ଏକ ସମୟର କଥା, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ଭୂତପତି ବରଙ୍ଗୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ କେଉଁ ଇଛା ପୂରଣ କରିବି? ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କହ, ହେ ଗର୍ବିତେ!” ବରଙ୍ଗୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ତ୍ୟାଗିତ, ପୀଡିତ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅତିବାହିତ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁନିପୁନି ସ୍ୱାମୀ ହରାଇଛି, ଏହି ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିପାରୁନି; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଠାନିଛି। ମୋ ପୁଅ ତାରକଙ୍କୁ ଦେଉ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇପାରିବି।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ବିଶାଳ ଦାନବପତିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ କ୍ରୋଧ ଆସିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମୁକାବିଲା କରିପାରିବା ସକ୍ଷମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁନି ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଠାନିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଭାବନା ଅନୁଭବ କରି, ପୂର୍ବରୁ ଅଧିକ କଠିନ ଭାବରେ ଶୀଘ୍ର ଦିତିପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୋ ପୁତ୍ର, ପୁନି କାହିଁକି ଏହି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ପୁନି ମୋର ଶକ୍ତିରେ ତୁମର ଇଛିତ ପୁଅ ଦେଇଦେବି।” ତେବେ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠିଲି, ଦେଖିଲି ସେ ଭୟଭୀତ ଅବସ୍ଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡିତ ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋ ପାଖରେ ପୁଅ ଚାହିଲେ। ମୋ ପୁଅ ତାରକଙ୍କୁ ଦିଅ; ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏବେ ତପସ୍ୟା ଯଥେଷ୍ଟ, ହେ ବୀର; ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କଷ୍ଟରେ ପୁନି ପଡ଼ନି। ତୁମର ପୁଅର ନାମ ତାରକ ହେବ, ସେ ବଳଶାଳୀ ହେବ ଏବଂ ଦେବୀମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ ହେବ।” ଏପରି ଶୁଣି, ଦାନବପତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ରାଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ଦୁହେଁ ଦମ୍ପତି ଆପଣା ଇଛା ପୂରଣ କରି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ; ସେଇ ସମୟରେ ଶୁଭ ରୂପବତୀ ବରଙ୍ଗୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ପୁଅକୁ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କଲେ; ଏହି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ବରଙ୍ଗୀ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେଇ ଦିନ, ଯେତେବେଳେ ଏଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତାଳ ହେଲା। ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ହିଳୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହୁଥିଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ସଂସ୍କୃତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦହାଡ଼ୁଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇଦେଲେ, ଦିଗବଲୟ ଧୂସର ହୋଇଗଲା; ଏହି ମହାଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଓ ଦାନବୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାରେ ଆସିଲେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦାନବମାନେ ପାଖରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜିତ ହେଲା, ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମନମେଳା ହେଇପଡ଼ିଲେ। ବରଙ୍ଗୀ ପୁଅକୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ; ଦାନବପତି ତାଙ୍କୁ ଅତି ମହତ୍ୱ ଦେଲେ। ତାରକ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମୟରେ, କୁଜମ୍ବ, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବ ରାଜ୍ୟରେ, ଯାହା ପୃଥିବୀ ପରି ବିଶାଳ, ତାରକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ। ପ୍ରମୁଖ ଦାନବ ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଉକ୍ତିରେ କହିଲେ, “ହେ ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ଦାନବମାନେ, ମୋ ଉକ୍ତି ଶୁଣ। ଦେବତାମାନେ ଆମ ଉତ୍ତରାଧିକାରର ନାଶକ, ଜନ୍ମର ନିୟମରୁ ଏହି ଶତ୍ରୁତା ଅବିରତ ରହିଛି। ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ବାହୁବଳରେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବା।” ସମସ୍ତେ ଏହି କଥାକୁ ମାନି, ତାରକ ପରିଯାତ୍ର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ଉପବାସ କଲେ, ପଞ୍ଚତପ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ପତ୍ର ଓ ପାଣିରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ। ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ତପସ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହେଲା, ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଲାଭ ହେଲା। ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଆସି ଦାନବପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବର ମାଗ, ହେ ଦୃଢ଼ଚିତ୍ତ।” ସେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋର ମୃତ୍ୟୁ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ନ ହେଉ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୃତ୍ୟୁ ତ ସମସ୍ତ ଦେହୀ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ; ତେଣୁ ଯାହାଠାରୁ ତୁମେ ଭୟ କରୁନାହାଁ, ସେଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ବର କର।” ତେବେ ଅହଂକାରରେ ମୋହିତ ତାରକ ଚିନ୍ତା କରି, କହିଲେ, “ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ହେଉ, ଯିଏ ସପ୍ତ ଦିନର ଶିଶୁ।” ବ୍ରହ୍ମା ଗ୍ରହଣ କରି, “ତଥାସ୍ତୁ” କହି ବିଦାୟ ନେଲେ। ଦାନବ ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଫେରି, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଖରେ କହିଲେ, “ମୋର ସେନା ଏକତ୍ର କର। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଅବଶ୍ୟ ଅଧୀନ ହେବା ଦରକାର; ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେବେ, ମୋର ଆନନ୍ଦ ଅସୀମ ହେବ।” ତାରକଙ୍କର ଏହି ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଦାନବ ଗ୍ରାସନା, ଦାନବ ସେନାପତି, ସେନାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଗଭୀର ଢୋଲ ବଜାଇ ଶୀଘ୍ର ଦାନବମାନେ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ଦଶ କୋଟି ଦାନବ ସେନାପତି, ବଳରେ ଭୟଙ୍କର, ଏଠାରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜମ୍ଭ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପରେ କୁଜମ୍ବ, ତାପରେ ମହିଷ, କୁଞ୍ଜର, ମେଘ, କାଳନେମି, ଓ ନିମି ଥିଲେ। ମନ୍ଥନ, ଜମ୍ଭକ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ଦଶ ଦାନବ ସେନାପତି ଏବଂ ଶତଶଃ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ, ପୃଥିବୀ ପରି ବିଶାଳ, ଏଠାରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ତାରକଙ୍କ ରଥ ଅଷ୍ଟଚକ୍ରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଗଦାଧାରୀ ପରିଚାରକମାନେ ଘିରିଥିଲେ, ଚାରି ଯୋଜନା ବିସ୍ତୃତ ଏହି ରଥକୁ ହଜାର ଗରୁଡ଼ ଟାଣୁଥିଲେ। ତାରଙ୍କ ରଥକୁ ବାଘ, ସିଂହ, ଗଧା ଓ ଉଠ ଯୋଜାଯାଇଥିଲା; ଗ୍ରାସନା ଓ ଜମ୍ଭକଙ୍କ ରଥ ଜମ୍ଭକୁମ୍ଭୀ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଉଥିଲା। ମେଘଙ୍କ ରଥ ଦ୍ୱୀପବାସୀ ପଶୁ ଓ କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଉଥିଲା; କାଳନେମିଙ୍କ ରଥ ଚାରିଦାନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା, ଓ ନିମେଷଙ୍କ ରଥ ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଉଥିଲା। ମନ୍ଥନ, ଦୈତ୍ୟରାଜା, ଶତହସ୍ତୀ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ିଥିଲେ; ଜମ୍ଭକ, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଠ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଶୁମ୍ଭ ମେଷ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଶ୍ୱାରୋହଣ କରିଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଲଂକୃତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କଣ ଓ ପଗଡ଼ି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।