ପର୍ବତରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ ଅଞ୍ଜଳି ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ମହାପ୍ରଭାବୀ ଋଷି ନାରଦକୁ ପର୍ବତରାଜ ହିମାଚଳ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମହାମୁନି, ଆପଣଙ୍କର କୁଶଳ ଏବଂ ତପସ୍ୟା କେମିତି ଚାଲିଛି?" ପର୍ବତରାଜଙ୍କ ସ୍ୱର ଆନନ୍ଦରେ ମଞ୍ଜୁଳ ହୋଇଥିଲା। ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମୟରେ ପର୍ବତରାଜଙ୍କୁ ସ୍ୱସ୍ଥ ରହିବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ପର୍ବତରାଜ, ଆପଣଙ୍କର ବାସସ୍ଥଳ ଧର୍ମାନୁକୂଳ ଅଟୁଟ ଅଛି।" "ଆପଣଙ୍କର ବିଶାଳତା ମନରେ ଗୁହାଗୁଡିକ ସମାନ; ଆପଣଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଜିନିଷକୁ ପରିଚ୍ଛଦିତ କରିଛି। ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଜଳ ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ କେଉଁସି ଅଭିମାନ ଦେଖୁନାହିଁ। ଆପଣ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ରହିଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ଗୁହାଗୁଡିକରେ ପ୍ରଭାବୀ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି।" "ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପିତାଙ୍କ ଘରେ ବସିଥାନ୍ତି। ହେ ପର୍ବତରାଜ, ଆପଣ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ଗୁହାରେ ହରା, ଜଗତର ନାଥ, ରାମଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ଅଛନ୍ତି।" ନାରଦ ଏପରି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କଥା କହିଥିଲେ। ତାପରେ, ହିମାଚଳଙ୍କ ରାଣୀ ମେନା ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ସ୍ନେହ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଶରୀର ହେଉଁ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଝିଅ ଓ କିଛି ସାଥୀ ସହିତ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ମହାମୁନି ଓ ପର୍ବତରାଜ ଏକସାଥିରେ ବସିଥିଲେ। ମେନା ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଉଜ୍ୱଳ ତେଜର ଅଭିମାନ୍ଦ ଥିଲେ, ମେନା ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅଲ୍ପ ଚାପି, ମନ୍ଦାର କୁଞ୍ଚ ମାନେ ହାତ ଜୋଡି, ନମସ୍କାର କଲେ। ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନେକ୍ତର ସମାନ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ତାଙ୍କର କୁଶଳ ବୃଦ୍ଧି କଲେ। ହିମାଚଳଙ୍କ ଝିଅ, ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ମନ ଭରି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ନାରଦ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଆସ, ଶିଶୁ।" ସେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ଆଖୁରେ ବସିଗଲେ। ମେନା କହିଲେ, "ଝିଅ, ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର।" "ତୁମେ ଦେବତା, ତପସ୍ୱୀମାନେ ପରି ଉତ୍ତମ ବର ହସ୍ତାନ୍ତର କରିବାକୁ ପାରିବ," ମେନା କହିଲେ। ଝିଅ ମୁହଁ ଚାପି, ମୁଣ୍ଡ କମ୍ପି, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ପୁନି ମେନା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଝିଅ, ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର; ତାପରେ ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘଦିନ ରଖିଥିବା ରତ୍ନ ଖେଳନା ଦେଇବି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଝିଅ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ମନ୍ଦାର କୁଞ୍ଚ ମାନେ ହାତ ନାରଦଙ୍କ ପାଦରେ ରଖି, ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କର ସାଥୀ ମାଧ୍ୟମରେ ମେନା ଝିଅକୁ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଇବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ମେନା ଝିଅର ଶରୀରର ଲକ୍ଷଣ ଅନ୍ବେଷଣ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ; ଏହି ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ପର୍ବତରାଜ ମେନାଙ୍କର ହୃଦୟର ଭାବ ଅନୁସାରେ ଏହି ଘଟଣାକୁ ଚମତ୍କାର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ମେନା ଓ ତାଙ୍କର ସାଥୀଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ମହାମୁନି ନାରଦ ହସି, ଉଜ୍ୱଳ ଭାବରେ କହିଲେ, "ଝିଅର ପାଇଁ କୌଣସି ବର ଜନ୍ମ ହୋଇନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତାଙ୍କର ହାତ ସଦା ଉପରକୁ ଉଠିଥାଏ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଅସମତଳ। ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଅତି ସୁନ୍ଦର ହେବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହିମାଚଳ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଗଲେ, ଶାନ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା। ଉପରେ ଚେହେରା ଜଳରେ, ହିମାଚଳ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଜଗତର ଚଳାଚଳ ଅତି ଅସୁଧା, ଏହାର ଫଳ ଅନୁମାନ କରିବା ଅପରିହାର୍ୟ। ସୃଷ୍ଟିର ଆବଶ୍ୟକତାରେ, କିଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଏକ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଛି; ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ସମସ୍ତ ଜୀବର ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ।" "ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂ କାରଣରୁ ଆସିଥାଏ; ଏହି ଜନ୍ମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥାଏ; ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ, ଯାହା ଆଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ତାହାର ନିଜ କ୍ରିୟାକାର୍ତ୍ତା ଅନ୍ୟ କେଉଁ ନୁହେଁ।" "ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର କର୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଡିମ୍ବଜ ଜନ୍ମ ଡିମ୍ବରୁ, ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରୁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇପାରିଥାଏ। ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ଜନ୍ମ ହେଲେ ମାନ୍ୟ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ; ଏବଂ ଏହି ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମର ଉତ୍ତମତା ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ମିଳେ।" "ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ପୁତ୍ର ନ ହେଇଥିଲେ ଛାଡି, ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଧର୍ମର ଆଚରଣ କରି, ଧର୍ମରେ ବିଶେଷ ଏକତା ହାସଲ କରନ୍ତି।" "ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଦୀକ୍ଷାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମର ଅନୁକ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଜୀବନ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ; ଏହି ଚକ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲିଥାଏ।" "ସମସ୍ତେ ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ ନ ହେଇଥାନ୍ତି, ଯଗତର ଉଦ୍ଭବ ହେବା ନଥାନ୍ତି; ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ବ୍ରହ୍ମା ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି।" "ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ମୋହ ଓ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ, ନାରୀ ବିନା ସୃଷ୍ଟି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" "ନାରୀ ସ୍ୱଭାବରୁ ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଦୁଃଖର ଲାଗି ନିଯୁକ୍ତ; ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ସୀମାରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷାରୋପ କରନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା କହିଛନ୍ତି ଯେ, ତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅନେକଥର କୁହାଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହା ଉତ୍ତମ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।" "ଏକ ଝିଅ, ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦଶ ପୁତ୍ର ସମାନ; ଏହି କଥା ଫଳଦାୟି ନ ହେଲେ, ପୁରୁଷମାନେ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଷୟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।" "ଝିଅ ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଶୋକର ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ସେ ପିତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ବଢାଇଥାଏ; ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପତି ଓ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ।" "ଏହା ଅଧିକ ଦୁଃଖଦ, ଯଦି ସେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ପତି, ପୁତ୍ର, ଧନ ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଅଭାବରେ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ଆପଣ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ମୋ ଝିଅ ମୋ ଶରୀରର ଦୋଷର ସମ୍ପୁଟ।" "ହାୟ, ମୁଁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ, ମୁଁ ଶୁଷ୍କ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଲିନ, ମୁଁ ଡୁବିଯାଉଛି, ହେ ନାରଦ; ଏବେ ଅନୁଚିତ କିମ୍ବା ଅସମ୍ଭବ କଥା କହିବାକୁ ପଡିବ।" "ମୋ ଦୁଃଖ ଶମନ ପାଇଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବିନତି କରିଛି, ମହାମୁନି, ଝିଅରୁ ଆସୁଥିବା ଦୁଃଖ କାଟି ଦିଅ; ମନ ନିଶ୍ଚିତ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଅବମାନରେ ପଡିଯାଏ।