ତୁମର ଦୁଷ୍ଟଙ୍ଗ ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଅନେକ ଜିଭା ଭଳି ଚଳାକି, ଛାଇଁର ନିମ୍ନତା, ଏବଂ ଅନୁଭୂତିର ଅଭାବ ପାଇଛ; ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ହୃଦୟର ଅଶୁଚିତା, ବିଷରୁ କଥା କହିବାର ଅସୁବିଧା ଆସିଛି। ଏହା ପାଇଁ ଅଧିକ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ—ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶ୍ରମ ପର୍ୟାପ୍ତ। ତୁମେ ଶ୍ମଶାନରେ ବାସ କରିଥିବାରୁ ଭୟହୀନ; ନଗ୍ନ ଥିବାରୁ ଲଜ୍ଜାହୀନ; ଖପର ବହିଥିବାରୁ ଦୟାହୀନ; ଦୟା ଦୀର୍ଘଦିନ ଆଗରୁ ଚାଲିଯାଇଛି। ଏଭଳି କହି, ହିମାଲୟର ଝିଅ ରାଜପ୍ରାସାଦରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ; ଦେବୀ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ସଂଗିନୀମାନେ ଉତ୍ତେଜନା କରିବା ଲାଗିଲେ। "ମା, ଆପଣ କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି?"—ଏଭଳି କହି, ଭୀରକ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡିଲେ, ଦେବୀଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ଲୁହା ଭରା କଣ୍ଠରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମା, ଏହି କାହିଁକି? ଆପଣ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ କ୍ରୁଧା ହୋଇ କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି? ଆପଣ ଦୟାହୀନ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପଛରେ ଯିବି।" "ନାହିଁ, ଆପଣ ମୋତେ ଛାଡିଦେଇଲେ, ମୁଁ ଏ ପାହାଡର ଶିଖରରୁ ମୋତେ ଭୁଲିଯିବି।"—ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ଭୀରକଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ଉଠାଇଲେ। ଦେବୀ ଭୀରକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅ, ଦୁଃଖ କରିନାହିଁ; ତୁମେ ଏ ପାହାଡରୁ ପଡିବା ନୁହେଁ, ମୋ ସଙ୍ଗରେ ଯିବା ନୁହେଁ।" "ମୁଁ ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉଛି—ଶୁଣ: ହରି ମୋତେ 'କୃଷ୍ଣା' ଭାବେ ଡାକିଥିଲେ, ଏହାରେ ମୁଁ ଅପମାନିତ ଏବଂ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।" "ଏହିପାଇଁ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଗୌରୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି; ଏହି ଦେବତା, ଯେଉଁଠି ନାରୀମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ମୋ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେକୁ ଚୟନ କରିବେ।" "ତୁମେ ସଦା ଦ୍ୱାରରେ ରକ୍ଷା କରିବା, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ଆସି ହରାଙ୍କୁ ନିକଟ କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରିନାହିଁ।" "ଯଦି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀକୁ ଦେଖିବ, ମୋତେ ସତ୍ୱର ଜଣାଇଦେବା; ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଉପାୟ କରିବି।" "ଏହିପାଇଁ," ଭୀରକ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଁ ଜୀବନର ଉପାହାର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଲି," ତାଙ୍କର ଶରୀର ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଦ୍ୱାରରେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଗଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଏକ ସଂଗିନୀକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ନାମ କୁସୁମାମୋହିନୀ, ସେ ପାହାଡର ଦେବୀ; ପାହାଡ଼ର ଝିଅକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆଶ୍ରୟରେ ଭରିଗଲା। "ଝିଅ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ?"—ଦେବୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ; ଉମା ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ, ଶଙ୍କରପ୍ରତି କ୍ରୁଧାର କାରଣ ବିବରଣା ଦେଲେ। ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ମାତା ସମ ଦେବୀକୁ କହିଲେ: "ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କର ଦେବୀ ଅବସ୍ଥା ସଦା ରଖିଛ;" "ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି ସ everywhere ରେ ଅଛି, ହୃଦୟରେ ତୁମେ ଅତି ପ୍ରେମମୟ; ଏହିପାଇଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ କାହାକୁ କିପରି କରିବା ଉଚିତ ଦେଖେଇବି।" "ସଦା ଜନାନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କର ପତ୍ନୀରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେବାରୁ ସତର୍କ ରହିବା; ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ପାହାଡ଼ରେ ସେବା କରିବା।" "ଧନୁଧାରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅପରାଧହୀନ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଜଣାଇଦେବା; ତାପରେ ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଉପାୟ କରିବି।" ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ କହିଲେ, "ଏହିପାଇଁ ହେଉ," ଏବଂ ସେ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ; ଉମା, ପାହାଡ଼ର ଅଦ୍ଭୁତ ଝିଅ, ପିତାଙ୍କର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ସେ ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଭୂଷଣ ଉତ୍ସର୍ଜନ କରି, ବୃକ୍ଷର ଛାଲର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିରେ ତପିଲେ, ବର୍ଷାରେ ଜଳରେ ବାସ କଲେ; ଜଙ୍ଗଲ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ, କେବେ କେବେ ଉପବାସ କଲେ, ଶୁଖିଲା ଭୂମିରେ ଶୋଇଲେ। ଏଭଳି ଦୂର୍ଲଭ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଚାଲିଯିବା ଜାଣି, ଏକ ପ୍ରବଳ ଦେମନ ଆସିଲେ। ଆନ୍ଧକର ପୁଅ, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରି, ତାଙ୍କର ଭାଇ ବକା ସମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଶସ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ନାମ ଆଡି, ସଦା ଚନ୍ଦ୍ରଶିଖରୀ ହରାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ହନ୍ତାଙ୍କର ସହରକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ଆସି, ଦ୍ୱାରରେ ଭୀରକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ଭାବିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏକ ବର ପାଇଛି। ଆନ୍ଧକ ଦେମନ ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲାବେଳେ, ଆଡି ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ ଆସିଲେ, "ଦାନବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ କଣ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ?"—ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦେମନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହେଁ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଏହି ଜଗତରେ ଜନ୍ମିତ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" "ଏହିପାଇଁ, ଦେମନ ରାଜା, ଦେହଧାରୀ ଜନମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ଉଚିତ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏଭଳି କହି, ଦେମନ ସିଂହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।" "ପଦ୍ମଜନ୍ମା, ମୋ ରୂପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପରିବର୍ତନ ହେଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁ; ନାହିଁ ହେଲେ, ମୁଁ ଭୟହୀନ ରହିବି।" ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ତୁମ ଦ୍ୱିତୀୟ ପରିବର୍ତନ ହେବାବେଳେ, ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ; ନାହିଁ ହେଲେ, ଆସିବ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେମନ ନିଜକୁ ଅମର ଭାବିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନିଜ ନାଶର ଉପାୟ ସ୍ମରଣ କରି, ମୁଁ ଭୀରକ ରକ୍ଷକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଲି। ସର୍ପର ରୂପ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଅଜୟ ଦେମନ ଏକ ଫାଟରୁ ଭିତରକୁ ନିକଟ ଆସି, ଗଣେଶଙ୍କୁ ଏଡାଇଲେ। ଗଣେଶ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଲଗ୍ନ ଥିବାବେଳେ, ମହାସୁର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସର୍ପର ରୂପ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ। ମୋହିତ ମନରେ, ସେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଉମାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଗିରିଶଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇବାକୁ। ସେ ତାହାକୁ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ମୁଁହରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ହୀରା ଦାନ୍ତ ରଖିଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନିମ୍ନତାରେ, ମୂଢ଼ ମନରେ, ଦେମନ ଉମାଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଗିରିଶଙ୍କୁ ହତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିକଟ ଆସିଲେ।