ଯେତେବେଳେ ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ସଦା ଏମାନଙ୍କୁ ଦୂରରେ ରହି ମଧ୍ୟ, ପାହାଡ଼ରେ ଖେଳୁଥିବା ଏହି ପ୍ରିୟ ଗଣମାନେଠାରେ କେବେ ବି ଅଲଗା ହେଉ ନାହିଁ,” ଦେବୀ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଜଣେ ଜାଣିଆ ଜାଲିଠାରେ ଗଲେ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବାହାରକୁ ତାକି ରହିଲେ। ତାଁର ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିଲା—କେହି ଶୀଘ୍ର, କେହି ଦୀଘ୍ୟ, କେହି ଟିକ୍କା, କେହି ଗାଢ଼, କେହି ବଡ଼ ପେଟ, କେହି ବାଘ ମୁହଁ, କେହି ଭେଡ଼ା ଓ ଛେଉଁ ଆକୃତିରେ। ସେମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ଆକୃତିରେ, ଦହୁଁ ମୁଁହ, କଳା ଓ ପିତଳିଆ, କେଉଁଠି ଶାନ୍ତ, କେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର, ସ୍ମିତ ମୁହଁ, ସଦା କଳା ପିତଳିଆ ଜଟା ଶିରେ। କେଉଁଠି ଚିହ୍ନା ପକ୍ଷୀ ମୁହଁ, କେଉଁଠି ଦେବତା ମୁହଁ, କେଉଁଠି ରେଶମ କିମ୍ବା ପଶୁ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, କେଉଁଠି ନଗ୍ନ ଓ ବିକୃତ ଆକୃତିରେ। କେଉଁଠି ଗାଈ ଓ ହାତୀ କାନ, ଅନେକ ମୁଁହ, ଚକ୍ଷୁ, ପେଟ, ଅନେକ ପା, ଅନେକ ହାତ, ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା। ସେମାନେ ଅନେକ ଫୁଲ ଧରି, କେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର, କେଉଁଠି ଭୟନ୍ତି, ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା। ଅଦ୍ଭୁତ ଯାନରେ ବସି, ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିରେ, ଆକାଶରେ ଚାଲି, ବୀଣା ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି, ବିଭିନ୍ନ ନୃତ୍ୟ ଭଙ୍ଗୀରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କେତେ ଗଣେଶ ଅଛନ୍ତି? ସେମାନଙ୍କର ନାମ କ’ଣ? ସେମାନେ କେମିତି?” ଦେବୀ ଚାହାଲେ, “ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଣେଶଙ୍କ ବିଶେଷ ନାମ ଓ ଆକୃତି ବିସ୍ତାରରେ କୁହ।" ଶଙ୍କର କହିଲେ, “ଗଣେଶମାନେ କୋଟି କୋଟି ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୌର୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ରାସ୍ତା, ଭଙ୍ଗା ବାଗିଚା, ଘର ଭିତରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣମାନେ ଭରି ରହିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଦାନବ, ଶିଶୁ, ମସ୍ତିଷ୍କ ଭ୍ରାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଶରୀରରେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୁସିଯାନ୍ତି, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କେଉଁଠି ଉଷ୍ମା ପିଉଥିବା, କେଉଁଠି ଝାଗ, କେଉଁଠି ଧୂଆଁ, କେଉଁଠି ମଧୁ; କେଉଁଠି ଚର୍ବି ଖାଉଥିବା, କେଉଁଠି ରକ୍ତ ପିଉଥିବା, କେଉଁଠି ସବୁ ଖାଉଥିବା, କେଉଁଠି କିଛି ଖାଉନାହିଁ। କେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କ ଦାନରେ, କେଉଁଠି ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ଖାଦ୍ୟରେ, କେଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଉପଭୋଗରେ ରହନ୍ତି। ଏମାନେ ଅନେକ, ଏହି ଗଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିବରଣ କରିପାରିବା ନୁହେଁ।” ଦେବୀ ଏହିପରେ କହିଲେ, “ଏକ ହାତୀ ଚର୍ମ ଜାମା ପିନ୍ଧିଛି, ଶରୀର ପବିତ୍ର, ମୁଞ୍ଜ ଘାସର ମେଖଳା, ମୁହଁ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗା, ଅଶାନ୍ତ, ଚୁରା ଭାଉ। ଚିତ୍ତ ମାଳା ଓ କଳା ମଧୁମକୁ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛି, ମଧୁର ଆକୃତି, ପଥର ଖଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଏବଂ କଂସ ଝଂକାର ଚାଲାଉଛି। ଏହି ଗଣମାନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, କିନ୍ନରମାନେ ପଛରେ, ଗଣମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ ସେ ପୁନିପୁନି ଶୁଣୁଛି—ଏହି ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ମହାସ୍ୱାମୀ କିଏ?” ଶର୍ବ କହିଲେ, “ଏହି ଭୀରକ, ମୋର ହୃଦୟର ପ୍ରିୟ, ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଗଣମାନେ ର ମହାସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଉପାସ୍ୟ।” ଦେବୀ କହିଲେ, “ନଗର ନାଶକ, ମୁଁ ଏପରି ପୁଅ ପାଇଁ ଅନେକ ଦିନ ଆଶା କରିଥିଲି। କେବେ ଏପରି ପୁଅ ଦେଖିବି, ଯେ ଆନନ୍ଦ ଆଣିବ?” ଶର୍ବ କହିଲେ, “ଏହି ଭୀରକ ତୁମ ପୁଅ ହେବ, ତୁମ ଚକ୍ଷୁରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣିବ; ତୁମେ ମା ହେଲେ, ଭୀରକ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଶୋଭାବତୀ।” ଏପରି କହି, ସେ ବିଜୟାକୁ, ମାହାପାହାଡ଼ର ଝିଅଙ୍କ ମିତ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଭୀରକକୁ ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ବିଜୟା ଆକାଶ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିବା ରାଜପ୍ରସାଦରୁ ତୁରନ୍ତ ନିମ୍ନେ ଉତରି, ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ମିଲିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଗଣପତିକୁ ଦେଖିଲେ। ବିଜୟା କହିଲେ, “ଭୀରକ, ଆସ! ତୁମ ଖେଳ କାରଣରେ ଦେବୀ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି—ଏହି ପଥର ଖଣ୍ଡ ଛାଡ଼ି...” ଭୀରକ ବିଜୟାଙ୍କ ସହ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଖିଲେ, ଦୀର୍ଘ ଚାଲି, ତାଙ୍କ ଚମକ ରାଜପ୍ରସାଦ ଶିଖର ଉପରେ ଫୁଟିଥିବା ଲାଲ ପଦ୍ମ ପରି। ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ ଗିରିଜା ତାଙ୍କ ଅନ୍ତର ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କହିଲେ, “ଏ ଶିଶୁ, ଏ ତାଜା ଦୁଧ ପିଅ—ଯେତେ ଚାହ ଖାଇ।” ଦେବୀ ଆନୁରାଗରେ, ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଏ, ଆସ, ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପୁଅ ଭଲି ଜନ୍ମ ନେଲା, ଦେବଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛ, ଭୀରକ।” ଏପରି କହି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ଗୋଦିରେ ରଖିଲେ, ଗାଲରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ, ଦେହ ମସିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସଜାଇଲେ। ଘଂଟା ମେଖଳା, ପାଇଁ ଗହଣା, କମରବନ୍ଧ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନ, ହାତବନ୍ଧ, ମୂଲ୍ୟବାନ ମାଳା, ମୃଦୁ ତଳପତ୍ର, ଶୁଭ ଚୂଡ଼ା ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଚୂଡ଼ି, ବାଙ୍ଗି ଦେଇ ସଜାଇଲେ। ପବିତ୍ର, ଅଧିକ, ଭଲ ତିଆରି ସମଗ୍ରୀ ଦେଇ ଶିଶୁଙ୍କ ଶରୀରରେ ରକ୍ଷା କ୍ରିୟା କଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମାଳା ଦେଲେ, ଗୋରୋଚନା ଓ ତାଜା ପତ୍ରର ଚମକରେ ଶୋଭିତ କରି, ଦେବୀ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ଶିଶୁ, ତୁମ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ଭଲ ଖେଳ, କିନ୍ତୁ ସାବଧାନ ରହ; ଧୀରେ ଚାଲ, ଉପତ୍ୟକା ଦିଆଁ ଚାଲିବା ଚେଷ୍ଟା କରନି। ପାହାଡ଼ ଢାଲରେ ସର୍ପମାଳା ଭିଡ଼ିଛି, ହାତୀ ବାହାରି ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଛି।" “ଏ ଶିଶୁ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଯାଅନି, ଯେଉଁଠି ଗଙ୍ଗା ଜଳ ବିକ୍ଷୁଭ୍ତ, ଏବଂ ବହୁ ବାଘ ଘୁଞ୍ଚିଥିବା ଅଞ୍ଚଳ। ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନରେ ଚିତ୍ତ ପବିତ୍ର ରଖ, ଶୌର୍ୟବାନ ପୁଅ, ଲୋକ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ରହନ୍ତୁ।" “ତୁମ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯେଉଁଠି ଅନୁକୂଳ ଓ ଶୁଭ ହେବ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଆସିବ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।" ଏପରି ଦେବୀ କହିଲେ, ଶିଶୁ ଖେଳରେ ଲିନ ହେଇ, ହସି କହିଲେ, “ମା ନିଜେ ଏହି ଚୂଡ଼ି ତିଆରି କରି, ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଓ ପତ୍ର ଦେଇ ଶୋଭିତ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ମୃଦୁ ଚମେଲି ମାଳା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଇଛନ୍ତି।” “ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି," ଭାବି, ସିଘ୍ର ବାହାର କୁ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ, ନିଜ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ, ଦକ୍ଷିଣରୁ ପଶ୍ଚିମ, ପଶ୍ଚିମରୁ ଉତ୍ତର ଚାଲିଲେ।