ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏବେ ଯେପରି ଆମେ ପଥ ପାଇଲୁ, ଆପଣ ଏହି ନିୟମକୁ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏହି କଳ୍ପିତ ଗଛ-ସନ୍ତାନମାନେ ଦ୍ୱାରା କ’ଣ ଫଳ ମିଳିବ?” ଦେବୀ ଏହା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଜଳ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଯିଏ ଏକ ଅଓଳ କୁଆଁ ଖନନ କରେ, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଳବିନ୍ଦୁ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବ। ଦଶଟି କୁଆଁ ପରିମାଣ ଏକ ଜଳାଶୟ, ଦଶଟି ଜଳାଶୟ ପରିମାଣ ଏକ ବଡ଼ ପୋଖରୀ, ଦଶଟି ପୋଖରୀ ପରିମାଣ ଏକ କନ୍ୟା, ଏବଂ ଦଶଟି କନ୍ୟା ପରିମାଣ ଏକ ଗଛ। ଏହି ନିୟମ ଏହି ଜଗତ ପାଇଁ ଶୁଭ ମାନକ ଭାବରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା।” ଏହିପରି ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାଣମାନେ ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭବାନୀ ମାଁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପୂଜା କରି, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ମହାଦେବ ଶିବ, ପାହାଡ଼କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ; ବରଂ ସେମାନେ ଏକ ଚିତ୍ତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଶିଖର ଓ ଦ୍ୱାର ଥିବା ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଇ ରାଜପ୍ରାସାଦ ମୁକୁତାର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ, ଫୁଲର ମାଳାରେ ଭରିଆ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଗନ୍ଧ ମିଶିତ ଜଳରେ ପରିଷ୍କୃତ, ଏ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା। ସେଠି ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ, ମଦମାତା ମଧୁମାକି ଗୁଞ୍ଜରଣରେ ଭରିଆ, କିନ୍ନର ଗାୟନର ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଚୀର ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା। ମୂଲ୍ୟବାନ ଧୂପର ଗନ୍ଧ ରହିଥିଲା, ଯାହା ମନରେ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଚଞ୍ଚଳ ମୟୂରୀ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀମାନେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସ୍ଫଟିକ ଦ୍ୱାର ଓ ଶ୍ବେତହଂସ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ଏହି ରାଜପ୍ରାସାଦ କିନ୍ନରମାନେ ଭିତରେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଥିଲେ। ସେଠି ପଦ୍ମରାଗ ମଣିରେ ତିଆରି ଦେଵାଳ ଉପରେ ପରାଟି ଓ ମୁକୁତାର ଛାୟା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଚମତ୍କାର ପ୍ରାସାଦରେ ମହାଦେବ ଓ ଦେବୀ, ନୀଳମଣି ପରି ଦୂର୍ଦ୍ଦର୍ଶୀ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ଏକାଠି ହୋଇ ଖେଳ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଖେଳାଳି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ହେବା ଲାଗିଲା, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମନେ ହେଉଥିଲା ଜଣେ ଅପରିଚିତ ଅଂଶକୁ ପତିତ ହେଉଛି। ଏହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶିବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏହି କ’ଣ ହେଉଛି?” ଶିବ ମିଶ୍ରିତ ହସରେ କହିଲେ, “ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଏମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଗଣେଶମାନେ, ସେମାନେ ସଦା ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଖେଳ କରନ୍ତି, ତାପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ନାମ ଓ ତୀର୍ଥସେବା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଗୁଣରେ ଭରିଆ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକିତ ହୋଇଯାଏ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ମହାନାଗମାନେ ସହିତ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସମନ୍ୱୟ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖନ୍ତି। ମୁଁ ଯଦିଓ ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖିଥାଏ, ତଥାପି ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଖେଳୁଥିବା ଏହି ପ୍ରିୟମାନେ ଠାରୁ କେବେ ଅଲଗା ହେଉ ନାହିଁ।” ଦେବୀ ଏହା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଜନେ ଜାନେ ଜନେ ଜାଣିବାକୁ ଜନେ ଜାଲି ଉପରେ ଗଲେ ଓ ବାହାରକୁ ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ଦେଖିଲେ—କେହି ଦୁର୍ବଳ, କେହି ଉଚ୍ଚ, କେହି ଛୋଟ, କେହି ମୋଟ, କେହି ବଡ଼ ପେଟ, କେହି ବାଘମୁଖୀ, କେହି ଛାଗ ଓ ମେଷ ଆକୃତିରେ। କେହି ଅନେକ ପ୍ରାଣୀର ଆକୃତି, ଅଗ୍ନିମୁଖ, କଳା ଓ ହଳଦିଆ, କେହି ମୃଦୁ, କେହି ଭୟଙ୍କର, ହସୁଥିବା ମୁଖ, ସବୁଠି ଦୀର୍ଘ ଜଟା। କେହି ଅନେକ ପକ୍ଷୀମୁଖୀ, କେହି ଦେବମୁଖୀ, କେହି ମୂଗା ଓ ଚର୍ମବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, କେହି ନଗ୍ନ ଓ ବିକୃତ। କେହି ଗାଈ ଓ ହାତୀ କାନ, ଅନେକ ମୁଖ, ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ, ଅନେକ ପେଟ, ଅନେକ ପାଦ, ଅନେକ ହାତ, ବିଭିନ୍ନ ଦେବାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କେହି ଅନେକ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, କେହି ଭୟଙ୍କର, କେହି ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଅଦ୍ଭୁତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଦେବୀୟ ଆକୃତିରେ ଆକାଶରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ନୃତ୍ୟ ଭଙ୍ଗୀରେ ଏବଂ ବୀଣା ଧ୍ୱନିରେ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦେଖି ଦେବୀ ଶିବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଗଣେଶମାନେ କେତେ, କ’ଣ ତାଙ୍କର ନାମ, କ’ଣ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ?” ଦେବୀ ଚାହିଲେ ଏମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଜାଣିବାକୁ। ତେବେ ଶିବ କହିଲେ, “ଏମାନେ କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ—ତୀର୍ଥ, ରାସ୍ତା, ଭଙ୍ଗା ବାଗିଚା, ଓ ଘରେ ଘରେ। ସେମାନେ ଦେମନ୍, ଶିଶୁ ଓ ପ୍ରମାତ୍ତମାନେ ଶରୀରକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଭୋଗ କରନ୍ତି। କେହି ତାପ, କେହି ଫେନ, କେହି ଧୂଁଆଁ, କେହି ମଧୁ ପିଅନ୍ତି; କେହି ଚର୍ବି, କେହି ରକ୍ତ, କେହି ସବୁ କିଛି, କେହି କିଛି ଖାଆନ୍ତି ନାହିଁ। କେହି ଦେବାର୍ପିତ ଭୋଗ, କେହି ତାପସୀ ଖାଦ୍ୟ, କେହି ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ନିଅନ୍ତି। ଏମାନେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।” ତେବେ ଦେବୀ ଦେଖିଲେ, ଜଣେ ଗଣପତି ହାତୀ ଚର୍ମରେ ଚାଦର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଶୁଧ୍ଧ ଦେହ, ମୁଞ୍ଜ ଦୂର୍ବା ତାଗ, ମୁଖରେ ରକ୍ତ ଅଲଙ୍କାର, ଚଞ୍ଚଳ ଚିତ୍ତ। ଲୁଟିଆ ପଦ୍ମ ଓ କଳା ମଧୁମାକିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୃଦୁ ଆକୃତି, ପାଥର ଖଣ୍ଡ ଉଠାଇ, କଞ୍ଚ ଝାଞ୍ଜ ରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେ ଲୋକପ୍ରିୟ କିନ୍ନରମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଗଣମାନଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣି, ପୁନିପୁନି ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣୁଥିଲେ। ଦେବୀ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଗଣମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ କିଏ, ଯିଏ ଏପରି ଚମତ୍କାର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ?” ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ବୀରକ, ମୋ ହୃଦୟରେ ସଦା ପ୍ରିୟ, ଚମତ୍କାର ଗୁଣରେ ଭରିଆ, ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।