ଓଉ ଦେବୀ, ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ସଂସାରରେ ପୂଜିତ ହୁଅଛ; ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ବରଦାନ ଦେବାରିଣୀ ଦେବୀ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ପୂଜା କରିବେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏପରେ, ଦେବୀ ରାତି, ହାତ ଜୋଡି ସ୍ୱୀକାର କଲେ—"ଏହିପରି ହେଉ।" ତାପରେ ଦେବୀ ରାତି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ହିମବତଙ୍କର ବଡ଼ ଘରକୁ ଯାଇଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ବଡ଼ ରାଜମହଳ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ଦେବୀ ଦେଖିଲେ ମେନାଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କର ମୁହଁ ଶୁଭ୍ର ପଦ୍ମ ପତ୍ର ପରି, ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିହୀନ ଦେଖାଯିଉଥିଲେ, ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଅତି ପ୍ରମୁଖ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଭାରି ହୋଇ ଚୁଆଁଇଯିଉଥିଲେ। ମେନା ଚାରିପାଖରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଔଷଧୀ ଦେଖାଯିଉଥିଲେ, ମନ୍ତ୍ରରାଜଙ୍କର ସେବାରେ ଥିଲେ, ସୁନା ଦାଣା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରାଯାଇଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର। ମହଳ ଅନେକ ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଥିଲା, ଶିଳ୍ପରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦାସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଶୁଭ୍ର ଚୀନା ପଟ ଛାତା, ଦୀପ୍ତିମାନ ଶୟନ ଓ କୁଶନ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା। ଦିନ ଦୀର୍ଘ ହେବା ସହ ରାତି ଦୂର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ମେନା ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଘରରେ ପୁନଃ ଶକ୍ତି ପାଇ ଜାଗିଲେ। ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଘୁମ ଦେଇଥିବା ବେଳେ, ଘୁମ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ନିର୍ମଳ ଆଲୋକରେ ରାତିରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ଘରର ଆଙ୍ଗଣରେ, ଦିନରେ ଚଳିତ ହେଉଥିବା ସଜୀବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଏକାପରେ ଏକା ଗଳାକୁ ବାହିଁ ଧରି ନିକଟ ହୋଇ ଥିଲେ। ଅଳ୍ପ ଉତ୍ତେଜନା ହେଲା, ମେନାଙ୍କର ଦୁଇ ପଦ୍ମପତ୍ର ସମାନ ଆଖିରେ ରାତି ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏହା ଚମତ୍କାର ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ଏକତା ଆଣିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ, ଜଗତ୍ ଜନନୀଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଉନ୍ମାଦ ପାଇଁ, ରାତି ମେନାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏହା ଭାବିଲା—ଏପରି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମ କେବେ ହେବ? ରାତି ଦେବୀଙ୍କ ଘରକୁ ଲାଗି ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ହିମବତଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଜଗତର ମୋକ୍ଷର କାରଣ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶୁଭ୍ ମେନା ଗୁହାବାସିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଏହି ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ—ସ୍ଥିର ଓ ଚଳିତ—ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକର ବାସିନ୍ଦା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ନରକରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। କ୍ରୂର ଚିତ୍ତମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଶରୀରୀ ଜୀବମାନେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ; ଏହି ସମୟରେ ତାରାମାନେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଇଯିଲେ। ଜଙ୍ଗଳ ଗଛମାନେ ମିଠା ଫଳ ଦେଲେ, ମାଳାମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଲେ; ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ହେଇଗଲା। ପବନ ମୃଦୁ ଏବଂ ଉପଭୋଗ୍ୟ ହେଲା, ଦିଗ୍ଦିନ୍ମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ହେଲେ; ଋତୁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପକ୍କ ଫଳର ଶୁଭ୍ ଗୁଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଭୂମିଦେବୀ ଚାଉଳର ମାଳାରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଲେ; ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ତାପସ୍ୟା ଏହି ସମୟରେ ଫଳିଲା। ଭୁଲିଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଇଲେ; ଆକାଶରେ ଅନେକ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏକସাথে ହିମବତ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ମେରୁ ଦିଆଁ ଯାହା ଦୀଘଳ ଆକାରରେ ଦେଖାଯିଉଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି ଉତ୍ସବର ଆଗମନରେ, ଦିବ୍ୟମାନେ ହାତ ବଢ଼ାଇ ଏକାଠି ହେଲେ; ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଠି ହେଲେ। ହିମବତ ପାହାଡ଼ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଜୀବମାନେ ସେବିତ, ଉପସ୍ଥିତ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ନେବା ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଗଲା। ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ, ଦିବ୍ୟ ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଖେଳ କରୁଥିବା ଜୀବମାନେ ସହିତ। ଏପରେ, ହିମବତଙ୍କର କନ୍ୟା ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ନିମିତ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଦୀର୍ଘ ଦିନରେ ଅଗ୍ନିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କଠୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଦ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଧୀରେ ଧୀରେ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା ତିନି ଜଗତରେ ହିମାଳୟ କନ୍ୟା ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯେଉଁ ଋଷି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଶୁଭ୍ ନାରଦ ଆନନ୍ଦରେ ମହେନ୍ଦ୍ରର ନିବାସକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରୁ ଉଠିଗଲେ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ନାରଦଙ୍କୁ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାନିୟମ ପୂଜା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ନାରଦ ଦେବତାଧୀଶଙ୍କର କୁଶଳ ଜାଣିଲେ। ଏପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: "ତିନି ଜଗତରେ କୁଶଳର ଅଙ୍କୁର ଉପଜିଛି; ଏହି ଫଳର ଉପଜିବା ଶ୍ରୀ, ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜାଣ; ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।" "ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୋଷ ମିଳିଥାଏ; ହିମବତ କନ୍ୟା ପିଣାକଧାରୀ ସହ ଏକତା ହେଉ—ଏହିପରି ହେଉ।" "ଆମ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶୀଘ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ମାମଲା ବୁଝି, ନାରଦଙ୍କୁ ଏପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା। ଶୁଭ୍ ନାରଦ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ହିମବତଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ; ଏଠି, ଏକ ବିବିଧ ଖଣ୍ଡର ଗଛ ମାଳିକା ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱାରରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଛି। ହିମବତ ନାରଦଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ, ଏବଂ ଦୁଇଜଣେ ଏହି ଭୂମିକୁ ଶୋଭିତ କରୁଥିବା ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହିମବତ ନିଜେ ସୁନା ଆସନ ଦେଇ ତାହା ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ନାରଦ ବସିଲେ। ଯଥାନିୟମ ଭାବରେ, ପାହାଡ଼ ଜଳ ଦେଲେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ପାନ ପାଇଁ; ଋଷି ତାହା ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।