ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ପାଇଁ ମନୋବଳ ଦୃଢ଼ କରି, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ, ଦୟାମୟ ବରଦାତା ବ୍ରହ୍ମା ବାମ ହାତରେ ଇଙ୍ଗিত କରି ଅମରଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—“କାହିଁକି ଏକ ନାରୀ ତାଙ୍କର ଶୃଙ୍ଗାର ତ୍ୟାଗ କରି, ପତିଠାରୁ ଦୂରେ ଅଲଗା ରହିଛନ୍ତି?” ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି କହିଲେ, “ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମୁକୁର ଲୋଟସମୁଖ ମ୍ଲାନ ହୋଇଛି, ତୁମେ ଚମକୁନାହାଁ, ଯେପରି ଜ୍ୱାଳା ଥିବା ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳାଧାରା ବିନା ଧୂମରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ। ଘାସ ଦେଇ ଢାକା ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ ଦୀର୍ଘସମୟ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଛି, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଅଭିଭୂତ, ସେପରି ତୁମେ ଏବେ ଚମକୁନାହାଁ। ଏ ରାତ୍ରିଚର ନାୟକ, ଏମିତି କାହିଁକି ଭୟଭୀତ ଭାବରେ କଥା କହୁଛ? ତୁମେ ଯେପରି ଏକ ଲାଠିକୁ ଭରସା କରି ଚାଲୁଛ, ତାହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଲାଗୁଛି। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇ, ତୁମର ଦେହ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଷ୍କ ଭଳି ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ବରୁଣଙ୍କ ଦେହ। ଦେଖ, ତୁମର ଦେହ ରକ୍ତହୀନ ଓ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଛି; ଓ ବାୟୁ, ତୁମେ ତର୍ଜନାର ଘାତ ଭଳି ବିମୂଢ଼ ହୋଇଯାଇଛ। ଧନଦାତା କୁବେରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବାପରି କାହିଁକି ନମ୍ର ହେଉଛ? ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି।" "ଆମ ଶକ୍ତି କିଏ ଦମନ କରିଛି? ସଠିକ୍ କଥା କହ, ତାହା ଜଣା।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। କାରଣ ଉଚ୍ଚାରଣ ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ସେଥିପାଇଁ ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରାଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ବାୟୁଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ବାୟୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜାଣନ୍ତି। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଶତଶଃ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇଗଲେ। ଆପଣ ଯେଉଁ ବଳିଦାନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ, ସେହି ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା। ଋଷିମାନେ ବେଦ ଶ୍ରୁତ ଫଳ ପାଇଁ ବଳିଦାନ କରୁଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ ତାହାର ଭୋଗ ସବୁ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏକ ଦୈତ୍ୟ, ଭୂମି ପରି ବଡ଼, ଏକା ଘଟଣାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପରେ ଅଧିକାର କରି ନେଲା।" "ଆପଣ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ହେବା ପାଇଁ ଏକ କଳ୍ୟାଣମୟ ପାହାଡ଼ ଆପଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଦଖଳ କରି ନେଲା, ତାହାର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଭରିଗଲା, ଏଉଁଠି ଅନେକ ଦାନବ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେ ଦାନବଙ୍କ ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖିତ ଦେହରେ ଏଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଦାନବ ପାହାଡ଼କୁ ଭୋଗ କରିଲା।" "ପ୍ରଥମ ବୟସରେ ଆପଣ ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ବଜ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦାନବଙ୍କ ଦେହ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ତୀର ଘାତରେ ଆହତ ହେଲୁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଦରବାନମାନେ ଆମକୁ ଚିହ୍ନଟ କଲେ, ଏବଂ ଅତି କଷ୍ଟରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲୁ। ସେଠାରେ ଆମକୁ ଟାଣି ନେଇ, ଦାନବମାନେ ଉପହାସ କଲେ, କିଛି ଚୁପ୍ଚାପ୍ ହସିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ହସି ଉଠିଲେ।" "ଆପଣ ଏତେ ମହାନ ଓ ସମସ୍ତ କାମରେ ପାରଙ୍ଗତ, କିନ୍ତୁ କମ କଥା କହନ୍ତି; ଏବେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ, କାରଣ ଦାନବମାନେ ଅନେକ କଥା କହନ୍ତି। ଏହା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସଭା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଭା ନୁହେଁ; ଏଠାରେ କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ। ଦାନବଙ୍କ କଥାରେ ତାଙ୍କର ଦାସମାନେ ବାରମ୍ବାର ଆମକୁ ଉପହାସ କରି ହସିଥିଲେ।" "ଋତୁମାନେ ଦିନ ରାତି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଦୋଷୀ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ତାଳରେ ତାଙ୍କ ପାଳିସରେ ଗୀତ ଗାନ୍ତି। ସେ ମିଶ୍ର ଓ ଅମିଶ୍ର ଉପାୟରେ ବନ୍ଧୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଓ ପ୍ରତିଞ୍ଜା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଚରିତ୍ରକୁ କିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? କେବଳ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।" ବାୟୁ ଏପରି କଥା କହି ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ସମ୍ମିଳିତ କଥା ରଖିଲେ। ତେବେ ଭାଗ୍ୟବାନ ବ୍ରହ୍ମା ହସ୍ୟମୁଖରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତାରକା ନାମକ ଦାନବକୁ କୌଣସି ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତିନି ଲୋକରେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବ।" "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲି; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଫଳରେ ସେ ଏବେ ତିନି ଲୋକକୁ ଦହୁଥିବା ରାଜା। କିନ୍ତୁ ସେ ଦାନବ ଚାହିଲା, ଯେ ସପ୍ତ ଦିନ ପରେ ଏକ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେଉ। ସେଥିରୁ, ସପ୍ତ ଦିନ ପରେ ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବ, ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ। ସେ ତାରକାଙ୍କ ହନ୍ତା ହେବେ, ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏଏଁ ସମୟରେ ଭଗବାନ ଶଙ୍କର ବିନା ସ୍ତ୍ରୀ ଅଛନ୍ତି।" "ହିମାଚଳର କନ୍ୟା ଏକ ଦେବୀ ହେଇଉଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅଗ୍ନିରେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏପରି ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବ। ସେ ତାରକାଙ୍କୁ ନଶ୍ୱତ୍ କରିଦେବେ। ଏହିପରି ଉପାୟ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅବଶିଷ୍ଟ ଧନ ସବୁ ମଧ୍ୟେ ଆପଣମାନେ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତୁ; ଏବଂ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ-ନିଜ ଅନୁଯାୟୀ ଅପସରିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ, ଆଦିକାଳରୁ ଅବସ୍ଥିତ ରାତ୍ରିଦେବୀଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ। ତାପରେ, ଭାଗ୍ୟବାନ ରାତ୍ରି ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ।