ସେହି ସମୟରେ, ସେମାନେ ମହାନ ଋଷିମାନେ, ସ୍ୱଲ୍ପଭାଷୀ ଓ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିବା, ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଏଠାକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଥମ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି—ଏହା ଜାଣନ୍ତୁ ।” ଏହାପରେ ଋଷିମାନେ ଅଗ୍ରଗାମୀକୁ କହିଲେ, “ଆପଣ ଛାଡ଼ି ଆମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ସମୟରେ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା । ଆମର ବଡ଼ ଅନୁରୋଧ ଏହି ପ୍ରବେଶ ନେଇ ।” ଏପରି ମଧୁର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ସେ ବିନୟପୂର୍ବକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତିନିନେତ୍ରୀ ମହାଦେବ ଏବେ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀକୁ ଶେଷ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ କରିବାକୁ ଗଲେ ।” ତାପରେ ସେ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଋଷିମାନେ ଦୟାଳୁ ମନେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେପରି ଚାତକପକ୍ଷୀମାନେ ବର୍ଷାରୁତୁରେ ଘନମେଘକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ ହେବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କଲେ । ସେଠାରେ ଏକ ବିର ଆସନ ପାଇଁ ଚର୍ମ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଏଠାରେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଶିବ ଭୂମିରେ ବସିଲେ । ଏବେ ଭୀରକ ନାମକ ସେବକ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସପ୍ତ ଋଷି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ।” ଭୀରକ ପୁନି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତୁ, ତାପରେ ଆପଣ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ମହାନ ଆତ୍ମା ଶିବ ଭୂଏଁ ଭୂଏଁ କରି ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ । ଭୀରକ ମଧ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ହେଲାଇ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । ଏହି ଦୂରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଋଷିମାନେ, ଝଟପଟ ଜଟା ବାନ୍ଧି, କଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ । ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପୀଠରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ହାତ ଜୋଡି, ଦେବମାଳ୍ୟ ଛିଟିଲେ । ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ଚରଣକୁ ପୂଜିଲେ । ତାପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ । ଏପରି ଭାବରେ ପାହାଡ଼ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ । ଋଷିମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଏବେ ନିଜେକୁ ସଫଳ ଭାବୁଛୁ, ଯେହେତୁ ଦେବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦର୍ଶନ କରିଲୁ । ଆପଣଙ୍କ ଧର୍ମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ।” ଏହିପରେ ସର୍ବଜ୍ଞ ଶିବ ମୃଦୁ ହସି ଋଷିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ମନର ଯେଉଁ କାମନା ଅଛି, ଏହି ସମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର ।” ଏପରି ଆଦେଶ ମିଳି, ଋଷିମାନେ ଶୀଘ୍ର ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ପାଖକୁ ଗଲେ । ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସଠିକ୍ ବିଭାଗ ଜାଣନ୍ତି, ଗିରିଜାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଥିବା ରୂପ, ପ୍ରିୟତା ଓ ଆକର୍ଷଣ ବିବର୍ଣ୍ଣ କଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, “ଶିବ ଆପଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତିନି ଆପଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବେ । ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠାରେ ଆସିଛୁ ।” ଏହିପରି ଶୁଣି, ତିନି ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ସତ୍ୟ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ଶୀଘ୍ର ଗିରିଜା ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମହଲକୁ ଗଲେ । ଏଠାରେ ସତୀ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ଏକ ରାତି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରି ଲମ୍ବା ହେଉଛି । ହରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ତାଙ୍କ ମନରେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା । ତାପରେ ଶୁଭ ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କଲେ । ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଭ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ବିଭିନ୍ନ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା । ଋତୁମାନେ ଦୈବୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପାହାଡ଼ରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ମୃଦୁ ପବନ ଶିତଳତା ଦେଇ, ପାହାଡ଼କୁ ପରିଷ୍କାର କଲା । ମହଲରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜେ ନାନା ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ । ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରବାହିତ ହେଲା । ଚିନ୍ତାମଣି ଓ ଅନ୍ୟ ରତ୍ନମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଲେ । ମାନ୍ୟ ଲତା ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଦୈବୀ ଗୁଣ ଥିବା ଔଷଧି, ରସ ଓ ଧାତୁମାନେ ପାହାଡ଼ର ସେବକ ହେଲେ । ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ଚରାଚର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ପରିବାରରେ କ୍ରିୟାଶୀଳ ଥିଲେ । ଏସବୁ ଦ୍ୱାରା ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ମହିମା ବଢ଼ିଗଲା । ଏଠାରେ ଋଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ଶୁଭ ଅଳଂକାର ସହ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଏବେ, ବ୍ରହ୍ମା ଭଲପାଇବାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଶର୍ବଙ୍କ ଜଟାରେ ବାନ୍ଧିଲେ । ଚାମୁଣ୍ଡା ମୁଣ୍ଡମାଳ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧି, ଗିରିଶଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶଙ୍କର, ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦିଅନ୍ତୁ । ଯିଏ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ମୋତେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବେ, ସେ କଷ୍ଟୁଭ ରତ୍ନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହାର ପିନ୍ଧିବେ ।” ଏହାପରେ ଏକ ସର୍ପ ଅଳଂକାର ଭାବେ ନେଇ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ହାତୀଚର୍ମ ଆଣିଲେ, ଯାହାର ପାର୍ଶ୍ୱ ଚର୍ବି ଓ କିଶଳୟରେ ଲେପିତ । ଶିବ ପ୍ରବଳ ଭାବେ ଏହା ପିନ୍ଧିଲେ, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଘମେ ଭିଜିଗଲା । ତୀବ୍ର ପବନ ଚାଲି, ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଦୀପ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା । ହରଙ୍କ ବାହନ ବୃଷଭକୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରାଗଲା, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ରଶ୍ମି ଚମକିଲା । ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ, ଲୋକନାଥ ନିଜ ଶରୀରର ରଜତ ଭସ୍ମ ଭାଲରେ ଲେପିଲେ । ମଣିଷ ଅସ୍ଥିର ମାଳା ହାତରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ଯମ ତାଙ୍କ ସହରୁ ଦୂରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । କୁବେର ଆଣିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଅଳଂକାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ହସ୍ତେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସର୍ପ ଅଳଂକାର ପିନ୍ଧିଲେ । ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ତକ୍ଷକ ସର୍ପକୁ କଣ୍ଠଶୋଭା ଭାବେ ନେଲେ ଓ ଏହି ଦୈବୀ ଅଳଂକାରରେ ନିଜକୁ ଶୋଭିତ କଲେ । ଏଠାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ରୂପ ନିୟମାନୁସାରେ ଶ୍ରମିତ ହେଲେ, ନୂତନ ଚିକିତ୍ସା ଓ ଶାଖା-ପତ୍ର ଉପଜାଇଲେ । ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ତୟାରି ଓ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ, ଶିବବିବାହର ଦିନ ନିକଟ ଆସିଲା ।