ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭରି ରହିଛନ୍ତି—ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ରାସ୍ତା, ପୁରୁଣା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଘର ଉପରେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥିତି। ସେମାନେ ଦାନବ, ଶିଶୁ ଓ ପାଗଳମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟର ଆସ୍ୱାଦ ଉଠାନ୍ତି। କିଛି ତାପ ଖାନ୍ତି, କିଛି ଝାଗ ଖାନ୍ତି, କିଛି ଧୂଆଁ, କିଛି ମଧୁ, କିଛି ଚର୍ବି, କିଛି ରକ୍ତ ପିଆନ୍ତି, କିଛି ସବୁକିଛି ଖାନ୍ତି, ଆଉ କିଛି କିଛି ମଧ୍ୟ ଖାନ୍ତି ନାହିଁ। କିଛି ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି, କିଛି ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି, କିଛି ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ, ତେଣୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ବିଶେଷ କରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ କହିଲେ—ଏହି ଯିଏ, ହାତୀ ଚର୍ମର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଶରୀର ପବିତ୍ର, ମୁଞ୍ଜା ଘାସର କମରପଟି, ମୁହଁରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଚିତ୍ର, ଚଞ୍ଚଳ ଚିତ୍ତ। ମୁର୍ଜାଇଥିବା ପଦ୍ମ ଓ କଳା ମଧୁମକ୍ଷିକାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ମଧୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପାଥର ଟୁକୁଡ଼ା ଉଠାଇଛନ୍ତି ଏବଂ କଂସ୍ୟ ଝାଞ୍ଜ ବଜାଉଛନ୍ତି। କିନ୍ନରମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଏହି ଭୂତଗଣ ନାୟକ, ଗଣମାନେ ଗାଉଥିବା ସଙ୍ଗୀତକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣୁଛନ୍ତି—ଏହି ପ୍ରଭୁ କିଏ? ତେବେ ଶର୍ବ କହିଲେ—ହେ ଦେବୀ, ଏହିଏ ଭୂତଗଣଙ୍କ ନାୟକ ବୀରକ, ଯିଏ ସଦା ମୋର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରିୟ, ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଦେବୀ କହିଲେ—ହେ ପୁରନାଶକ, ଏପରି ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଆଶା କରିଥିଲି, କେବେ ଏପରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପୁଅକୁ ଦେଖିବି? ଶର୍ବ କହିଲେ—ଏହିଏ ତୁମର ପୁଅ ହେବ, ତୁମ ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବ; ତୁମେ ତାଙ୍କର ମା' ହେବାରୁ ବୀରକ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇବେ, ହେ କମଳା କଟିନି। ଏହିପରି କହି, ସେ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିବା ଓ ପାହାଡ଼ କନ୍ୟାଙ୍କ ସଖୀ ବିଜୟାଙ୍କୁ ବୀରକଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିବାକୁ ଶୀଘ୍ର ପଠାଇଲେ। ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ମହଳରୁ ତ୍ୱରିତ ଅବତରଣ କରି, ବିଜୟା ଦେଖିଲେ—ଭୂତଗଣ ମଧ୍ୟରେ ବୀରକ ଦଶ ମିଳିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ। ବିଜୟା କହିଲେ—ଆସ, ବୀରକ! ତୁମର ଖେଳଧୁଳି ଦେଖି ଦେବୀ ଖୁସି ହେଇଛନ୍ତି; ସେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି—ତେଣୁ ପାଥର ଟୁକୁଡ଼ା ଛାଡ଼ି... ଏହିପରି ବିଜୟାଙ୍କ ସହିତ ବୀରକ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ, ତାଙ୍କ ରୂପ ମହଳର ଶିଖର ଉପରେ ଖିଳିଥିବା ଲାଲ ପଦ୍ମ ପରି ଉଜ୍ୱଳ। ବୀରକଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାତୃସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରି, ଗିରିଜା କହିଲେ—ଏହି ଶିଶୁ, ଏମିତି ତାଜା ଦୁଧ ପିଅ, ଯେତେ ଇଚ୍ଛା ପିଅ। ଦେବୀ ସ୍ନେହରେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ—ଆସ, ଏବେ ତୁମେ ମୋର ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛ; ହେ ବୀରକ। ଏହିପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, କୋଳରେ ବସାଇଲେ, ଗାଲରେ ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ, ମାଥା ଘ୍ରାଣ କଲେ, ଅଙ୍ଗସପର୍ଶ କଲେ, ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି କରିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧାଇଲେ। ଘଣ୍ଟିର କମରପଟି, ପାଉଁର ନୂପୁର, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନ, ବାହୁଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ ହାର, ମୃଦୁ ଓ କୋମଳ ପତ୍ର, ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଶୁଭ୍ର ବିବିଧ ବାଲା, ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଚୂଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ସେ ପିନ୍ଧାଇଲେ। ପବିତ୍ର, ପ୍ରଚୁର ଓ ସୁସ୍ଥିତ ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଶରୀରର ରକ୍ଷା ବିଧି କଲେ, ମାଥାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇ ଗୋରୋଚନା ଓ ତାଜା ପତ୍ରର ଉଜ୍ୱଳତା ଦେଲେ, ଏବଂ କହିଲେ— "ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ତୁମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ଭଲ ଖେଳ, କିନ୍ତୁ ସାବଧାନ ରୁହ; ଖାତ ଏଡ଼ାଇ ଚାଲ। ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ରେ ସାପର ମାଳା ଥିବା, ହାତୀ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ଗଛ ରେ ଡାଳ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି।" "ଏ ଶିଶୁ, ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଉତ୍କଳିତ ହେଉଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଥବା ବେଘାଟ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ ନାହିଁ। ବିପଦ ଏବଂ କଠିନ ସ୍ଥାନରେ ମନ ସୁଦ୍ଧ ରଖ, ହେ ପ୍ରବଳ ପୁଅ, ଲୋକମାନେ ସାବଧାନ ରୁହନ୍ତୁ।" "ଭବିଷ୍ୟତରେ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ଶୁଭ ଓ ଆବଶ୍ୟକ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।" ଏଭଳି ଦେବୀ କହିଲେ, ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା ବାଳକ ବୀରକ ହସି ମା'ଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— "ମା' ନିଜେ ଏହି ବାଲା ତିଆରି କରି ଦେଇଛନ୍ତି, ଲାଲ ଚିଟି ଓ ପତ୍ର ଲାଗିଛି; ଏହି ମୃଦୁ ଚମେଳି ଫୁଲର ମାଳା ମଧ୍ୟ ମୋ ମାଥାରେ ଦେଇଛନ୍ତି।" "ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି," ଭାବି, ସେ ତ୍ୱରିତ ବାହାରକୁ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ, ନିଜ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ, ଦକ୍ଷିଣରୁ ପଶ୍ଚିମ, ପଶ୍ଚିମରୁ ଉତ୍ତରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଉତ୍ତରରୁ ପୂର୍ବକୁ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଗଲେ; ପାହାଡ଼ କନ୍ୟା ମା' ମାତୃସ୍ନେହରେ ଆତୁର, ବୀରକ ବାହାରେ ଖେଳୁଥିବାକୁ ଜାଲି ଦ୍ୱାରରୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ, ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରଶିର ଦେବତା ରହନ୍ତି, ମାଂସ, ମଳ ଓ ପେଶାବ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅବିବେକୀ, ମୂଢ଼, ଅଲ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଲୋକ କିପରି ଦେଖିବାକୁ ଚାହିବେ? ଏହିପରି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଉପକରଣ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଧାରାଳ ତଳୱାର କିଏ ଏଠି ଆଣିଛି? କାହିଁକି ଏହିଠାରେ? କିଏ ପାଇଁ?" "ଏହାକୁ ହାତରେ ଧରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୁଁ କଣ କହିବି? ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରର କୌଣସି କାମ ନାହିଁ। ଏଠି ଏକ ଫାସ ଅଛି; କିଏ ବାନ୍ଧାଯିବ? ବ୍ୟର୍ଥ କାମ କରିବେ ନାହିଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ—ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ।" ଏପରି କହି, ସେମାନେ ବୀରକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦେବମାନେ ସହ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ—"ବନରେ, ପାହାଡ଼ରେ, ଗୁହା ମୁହଁରେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିଶାଳା ପାଉଁଠି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ ରୁହନ୍ତୁ।" "ଝରଣା କିମ୍ବା ଫୁଲରେ ଢାକା ପୋଖରୀରେ ତାଙ୍କୁ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ କିମ୍ବା ପବନର ତୀବ୍ରତାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ସେପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।