ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ବର୍ଣ୍ଣିତା ସେ ପବିତ୍ର କନ୍ୟା କହିଲେ—"ଯଥାସ୍ଥିତି," ଏବଂ ସେ ଶୁଭା ମହିଳା ପର୍ବତକୁ ଗଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଚମତ୍କାରିକା ପାର୍ବତୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ହିମାଚଳର କନ୍ୟା, ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ସେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘମାଳା ଭଳି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗହନା ବିସର୍ଜନ କରି, ବୃକ୍ଷ-ଛାଳର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ସେ ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିର ତାପ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ବର୍ଷାକାଳରେ ଜଳରେ ବସିଥିଲେ; ଜଙ୍ଗଲ ଫଳମୂଳ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଉପବାସ କରୁଥିଲେ, ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ଶୋଇ ଥିଲେ। ଏପରି କଠୋର ତପସ୍ୟାରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ସେ ଏଠାରେ ରହିଥିଲେ; ଏହା ଜାଣି, ଯେ ପର୍ବତର କନ୍ୟା ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଏକ ପ୍ରବଳ ଦାନବ ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ ଆସିଗଲା। ଅନ୍ଧକାର ପୁତ୍ର, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରି, ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା, ବକାଙ୍କ ଭାଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଆଡ଼ି, ସେ ସଦା ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ, ଅମରତ୍ଵର ଶତ୍ରୁ ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖୁଥିଲେ; ସେ ତ୍ରିପୁରାସୁର ବିଧ୍ୱଂସକଙ୍କ ପୁରୀକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ଯିବାପରେ, ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଭୀରକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଭାବିଲେ ଯେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିନ ପଦ୍ମଜ ମୁଖାରୁ ବର ପାଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକା ଦାନବ ପର୍ବତୀଶ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ, ଦାନବଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ସେ ଆଡ଼ି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଖୁସି ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମା ଆସି, କହିଲେ: "ହେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କ’ଣ ବର ଚାହୁଁଛ?'' ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ମୁକ୍ତି ଚାହେଁ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ଏହି ଜଗତରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଅଟଳ।" ସେପରି, ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଅବସ୍ୟ ଅନୁଭବିବେ; ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦାନବସିଂହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଯେତେବେଳେ ମୋର ଦେହର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବ, ସେତେବେଳେ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ। ତା’ଠାରୁ ପୂର୍ବେ ମୁଁ ନିର୍ଭୟ ରହିବି।" ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: "ତୁମର ଦେହର ଦ୍ୱିତୀୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବାବେଳେ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ; ତା’ଠାରୁ ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।" ଏହିପରି ବର ପାଇ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅମର ଭାବିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନିଜ ନାଶର ବିଧି ସ୍ମରଣ କରି, ମୁଁ (ବ୍ରହ୍ମା) ଭୀରକ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆସିଲି। ଏଉଁ ସମୟରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଜୟ୍ୟ ଦାନବ ସର୍ପ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଗଣେଶଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଏକ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗଣେଶ ଅନବଧାନ ରହିଲେ, ସେ ଦାନବ ବଡ଼ ଚତୁର ଭାବେ ଭିତରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସର୍ପ ରୂପ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ। ମନରେ ମୋହ ଭରି, ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅବିଚାରଣୀୟ ଉମା ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ଗିରିଶଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବା ପାଇଁ। ସେ ଏହି ରୂପକୁ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ସହିତ ସୁସଜ୍ଜିତ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ଏକ ଦୃଢ଼, ହୀରକ ଦାନ୍ତ ରଖିଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମନରେ ଭ୍ରମ ନେଇ, ଦାନବ ଉମା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଗିରିଶଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ପାପୀ ହେଲେ ମଧୁର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଭୂଷଣ ଓ ରୂପରେ ଅତି ଚମକିଲେ; ଗିରିଶ, ଖୁସି ହୋଇ, ଏହି ରୂପକୁ ଉମା ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ପର୍ବତର କନ୍ୟା ଭାବି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ପର୍ବତକନ୍ୟେ, ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ନିଜର, କୃତ୍ରିମ ନୁହେଁ କି?" "ମୋ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି ତୁମେ ଏଠିକୁ ଆସିଛ; ତୁମେ ନଥିଲେ ମୋ ନିବାସ ଓ ତିନି ଲୋକ ଶୂନ୍ୟ।" "ଏବେ ତୁମେ ମୃଦୁ ମୁଖେ ଆସିଛ, ଏହିପରି ହେବା ଉଚିତ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବପତି ମୃଦୁ ହସି ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କିଛି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ତ୍ରିପୁରାସୁର ବିଧ୍ୱଂସକଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ଇଚ୍ଛାବଶତଃ ହିମାଚଳକୁ ଆସିଛି, ତପସ୍ୟା କରି ବର ପାଇବାକୁ।" "ସେଠାରେ ମେନା ମୋ ଆକାଂକ୍ଷାର ବିଷୟ ହେଲେ, ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛି।" ଏହା ଶୁଣି, ଶଙ୍କର ସନ୍ଦେହ କଲେ ଏବଂ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ହୃଦୟକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଦେବତା ହସ୍ୟମୁଖେ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଓ ପ୍ରାକୃତିକ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଅନୁଭବ କଲେ, ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଧିତ ଦେଖିଲେ। "ଯାହାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲାନାହିଁ, ସେ ଏବେ ଆସିଛନ୍ତି—ଏହା କ'ଣ ଅର୍ଥ?" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ହର ତାଙ୍କର ପରିଚୟ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ବାମ ପାଶରେ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେନାହିଁ, ଯାହା କେଶର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ତେଣୁ ଦେବତା, ପିନାକ ଧାରୀ, ଏହା ଏକ ଦାନବୀ ରୂପ ତାଲେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲୁଚାଇ, ଲିଙ୍ଗାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦାନବକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଦ୍ୱାରପାଳ ଭୀରକ ଏହା ଦେଖିପାରିଲେନାହିଁ, ଦାନବପତି ନାରୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଭରି, ଦେଖିଲେ। ତେବେ ଦୂତ ମାରୁତ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ସୂଚିତ ହେଲେ, ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶୁଣି, କ୍ରୋଧେ ରକ୍ତଚକ୍ଷୁ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୀରକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ମନରେ ବିଷାଦ ଭରିଥିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ: "ତୁମେ ମୋତେ, ତୁମ ମାଆକୁ, ସ୍ନେହରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ତ୍ୟାଗ କରିଛ; ଏହିପରି ଶିବଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଉପାସନାରେ ନାରୀମାନେ ସ୍ଥାନ ପାଇଛନ୍ତି। ଏହିକାରଣରୁ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କଠୋର, ଅବୁଦ୍ଧି ଓ ନିଷ୍ଠୁର ହେବା।" "ଗଣେଶଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ଏକ ପାଥର ମାଆ ହେବେ; ଏହା ଭୀରକପୁତ୍ରଙ୍କ ସ୍ନେହର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମର ଆରମ୍ଭରେ ତାଙ୍କୁ 'ବିଚିତ୍ରା' ବୋଲି କୁହାଯିବ।" ଏହିପରି ପର୍ବତକନ୍ୟାଙ୍କ ଉପରୁ ଶାପ ଉଠିଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ କ୍ରୋଧ ବାହାରିଲା, ଏକ ସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଥିଲା; ସିଂହଟି ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ, ମାନ୍ଦାର ଓ ଜଟା ଥିଲା। ତାଙ୍କର ପୁଛ ଉଠିଥିଲା, ମୁଁହ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଭର୍ତ୍ତି, ଚୋଆ ଖୋଲା, ଜିହ୍ବା ଲମ୍ବାଇ ଝୁଲିଯାଇଥିଲା, ପେଟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଗ ଶୁଷ୍କ ଥିଲା।