙ୍କ ଏକାନ୍ତରେ ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।" "ଶାପ ଫେରିପାରିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କହୁଛି: ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।" ଏହା ଶୁଣି, ବୀରକ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ମାଥା ନମାଇ, ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା ହିମାଳୟକନ୍ୟା ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମ ପାଦ ନଖ ରତ୍ନମୟ ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତା-ଦାନବମାନେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଦୟା କର, ଦୁଃଖୀ ଓ ନବୀନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣାଗତ।" "ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମ ଗଳାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଭା ଚମକୁଛି, ମହାସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଛ, ଶତ୍ରୁ ଓ ବିଷକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣାଗତ।" "ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ସିଦ୍ଧି ଦେଉଛ, ଏମିତି ଜଗତ୍ପତି ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଓ ରୁଷିମାନେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ।" "ତୁମ ଶୁଦ୍ଧ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, ସୁକୁମାର ଦେହ ତିଆରି କର, ତୁମେ ମହାଦେବଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମେ ଅନ୍ଧକାସୁରଙ୍କ ପରିବାରକୁ ନାଶ କଲ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।" "ଶୁଭ୍ର ଜଟା, ସିଂହର ଗଳାର ଭଳି ଚମକୁଥିବା କଣ୍ଠ, ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ତୁମ ଦମିତ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି।" "ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ତୁମକୁ ଦୁର୍ଗା ମା ବୋଲି ପୁକାରିଥାଏ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ନାଶକାରିଣୀ; ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଥାଆନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" "ବଡ଼ ବନ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ତାପିତ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ସେଠି ତୁମ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ; ଅପରାଜିତ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣାଗତ।" "ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ, ଅଗ୍ନି ଯାହା ସବୁକିଛି ଦହିଦେଉଛି, ଏବଂ ହଜାର ଫଣି ଥିବା ନାଗମାନେ—ହେ ଭୟଙ୍କରୀ, ଏମାନେ ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଅଧୀନ ହେବେ।" "ହେ ଭଗବତୀ, ଭକ୍ତଙ୍କର ଶରଣ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପାଦରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ; ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ଦୟାର ଅନୁଭୂତି ଦେଉ।" ଏପରି ବୀରକଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହିମାଳୟକନ୍ୟା ଦେବୀ ଶୁଭ୍ ମଣ୍ଡପରେ ନିଜ ପତିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୀରକ ଦ୍ୱାରପାଳ ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ।