ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଲା—ବଜ୍ରାଙ୍ଗ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ୱୀ ନାଗପାଶରେ ଶତାକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି, ଏକ ଶିକାରୀ ଯେମିତି ଛୋଟ ଜନ୍ତୁକୁ ଧରି ନେଇଯାଏ, ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାତପସ୍ବୀ କଶ୍ୟପ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଓ ତାଙ୍କର ମାଆ ଅଭୟ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ଓ କଶ୍ୟପ କହିଲେ, "ମୋ ଝିଅ, ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡିଦିଅ; ସେ ତୋ ପାଇଁ କ'ଣ କାମର?" "ମାନ୍ୟତା ହରାଇବା ହେଉଛି ଗରିମାମୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ମୃତ୍ୟୁ," ବ୍ରହ୍ମା ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ତୁମ ହାତରୁ ଆମ ଶବ୍ଦରେ ଯେଉଁଠି ଛାଡାଯିବ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ। ଶତ୍ରୁ ଯଦି ଅନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ଛାଡାଯାଏ, ସେ ଯଦିଓ ବଞ୍ଚିଥାଏ, ତଥାପି ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିଦିନ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ନମ୍ର ଭାବେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ: "ମୋ ତାରଫରୁ ଏହିଠାରେ କିଛି ବାକି ନାହିଁ; ମୋ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଛି। ଆପଣେ ଦେବତା ଓ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଥ, ପୂଜ୍ୟ, ମହାପିତାମହ; ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଛାଡିଦେଉଛି।" "ମୋର ତପସ୍ୟା ଅନ୍ତରାୟ ବିନା ଚାଲିଯାଉ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ହେଉ," ବଜ୍ରାଙ୍ଗ କହିଲେ ଓ ଚୁପ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କର ଅନୁସୂଚନା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ତୁମେ ତପସ୍ୟା କର, ନିରାଶ ହେଉନାହାଁ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଅବିଚଳ ରୁହ। ଏହି ଶୁଭ ମନୋଭାବ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମର ଫଳ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।" ଏହା କହି, ପଦ୍ମସମ୍ଭବ ବ୍ରହ୍ମା ଚଉଡ଼ିଆ ନୟନ ଥିବା ଏକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ବିବାହ ପାଇଁ ସେଉଁଠିଏ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କୁ ସେଉଁଠିଏ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ନାମ ରଖିଲେ "ବରାଙ୍ଗୀ"। ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦାଇତ୍ୟମହାରାଜ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ହାତ ଉଠାଇ ହଜାର ବର୍ଷ ତପ କଲେ। ରାଜନୀ ଦୀର୍ଘନୟନୀ, ପବିତ୍ରମନା ବରାଙ୍ଗୀ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କଟ ନିୟମରେ ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ରହିଲେ। ସେ ଅନ୍ନ ଛାଡି, ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ ଏକ ତପସ୍ୟାର ଦେହ ହୋଇଯିବା ପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ବସିଲେ। ସେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବରାଙ୍ଗୀ ମହାବ୍ରତ ଧାରଣ କରି, ଝିଲିକୁ ଉପକୂଳରେ ନିର୍ବାଚନା ରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବନରେ ବାନର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁଷାର ଓ ପୁଷ୍ପ ଝୋଲା ଟାଣିଦେଲେ; ପୁନି ସିଂହ ରୂପେ ଆସି ସେ ରମଣୀକୁ ଭୟଭୀତ କଲେ; ସାପ ରୂପେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପାଉଁ କଟିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ବରାଙ୍ଗୀ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଅଚଳ ରହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭୟ ଦେଇ ପୀଡ଼ା କଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ତପସ୍ୟା ଛାଡିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ପାହାଡ଼କୁ ଦୋଷ ଦେଇ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଦେଖି, ପାହାଡ଼ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୟଭୀତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେଉଁଠିଏ ପ୍ରକୃତିର ଶୋଭାବାନୀ ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମହାବ୍ରତା! ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ମୋତେ ସେବନ କରନ୍ତି। ଏହି ଅପକାର ପାକଶାସନ ଇନ୍ଦ୍ର କରିଛନ୍ତି।" ଏହିପରି ହଜାର ବର୍ଷ କଟିଗଲା। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ: "ଦିତିପୁତ୍ର! ତୁମ ଇଚ୍ଛା ସମସ୍ତ ପୂରଣ କରିବି; ଉଠ।" ତାଙ୍କ ଉପରେ ଉପକୃତ ହୋଇ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ହାତ ଯୋଡି ବିଶ୍ବପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦାଇତ୍ୟ ଭାବ ନ ରହୁ, ମୋ ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ହେଉ, ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଏହି ଦେହର ସ୍ଥିରତା ପାଉ।" "ତଥାସ୍ତୁ," ବ୍ରହ୍ମା କହି, ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତ ହୋଇ, ନିୟମରେ ଅବିଚଳ ରହି, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅନୁରାଗିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ତୋଳିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖିତ, କାନ୍ଦୁଥିବା, ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇଥିବା ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବରାଙ୍ଗୀକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ ପଚାରିଲେ: "କିଏ ତୁମକୁ ଏପରି କଷ୍ଟ ଦେଲେ, ମୃଦୁମତୀ? କିଏ ଯମଲୋକ ଯିବାକୁ ଚାହେଇଛି?" "ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ତ୍ୟାଗିତ, ପୀଡିତ ଓ ଆତଙ୍କିତ," ବରାଙ୍ଗୀ କହିଲେ, "ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଅନେକଥର ସ୍ୱାମୀବିୟୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖର ଶେଷ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋତେ ମୋର ପୁତ୍ର ତାରକ ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ଶୋକସାଗର ଉଦ୍ଧାର ହେବି।" ଏହି ଶୁଣି, ଦାଇତ୍ୟପତି ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ରୋଷେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ କଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରତିହତ କରିପାରିବା ସମର୍ଥ ଥିଲେ, ତଥାପି ପୁନି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ଭାବନା ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ପଚାରିଲେ: "ପୁତ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ ପୁନି ତପସ୍ୟାକୁ ଉଦ୍ୟତ? ମୁଁ ପୁନି ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛିତ ପୁତ୍ର ଦେବି।" ବଜ୍ରାଙ୍ଗ କହିଲେ: "ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଧ୍ୟାନରୁ ବାହାରିଲେ, ଭୟଭୀତ ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯିଏ ମୋତେ ପୁତ୍ର ଚାହିଲେ। ମୋତେ ମୋର ପୁତ୍ର ତାରକ ଦିଅ, ପିତାମହ, ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ଚାଲିଛି, ତପସ୍ୟା ଆଉ ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମ ପୁତ୍ର ତାରକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦେବୀମାନଙ୍କ ମୁକ୍ତିଦାତା ହେବ।" ଏହିପରି ଆଶ୍ୱାସନ ପାଇ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ତାଙ୍କ ରାଣୀ ବରାଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।