ବିବାହ ପାଇଁ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିତ ଦେବତା ବରାଙ୍ଗୀକୁ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତା ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ସହ ବନକୁ ଗଲେ, ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଉପରେ ହାତ ଉଠାଇ ତପସ୍ୟା କରିଲେ। ଲୋଟସ୍ ଦୃଷ୍ଟି, ପବିତ୍ର ମନ ଏବଂ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା ଥିବା କାଳା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଉଭେ ରହିଲେ। ଖାଦ୍ୟ ନ ଖାଇ, ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ତପସ୍ୟାର ଏକ ଗଢ଼ ହୋଇଗଲେ; ପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିଲେ। ସେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ବରାଙ୍ଗୀ ମହାବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଏହି ହ୍ରଦର ତଟରେ ଚୁପ୍ଚାପ ଉଭେ ରହିଲେ। ତାହା ସମୟରେ, ତିନି ଖାଦ୍ୟ ନ ଖାଇ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବାନର ରୂପ ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତପୋବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଅଫରିଙ୍ଗର ଦେଉଁ ଓ ଫୁଲ ଝାମି ଟାଣିଦେଲେ। ପରେ, ସିଂହ ରୂପେ ବରାଙ୍ଗୀକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ; ତା'ପରେ ନାଗ ରୂପେ ତାଙ୍କ ପାଉଁ ଦୁଇଟିକୁ କାଟିଦେଲେ। ତଥାପି, ବରାଙ୍ଗୀ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ; ପାକଶାସନ ଅନେକ ଭୟ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ପାହାଡ଼କୁ ଦୋଷୀ ଭାବି, ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି, ପାହାଡ଼ ମାନବ ରୂପେ ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ, "ମହାବ୍ରତଧାରିଣୀ, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ଜୀବ ମୋତେ ସେବା କରନ୍ତି। ପାକଶାସନ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ତୁମକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି।" ଏପରି, ହଜାର ବର୍ଷ ଚାଲିଗଲା; ଏହା ଜାଣି, ପଦ୍ମଜ ଭଗବାନ ସେଥିରେ ଆସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କୁ ଜଳର ତଟରେ ଆସି, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି; ଉଠ, ଦିତିପୁତ୍ର," ଏହିପରି କହିଲେ। ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ହାତ ଜୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ମଧ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ ସ୍ଵଭାବ ନ ରହୁ; ମୋର ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ହେଉ; ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ଲଭ କରିଉ ଏବଂ ଏହି ଦେହ ଚାଲିଯାଉ ନାହିଁ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗ, ତପସ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ନିଷ୍ଠାବାନ ହୋଇ, ପତ୍ନୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ତପୋବନରେ ବରାଙ୍ଗୀକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରେ, ସେ ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଦୁଃଖିତ ଓ କାନ୍ଦୁଥିବା, ଗଛ ଆଡ଼ରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "କିଏ ତୁମକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲା, ମୃଦୁଭାବାଳି, ଯେଉଁ ଯମଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଛ?" "ମୁଁ କଣ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି? ଶୀଘ୍ର କହ, ଗର୍ବିତା!" ବରାଙ୍ଗୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ପ୍ରତ୍ୟାକ୍ୟାତ, ପିଟିଯାଇ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଛି।" "ଦେବତାମହାରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋ ପତିକୁ ବାରମ୍ବାର ଅପହାର କରିଛନ୍ତି; ମୋ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିପାରିନି, ଏବେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଛି।" "ମୋ ପୁଅ ତାରକକୁ ଦେଅ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଏହି ବିପୁଳ ଦୁଃଖ ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।" ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କ ଏହି ଉପରେ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଦେବତାମହାରାଜଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିପାରିବା ସକ୍ଷମ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ପୁନଃ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା ଆଗରୁ ବେଶି ଗଭୀର ହୋଇ, ଦିତିପୁତ୍ର ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ବଜ୍ରାଙ୍ଗ, ତୁମେ ପୁନି ଏହି ଦୁଃସ୍ଥ ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରିବାକୁ ଚାହୁଛ? ମୁଁ ଆପଣା ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିବା ପୁଅ ଦେଇଦେବି।" ବଜ୍ରାଙ୍ଗ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠିବା ପରେ ବରାଙ୍ଗୀକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ଦେଖିଲି, ତିନି ମୋ ପୁଅ ତାରକ ଚାହିଲେ।" "ମୋ ପୁଅ ତାରକକୁ ଦେଅ; ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅ, ବ୍ରହ୍ମା!" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ପର୍ୟାପ୍ତ ତପସ୍ୟା, ବୀର; ଏହି କଷ୍ଟ ଆଉ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" "ତୁମ ପୁଅ ତାରକ ନାମରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବେ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପରେ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଶୋଷିତ ରାଣୀକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ତପୋବନକୁ ଫେରିଗଲେ; ବରାଙ୍ଗୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚାୟା ଥିବା, ସମୟରେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ବରାଙ୍ଗୀ ଗର୍ଭରେ ପୁଅକୁ ଧରିଥିଲେ; ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ ବରାଙ୍ଗୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟ, ଯେଉଁ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ, ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ଉପ୍ରା ହୋଇଗଲା, ବଡ଼ ସାଗର ଉଠିଗଲା। ପାହାଡ଼ ଉପ୍ରା ହେଲେ, ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା, ମହା ଋଷିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁ ହୁଁ ହୁଁ କଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ତେଜ ହରାଇଲେ, ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ କୁହୁଡ଼ି ଆଛାଦିତ କଲା; ମହାଦୈତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଲେ, ଦୈତ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ; ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଃଖିତ ହୋଇଗଲେ। ବରାଙ୍ଗୀ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ। ତାରକ ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତ, ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ କୁଜମ୍ବ, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ବିଶାଳ ଦୈତ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ପୃଥିବୀ ପରି ଏହି ରାଜ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ, ତାରକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଵାମୀତ୍ୱ ପାଇଲେ।