ଏହି ପବିତ୍ର ମହାଉତ୍ସବର ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ରମାନଙ୍କର ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ହଜାର-ହଜାର ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଜଳ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମିଶି, ହିମଶିତଳ ପର୍ବତ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଗାନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଗାୟକମାନେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ବଡ଼ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ମହାଉତ୍ସବ ଆଗମନରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ହସ୍ତ ପସାରି ସ୍ନେହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ହିମଶିତଳ ପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଚର ଓ ଅଚର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ଉପସୃତ ଓ ଶରଣ ନିତ ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପର୍ବତ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ—ସହ ଦେବ ନାଗ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ପର୍ବତରେ ବିହାର କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ। ଏହି ସମୟରେ, ହିମଶିତଳ ପର୍ବତର କନ୍ୟା ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ତପସ୍ୟା ଫଳରେ, ଦୀରେ-ଦୀରେ ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ହେଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା, ଶ୍ରୀ ଓ ଜାଗୃତି ସହିତ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନ ନେଇ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ଦେବମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଶୁଭ ନାରଦ ଆନନ୍ଦରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସହସ୍ରାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ମହାସିଂହାସନରୁ ଉଠି, ଯଥାଯଥ ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଚାର ପୂଜିତ ହୋଇ, ନାରଦ ଦେବରାଜଙ୍କ କୁଶଳ କଥା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ତିନି ଲୋକରେ ଶୁଭ ଅଙ୍କୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଏହାର ଫଳରୁ ଯେ ସମୃଦ୍ଧି ଆସିବ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସବୁ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ। ଏହିପରି ହେଉ, ଯେପରି ହିମଶିତଳ ପର୍ବତର କନ୍ୟା ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ଆମ ପକ୍ଷର ସମସ୍ତେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶୀଘ୍ର ଲାଗିଯାଉନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ଭାବେ ନାରଦଙ୍କୁ ଅବଗତ କରାଯାଇଲା। ଏହା ପରେ, ଶୁଭ ନାରଦ ତ୍ୱରିତ ହିମଶିତଳ ପର୍ବତର ଗୃହକୁ ଗଲେ। ଗୃହ ଦ୍ୱାରରେ ରଙ୍ଗିନ ବେତ ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ବସିଥିଲେ। ହିମବତ୍ ସ୍ୱୟଂ ଆଗକୁ ଆସି, ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ଦୁଇଏ ମିଶି ପୃଥିବୀର ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ମହାମହଲ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣାମୟ ସିଂହାସନ ହିମବତ୍ ସ୍ୱୟଂ ପିଛାଇ ଦେଲେ, ତାହାରେ ମୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସିଲେ। ଯଥାଚାର, ପର୍ବତ ଜଳ ଦେଇ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ପାନୀୟ ଦେଲେ, ମୁନି ସେହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ, ପର୍ବତ ଦେବତା ହସିମୁଖେ ମୁନିଙ୍କୁ କୁଶଳ ଓ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁନି ମଧ୍ୟ ପର୍ବତରାଜଙ୍କ କୁଶଳ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ମହାପର୍ବତ, ତୁମର ନିବାସ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ। ତୁମର ଗୁହାମାନେ ଯେପରି ଅପାର, ତୁମର ଗୁଣ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଭାରୀ। ତୁମର ପାନୀୟ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ତୁମର ପାରଦର୍ଶିତା ଅଧିକ। ରାଜା, ତୁମେ ସଦା ମୁନିମାନଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର। ତୁମ ଗୁହାରେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ତପସ୍ବୀ ରହନ୍ତି। ଦେବତା, ଗାନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ ରହନ୍ତି। ତୁମ ଗୁହାରେ ହର, ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀ, ରାମ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ତୁମର ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ।” ନାରଦ ଏପରି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବା ପରେ, ହିମଶିତଳ ପର୍ବତର ରାଣୀ ମେନା, ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ କିଛି ସଖୀ ସହ ବିନମ୍ର ଭାବରେ ଗୃହଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ, ପର୍ବତ ପତି ସହ ବସିଥିବା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଣୀ ମେନା ହସ୍ତ ଜୋଡି, ମୁଁହ ଅଳ୍ପ ଢାକି, ନମସ୍କାର କଲେ। ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଅମୃତ ସମ ଶୁଭବାଦ କହି ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଏହାଦ୍ୱାରା, ହିମବତ୍ କନ୍ୟା ବିସ୍ମିତ ମନେ ମୁନିଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ। ମୁନି ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଆସ, ଜନ୍ମା।” ସେ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ପିତାଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ବସିଲେ। ମାତା ମେନା କହିଲେ, “ମା, ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର।” ମେନା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ଯେଉଁଠି ତପସ୍ଵୀ ପତି ପାଇବ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୂଜ୍ୟ।’’ ଏହି କଥାରେ, ସେ ମୁଁହ ଏକ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକି, ମୂର୍ଦ୍ଧା କମ୍ପିତ ହେଲେ, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ମେନା ପୁନି କହିଲେ, “ମା, ଦେବମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର। ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଦୀର୍ଘଦିନ ରଖିଥିବା ମଣିଖେଳନା ଦେବି।” ଏଭଳି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ପଦପଦ୍ମରେ ହସ୍ତ ରଖି, ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାହା ପରେ, ମାତା ତାଙ୍କ ସଖୀ ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାତା ମେନା ଜିଜ୍ଞାସା ଓ ମାତୃସ୍ନେହ ଭାବରେ, ତାଙ୍କ କନ୍ୟାର ଶରୀରୀକ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ।