ସୁନ୍ଦରୀ, ଉଚ୍ଚନିତମ ନିତମ୍ଭ ଥିବା ମହିଳା ବରାଙ୍ଗୀ ଯେତେବେଳେ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ପାହାଡ଼ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୟଭୀତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାସତୀ, ମୁଁ କିଛି ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୋତେ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ। ତୁମକୁ ଯିଏ କ୍ଷତି କରିଛି, ସେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ନୁହେଁ, ପାକଶାସନ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି।” ଏପରି ଘଟଣା ଘଟିବା ସମୟରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ କଟିଗଲା। ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ, ପଦ୍ମସମ୍ଭବ ବ୍ରହ୍ମା ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେ ବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା, ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କୁ ତୀରେ ଡାକି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, “ଦିତିପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଛା କର, ସେଇ ଭଳି ଦେଉଛି, ଉଠ।” ଦେବତାମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ତପସ୍ଵୀ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ହାତ ଜୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ମଧ୍ୟ ଦାନବ ସ୍ୱଭାବ ନ ରହୁ, ମୋ ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ହେଉ, ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଏହି ଦେହ ଚିରକାଳ ରହୁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ,” ଏବଂ ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତ କରି, ଦୃଢ ନିୟମ ରଖି, ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେଣି। ଭୂକ୍ଷାକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଚୟନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠାରେ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ବରାଙ୍ଗୀ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ, ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୃଦୁଭାଷିଣୀ, କିଏ ତୁମକୁ ଏପରି କ୍ଷତି କଲା? କେଉଁଠୁ ଏପରି ଯମଲୋକକୁ ଯିବା ଇଚ୍ଛା ହେଲା?” “ତୁମେ କ’ଣ ମୋ ପାଇଁ କରିପାରିବ? ଶୀଘ୍ର କହ, ମହିଳା,” ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବରାଙ୍ଗୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ତ୍ୟାଗିତ, ପୀଡିତ ଓ ଦୁଃଖିତ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ତୁମ ପାଖରୁ ବିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛି। ମୋ ପୁଅ ତାରକକୁ ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ବିପୁଳ ଶୋକସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ।” ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ରୂଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ କରିପାରିବେ, ତଥାପି ପୁନଃ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଅଧିକ କଠିନ ଭାବରେ ତ୍ରୁଟିହୀନ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦିତିପୁତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଦ୍ରୁତ ଆସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ପଚାରିଲେ, “ପୁତ୍ର, ପୁନି କାହିଁକି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଛ? ମୁଁ ପୁନି ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛିତ ପୁଅ ଦେବି।” ବଜ୍ରାଙ୍ଗ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠିଲି, ତେବେ ଦେଖିଲି ବରାଙ୍ଗୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ। ସେ ମୋତେ ପୁଅ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ମୋ ପୁଅ ତାରକକୁ ଦିଅ, ପିତାମହ, ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ତପସ୍ୟା, ଶୂର! ଏହି କଠିନ ଉପବାସ ଛାଡ଼। ତୁମ ପୁଅ ତାରକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ବଳଶାଳୀ ହେବ, ଦେବଙ୍କ ଅନେକ ନାରୀଙ୍କୁ ମୁକ୍ତିଦାତା ହେବ।” ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଅତି କ୍ଷୀଣ ରାଣୀକୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ। ଦମ୍ପତି ଦୁଇଁ ଜଣ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇ, ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ସେତେବେଳେ ବରାଙ୍ଗୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ବରାଙ୍ଗୀ ତାରକକୁ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଶେଷରେ ସେ ତାରକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ବଡ଼ ସାଗର ଉଫାନି ଉଠିଲା, ପାହାଡ଼ ହଲିଗଲା, ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା, ମହାର୍ଷିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିଲେ, ତାଳଚାଳିଆ ପଶୁ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅପ୍ରଭାଶାଳୀ ହେଲେ, ଦିଗ୍ବଳୟ ଧୂମ୍ରାବୃତ ହେଲା। ଏହି ମହାଦାନବ ତାରକ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଦାନବ ଓ ଦାନବୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ନିରାଶ ହେଲେ। ବରାଙ୍ଗୀ ପୁଅକୁ ଦେଖି ବଡ଼ ସମ୍ମୋହିତ ହେଲେ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଏହି ନବଜାତକୁ ଅତି ମହତ୍ୱ ଦେଲେ। ତାରକ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କୁଜମ୍ବ, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ସମଗ୍ର ଦାନବ ରାଜ୍ୟରେ ତାରକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ। ତାରକ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଂକୁ କହିଲେ, “ଦେବତାମାନେ ଆମର ବଂଶ ନାଶକ। ଜନ୍ମର ନିୟମରୁ ଏହି ଶତ୍ରୁତା ଅବିରତ ଚାଲିଆସୁଛି। ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଗି ତପସ୍ୟା କରିବା। କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ସମସ୍ତେ ଏହି କଥାକୁ ମନୋମନେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାରକ ପରିୟାତ୍ର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ଉପବାସ ଓ ପଞ୍ଚତପ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ପତ୍ର ଓ ପାନୀୟରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ। ଶତ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରି, ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହେଲା, ତପସ୍ୟାର ଫଳ ନିବିଡ଼ ହେଲା। ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଆସି, “ଏ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ, ତୁମେ କ’ଣ ଵର ଚାହୁଛ?” ବୋଲି ପଚାରିଲେ। ତାରକ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋତେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ନ ହୋଉ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଦେହଧାରୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁବନ୍ଧନରେ; ତେଣୁ ଯାହାଠାରୁ ଭୟ ନାହିଁ, ତାହାଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଇଚ୍ଛା କର।” ତାରକ ଅହଂକାରରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ବିଚାର କରି, “ମୋତେ କେବଳ ସପ୍ତାହ ପରେ ଏକ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ,” ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, “ତଥାସ୍ତୁ,” ବୋଲି ଚାଲିଗଲେ। ତାରକ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରି, ଦୂତମାନେଂକୁ ଅଦେଶ ଦେଲେ, “ମୋ ସେନା ସଜାଅ। ଯଦି ତମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଛ, ଦେବତାମାନେ ଦଳିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେମାନେ ବନ୍ଧିତ ହେଲେ, ମୋର ଆନନ୍ଦ ଅପାର ହେବ, ହେ ଦାନବମାନେ।