ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଧନୁର୍ଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖୁଥିବା ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ମାଟିଆ କେଶକୁ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ କଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆହ୍ୱାନ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ସେମାନେ ପାର୍ବତୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭରି, ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପର ଅପାର ସମୂହ ଛିଟିଲେ। ଦେବଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କର ପାଦକୁ ପୂଜିଲେ; ତାପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ମୁନିମାନେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ପାର୍ବତୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ଲାଘା କଲେ। ମୁନିମାନେ କହିଲେ: “ଆହା, ଆମେ ଏବେ ପ୍ରାପ୍ତିଶୀଳ ହେଲୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୂଜିତ ପଦପଦ୍ମ ଦେଖି। ଆପଣଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ରକ୍ଷା ଆପଣ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି।” ତାପରେ, ସମସ୍ତକୁ ଜଣା ଥିବା ଶିବ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ହସି ଦୟାଳୁ ଭାବେ କହିଲେ: “ତୁମେ ମନରେ ଯାହା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛ, ଏବେ ସେଥିରେ ସଫଳ ହେବା।” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ମୁନିମାନେ ଶୀଘ୍ର ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଭାଗ ବିଭାଗ ଜାଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ—ତାଙ୍କର ରୂପ, ପ୍ରିୟତା, ଏବଂ ଆକର୍ଷଣ ଯାହା ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା। ମୁନିମାନେ କହିଲେ: “ଶିବ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ସେ ତୁମେ ହସ୍ତଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଆମେ ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ତୁମେ ନିକଟକୁ ଆସିଛୁ।” “ତୁମେ ତୁମର ବାପାଙ୍କ ସହିତ ଘରକୁ ଯାଉ, ଆମେ ଆମର ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯିବା।”—ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ପାର୍ବତୀ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ। ତାପରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଭବନକୁ ଗଲେ; ଏଠାରେ, ସତୀ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ଏକ ରାତି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ହୋଇଯାଇଛି। ହରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅପାର ଅନୁରାଗରେ ଭରି, ହିମବତ୍ ନନ୍ଦିନୀ ପାର୍ବତୀ ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ସଖୀମାନେ ପାରମ୍ପରିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଭବନରେ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଭ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ଅନୁକ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରାଯାଇଲା। ଋତୁମାନେ ଦେହରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଅଭିଲାଷ ପୂରଣ କରି, ପାହାଡ଼କୁ ସେବା କଲେ; ମୃଦୁ ବାୟୁ ପାହାଡ଼କୁ ପରିଷ୍କାର କରି ଶିତଳତା ଦେଲା। ଭବନରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ; ଦିବ୍ୟ ଚମକ ଏବଂ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଭରିଗଲା। ଚିନ୍ତାମଣି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ରତ୍ନମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଲେ; କ୍ରୀପା ଏବଂ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ, ଯଥା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଥିବା ଔଷଧୀମାନେ, ରସ ଏବଂ ଖଣିଜ, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ର ଦାସ ହେଲେ। ପାହାଡ଼ର ଏହି ସମସ୍ତ ସେବକମାନେ, ନଦୀମାନେ, ସମୁଦ୍ରମାନେ, ଏବଂ ଚଳ-ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜୀବ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସମସ୍ତ ଏହି ପାହାଡ଼ର ମହିମା ବୃଦ୍ଧି କଲେ; ଏଠାରେ ମୁନି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଶିବ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ଶୁଭ ଭୂଷଣ ନେଇ, ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଆକୃତିରେ ତିଆରି ହେଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଆସ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ଆନୁରାଗ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଶର୍ବଙ୍କର ଜଟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ବାନ୍ଧିଲେ। ଚାମୁଣ୍ଡା ମୁଣ୍ଡମାଳା ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧି, ଗିରିଶଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଓ ଶଙ୍କର, ଏକ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦାନ କର; ସେ ଦେମନ୍ତ-ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କର ବଂଶକୁ ନାଶ କରି, ମୋତେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବ। ସେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଦ୍ୱାରା କଣ୍ଠ ଓ କଣ ଭୂଷଣ ହେବ।” ଶିବ ଏକ ସର୍ପକୁ ଭୂଷଣ ଭାବେ ଧରି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହାତୀର ଚର୍ମ ନେଇ, ତାହାର କିନାରା ଚର୍ବି ଓ କିଶଳୟରେ ଲିପିତ ହେଲା। ଶିବ ଏହାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଲେ, ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା ପଦ୍ମମୁଖ ଘମ ଭରିଗଲା; ତାପରେ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ବହି, ପାହାଡ଼ର ଚମକ ଦେଖାଗଲା। ହରଙ୍କ ଦୂତ ବୃଷ ମନର ତୀବ୍ରତା ସମ, ଶୋଭିତ ହେଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ ବିଭାସିତ ହେଲା। ଶିବ ନିଜ ତେଜକୁ ଶ୍ମଶାନ ଚିତାର ଧଳା ଭସ୍ମ ଭାବରେ ଫୋରହେଡରେ ଲଗାଇଲେ; ମୃତ୍ୟୁର ନାଥ ଦୂରରୁ ନିଜ ସହରରେ ଭୟଭିତ ହେଲେ। କୁବେର ଆଣିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ମହା ରତ୍ନ ଭୂଷଣ ଫେଙ୍ଗି, ଶିବ ନିଜ ହାତରେ ଦହିଁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସର୍ପ-ନାଥ କୁ ଭୂଷଣ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଶୁଧ୍ଧ ତକ୍ଷକକୁ କଣ୍ ଭୂଷଣ କରି, ଏହି ଭୂଷଣରେ ନିଜକୁ ଶୋଭିତ କଲେ। ଏଠାରେ ଏହି ଆକୃତିମାନେ ନିୟମାନୁସାରେ ପ୍ରବଳ ହେଲେ; ନିଜେ ନିଜେ ନୂତନ ଶୋଭାଦାୟୀ କିଶଳୟ ଓ ଔଷଧୀ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଭୂମି ଦେବୀ ଏବଂ ଭାରୁଣ, ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ରତ୍ନ ଭୂଷଣ ନେଇ ଆସିଲେ। ଏହିପରି ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଫୁଲ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ନେଇ ଆସିଲେ; ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ଶିବ ଏହି ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁନା ଭୂଷଣ ନେଇ ଭକ୍ତିରେ ଆସିଲେ। ବାୟୁ ମୃଦୁ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ ଶିତଳତା ଦେଲା; ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ-ଯଜ୍ଞୀ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ସମ ଚମକୁଥିବା ଛତା ଉଠାଇ, ହସିଲେ। ତାପରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଅନନ୍ଦ ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ; ମୁଖ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ଗୀତ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ; କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଋତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଗାଇ ଓ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଅଶାନ୍ତ ସମୁହ ହିମାଚଳ ପାହାଡ଼କୁ ହଳାଇଲେ; ତାପରେ କ୍ରମାନୁସାରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଶ୍ୱ ନିର୍ମାତା, ଭାଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟକାରୀ, ଶିବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ବସିଲେ। ଶିବ ନିଜ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ବିବାହ କ୍ରିୟା କଲେ, ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦେବମାନେ ଉପଚାର କଲେ। ସେଠାରେ, ନଗର ନାଶକ ଶିବ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।