ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପିତା ହିମାବତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଜନ୍ମ ନେଲା—ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏପରି ବେଶ ଓ ରୂପରେ ଅବିରାମ ତପସ୍ୟା ରତ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଜଟାଧାରୀ, ଅବସ୍ତ୍ର ଶିବଙ୍କୁ ଜମାଇ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ କି? ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଛି, ତଥାପି ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏପରି ଭୟାନକ ଦେବତାକୁ କିପରି ଜମାଇ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବାଯୋଗ୍ୟ? ମୁନିମାନେ କହିଲେ: "ଶଙ୍କରଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମାନିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ମନ୍ଦାର ଚରଣ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଭୀର ସନ୍ତୋଷ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ରୂପ ଶିବଙ୍କୁ ଉଚିତ, ସେହି ରୂପକୁ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ବେଷଣ କରନ୍ତି।" ପାର୍ବତୀ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏହି ରୂପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଦେବୀୟ ବ୍ରତ ପୂରଣ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ଏହି ଭାବରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ରହିବେ, ସେ ଆମ ସହିତ ରହିବେ। ଏହିପରି କହି, ହିମାବତ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ବିଜୟ କରିଥିବା ଆଗ୍ନିଜ୍ଵାଳା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ଭଲପାଇବାରେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: "ମୁଁ ଶର୍ବ ଏକା ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ପିନାକ ଧନୁର୍ଧାରୀ ରୂପ ମଧ୍ୟମେ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କର ସାହସ, ଶକ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ ଏକା ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ବଡ଼। ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।" "ମୁଁ ତାଙ୍କର ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଶକ୍ତିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ତାଙ୍କର ଅରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ନିଷ୍ପକ୍ଷତା ଓ ଦୃଢ଼ତା ସମୟ ଅନୁସାରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ।" ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ: "ଓ ଦୁହିତା, ତୁମେ ଅପୂର୍ବ, ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ପରି ପବିତ୍ର।" "ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଆମର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛ। ଆମେ ଶିବଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିଛୁ।" "ଆମେ ଏଠାକୁ ତୁମର ଦୃଢ଼ତା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ। ଶୀଘ୍ର ତୁମର ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।" "ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିଦାୟ ହେଲା ପରେ ରତ୍ନର ଦୀପ୍ତି କିପରି ଅଲଗା ରହିପାରିବ? ନିଜ ରଙ୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଣ? ଏହିପରି ତୁମେ ଶିବ ବିନା ଅପୂର୍ବ ହେବା ନାହିଁ।" "ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଶିବଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ ଯିବା। ଏହି ଇଚ୍ଛା ଆମର ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର।" "ତୁମେ ନିଜେ ଜ୍ଞାନ ଅଟୁଟ; ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ କରିବେ।" ଏପରି କହି, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରି, ମୁନିମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ହିମାବତ ପର୍ବତର ମହା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ନିମ୍ମଜ୍ଜିତ, ଜଟାରେ ପିତ କେଶ ବାନ୍ଧି, ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ମାଳା ଦେଇ, ମଧୁମକୁଳ ଦ୍ୱାରା ହାତ ଅନୁସୃତ, ସେମାନେ ପର୍ବତର ଉପତ୍ୟକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଶିବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା; ଜଙ୍ଗଲ ଚାରିପାଖରେ ନିରବ ହୋଇଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଜଳ ଅଶ୍ରାନ୍ତ ଏବଂ ନିରବ। ଏଠି, ହ୍ରଦ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଏକ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ରକ୍ଷକକୁ ଦେଖିଲି। ମୁନିମାନେ ନମ୍ର ହୋଇ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଆମେ ନୈତିକତାରେ ଅଗ୍ରଣୀ, ତ୍ରିନୟନ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ; ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି।" "ଆପଣ ଆମର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସମୟ ଅନୁସାରେ ବିଳମ୍ବ ନ ହୁଏ; ଆମର ବିନମ୍ର ଅନୁରୋଧ ଏହି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ।" ରକ୍ଷକ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ: "ଶିବ ମନ୍ଦାକିନୀକୁ ପରବତ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟା ବିଦି ନିମିତ୍ତେ ଗଲେ।" "କିଛି ଖଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ, ମୁନିମାନେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବେ।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ଯେପରି ଚାତକ ପକ୍ଷୀ ଶୁଣ୍ଡା ମେଘକୁ ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ, ଏପରି ମୁନିମାନେ ଶିବଙ୍କର ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ବିଧି ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ବିରକା ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ: "ସପ୍ତ ମୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ!" "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତୁ, ପରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗନ୍ତୁ।" ବିରକାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦରେ, ଶିବ ଭୂହୂର ଦ୍ୱାରା ଅନୁମତି ଦେଲେ; ବିରକା ମୁଣ୍ଡ ହିଲାଇ ସପ୍ତ ମୁନିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେମାନେ ଦୂରରେ ଉଭୟ ଥିଲେ, ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ; ଜଟା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ବାନ୍ଧି, କଳା ବସ୍ତ୍ର ତଳେ ଲମ୍ବିଥିଲା। ସମସ୍ତେ ମହାପର୍ବତ ନାଥଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତର ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହାତ ଜୋଡି, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କର ପାଦ ପୂଜା କଲେ; ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମୃଦୁ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ମୁନିମାନେକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ପର୍ବତ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁନିମାନେ ଏକାସାଥି ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ: "ଆମେ ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲୁ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ଲୋଟସ୍ ପାଦ ଦେଖି। ଆପଣଙ୍କର ନୈତିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସୁରକ୍ଷା ହୁଏ।" ଶିବ ହସି, ମୁନିମାନେକୁ କହିଲେ: "ତୁମର ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ କାମନା ଅଛି, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୂରଣ କର।" ମୁନିମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗିରିଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ମଧୁରତା ଓ ପ୍ରିୟତାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। "ଶିବ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ତୁମର ହାତ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଆମେ ତୁମର ପିତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ।" "ପିତାଙ୍କ ସହିତ ଘରକୁ ଯାଅ; ଆମେ ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବା।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ଭାବିଲେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ସତ୍ୟ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମହଲକୁ ଗଲେ; ଏଠାରେ ସତୀ ଏକ ରାତିକୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରି ଦୀର୍ଘ ମନେ କଲେ।