ଏଉଁ ନିମିତ୍ତରେ ଏକ ଦିନ ଦେବୀଙ୍କୁ କୁହାଗଲା, "ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକତ୍ୱରେ ଆସିବା ନାହିଁ, ଦାନବମାନେକୁ ବିନାଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ ଏବଂ ତୁମେ ତପସ୍ୟା କରିଲେ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହେବ। ହେ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ ଏବଂ ଉମା ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ, ଶୈଳଜା ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ପୁନଃ ଲାଭ କରିବେ। ତାପରେ ଭବାନୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ୱରେ ଆସିବେ; ଉମାଙ୍କ ଏକ ଅଂଶ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ହେଇ, ତୁମେ ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ହେବେ। ଏହିପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ 'ଏକଂଶା' ଭାବରେ ଆନେକ ସ୍ୱରୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପୂଜିବେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ। ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଗାୟତ୍ରୀ ଭାବେ କହିବେ, ଯାହାର ମୁହଁ ଓଂକାର; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବେ। ତୁମେ ଭୂମି ଭାବେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ମା, ଶୂଦ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ଶୈବୀ ଭାବେ ପୂଜିବେ; ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଅଚଳତା, ଶିଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଦୟା। ଯେଉଁମାନେ ଉପାୟ ଖୋଜନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ମହାଉପାୟ ଓ ସନ୍ଦେହ; ନ୍ୟାୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ନୀତି; ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିବେକ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟା, ଅନ୍ତର୍ଲିପ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ, ସମସ୍ତ ଦେହି ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ମାର୍ଗ; ଯେଉଁମାନେ ରମଣ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବ ହୃଦୟରେ ତୁମେ ସ୍ନେହ। ତୁମେ ସତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଖ୍ୟାତି, ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଜୀବ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋହ, ଯେଉଁମାନେ ବିଧି ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ତୁମେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର କୂଳ, ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା; ତୁମେ ରାତି, ଜନନୀଙ୍କ ଗଳାରେ ବିଶ୍ରାମ ଦେଉଥିବା। ଏଭଳି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଜଗତରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ରୂପରେ ପୂଜିତ; ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବେ, ହେ ବରଦାୟିନୀ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ପୂଜା କରିବେ—ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ, ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଶୁଣି, ଦେବୀ ରାତି ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ।" ସେ ତୁରନ୍ତ ହିମବତଙ୍କ ମହା ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ; ସେଠାରେ ରତ୍ନମୟ ଦିୱାଲରେ ଶୋଭିତ ଏକ ବିଶାଳ ରଜତ ମହଲ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ମେନା, ଯାହାର ମୁହଁ ଶ୍ୟାମ ହ୍ରଦୟ ପଦ୍ମପରି, କିଛି କ୍ଷୀଣ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଉନ୍ମତ୍ତ ଅସ୍ଥିର ଅଂଗ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିଲେ। ମେନା ଚାରିପାଖରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଔଷଧୀ ଉପସ୍ଥିତ, ମନ୍ତ୍ରରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଳିସମୂହରେ ଶୋଭିତ, ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର। ରତ୍ନମୟ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ୱଳ, ଅନେକ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ। ଶୁଧ୍ଧ ଚୀନା ରେଶମର ଛତା, ଉଜ୍ୱଳ ଶୟନ ଓ ତୁଷା, ମନୋହର ଧୂପ ଗନ୍ଧରେ ମହଲ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏହିପରି ଦିନ ଚାଲିଗଲା ଏବଂ ରାତି ଦୀର୍ଘ ହେଲା, ମେନା ମହା ଗୃହରେ ନବ ଶକ୍ତିର ଆରାମରେ ଜାଗିଲେ। ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଘୁମେଇଥିଲେ, ଘୁମ ପରି ଦାସୀମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମାର ନିର୍ମଳ ଆଲୋକରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ରାତିରେ ଘୁମ୍ ଚାଲିଥିଲେ। ଅଟାଳିକାରେ ରାତିରେ ଚଳିତ ଜୀବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଏକାଵାଏ ଗଳା ଜଡି ରହିଥିଲେ। ଏହିପରି ହଳଚଳ ହେଲା, ମେନାଙ୍କର ଦୁଇ ପଦ୍ମପରି ଚକ୍ଷୁ ରାତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରିଲା, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଏକତ୍ୱ ଦେଲା। ଦୀର୍ଘ ରାତି ଚାଲିଗଲା, ଆଖିରେ ଜଗଜନନୀଙ୍କ ଉନ୍ମାଦ ପାଇଁ ରାତି ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମ କେବେ ହେବ ଭାବିଲା। ରାତି ଦେବୀଙ୍କ ଗୁହାବନର ଗୃହକୁ ଶୋଭା ଦେଲା; ଏହିପରେ ହିମବତର ପ୍ରିୟା ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୋକ୍ଷର କାରଣ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମେନା ଗୁହାବାସିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥିର ଓ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅବସ୍ଥିତି ଜନ୍ମ ଉପଲକ୍ଷେ ଆନନ୍ଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ନରକରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦେହୀମାନେ ହୃଦୟ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କଲେ; ତା ସମୟରେ ତାରାମାନେ ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ବନ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମିଠା ଫଳ ଦେଲେ, ମାଳା ଗନ୍ଧରେ ଭରିଗଲା; ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହେଲା। ପବନ ଶୀତଳ ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶରେ ମନୋହର ହେଲା, ଦିଗମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ; ଋତୁମାନେ ପକ୍କା ଫଳର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଭୂମିଦେବୀ ଚାଉଳ ମାଳାରେ ଢକିଗଲେ; ଶୁଧ୍ଧ ହୃଦୟ ଋଷିମାନେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଏହି ସମୟରେ ଲାଭ କଲେ; ଭୁଲିଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ପ୍ରଧାନ ତୀର୍ଥମାନେ ଏହି ସମୟରେ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଲେ; ଆକାଶରେ ଅନେକ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଜଳ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ହିମବତ ପର୍ବତରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ମହାପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି ମହା ଉତ୍ସବର ଆଗମନରେ ଦେବମାନେ ହାତ ଏକାଵାଏ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ହିମବତ ପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ସେବ୍ୟ, ଉପସ୍ଥିତ ଓ ଶରଣାର୍ଥ ହେଲା, ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲା। ଦେବମାନେ ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ, ଦେବନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ପର୍ବତ-ଖେଳାଳିମାନେ ସହିତ। ଏହିପରେ ହିମବତର କନ୍ୟା ଦେବୀ, ପୂର୍ବ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଅନୁବୃତ୍ତିରେ ଅଗ୍ନିକୁଶଳ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ଦୀର୍ଘ ଦୂରେ, ଶୋଭା, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା, ତିନି ଲୋକରେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତର କନ୍ୟା ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନରେ ଲାଗି, ଦେବମାନେ ଆଦର କରୁଥିବା ଋଷି ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।