କାଳନେମି, ଯିଏ ସମୟର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ବିନଶ୍ଟ ହେବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏବେ ଶୁଭ ହେଉ, ଆସ, ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ତୁମ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ସମ୍ମିଳନୀ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତୁମକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି, ହେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦେବତାମାନେ ପୁନଃ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦକାରୀ। ଏହି ତିନିଭୂବନ, ଏବେ ଉନ୍ନତିରେ ଓ କଣ୍ଟକରହିତ ହୋଇ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ପାଉ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଏ ମହାଆତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ...”— ଏପରି ଭାବେ ଶୁଭ୍ର ବ୍ରହ୍ମା କଥା ହେବା ପରେ, ଅବିନାଶୀ ହରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିଲେ— “ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ। ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି କାଳନେମି ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ହାସଲ କରିଲୁ। ଦାନବମାନେ ବହୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଶାଳ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବଳ ଦୁଇ ଜଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ। ଦୈତ୍ୟ ବିରୋଚନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ; ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଯମ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ଧନର ଆଧିପତ୍ୟୀ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ; ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଋକ୍ଷମାନେ ସଦା ଏକତ୍ରତା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଋତୁମାନେ ସହିତ ଆୟନମାନେ ଉପରେ ଯିବେ; ଘୃତ ଅର୍ପଣ ଆରମ୍ଭ ହେବ, ଏହି ସଭାରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ହବି ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଜପ କରନ୍ତୁ। ପିତୃମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ; ବାୟୁ ନିଜ ବାଟେ ଚଳନ୍ତୁ, ପାୱକ ତିନି ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉନ୍ତୁ। ତିନି ଵର୍ଣ୍ଣ ତିନି ଲୋକକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ଗୁଣରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଉପନୟନ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ନିମଗ୍ନ, ସେମାନେ ଦାନ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦିଅନ୍ତୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗାଁମାନେ, ସୋମ ରସ, ବାୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ପ୍ରାଣ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ। ଏମିତି, ସୋମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନତା ଦେଉଥିବା, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ମଲୟର ସନ୍ତାନମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଚଳନ୍ତୁ। ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ମାଆମାନେ ସମୁଦ୍ର, ନଦୀମାନେ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତୁ। ତୁମମାନେ ଶୁଭ ରୁହ; ମୁଁ ଏବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବି—ସେ ମୋ ଗୃହରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ କିମ୍ବା ବିଶେଷକରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ହେଉ। କିନ୍ତୁ, ଦାନବମାନେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଛୋଟ ମନର ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖି ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର କିଛି ଦୃଢ଼ତା ନାହିଁ। ତୁମମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ସ୍ଥିର ଓ ମୃଦୁ ମନ ରଖ;”— ଏପରି କହି, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବସମୂହଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହା ହେଉଛି ତାରକାମୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା, ଯାହା ତୁମେ ପଚାରିଥିଲ। ଏଠି ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ— “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଭାବେ ମୋତେ ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କ କଥା ଓ ଗୁହାଙ୍କ ମହିମା ଓ ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୁଣାଇଲେ, ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, କିଭଳି ତାରକା ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ହେଲେ? କିଭଳି ସେ ମହାସୁର କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ କିପରି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ମନ୍ଦରାଚଳକୁ ପଠାଯିଥିଲେ? କିପରି ରୁଦ୍ର, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ, ଏଠାରେ ଉମାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ? ଏହା ସବୁ ଯଥାତଥ୍ୟ କହନ୍ତୁ, ହେ ମହାମୁନି।” ତାହାପରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ— ପୂର୍ବେ କଶ୍ୟପ ଦିତିଙ୍କୁ, ଦାନବମାନେ ମାଆଙ୍କୁ, କହିଥିଲେ— “ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଏକ ପୁଅ ପାଇବା, ଯାହାର ଅଂଗ ବଜ୍ରପାତର ଭଳି କଠୋର ହେବ। ସେ ପୁଅର ନାମ ହେବ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ଦେବୀ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଦେହକୁ ବଜ୍ରପାତ ମଧ୍ୟ ବେଧିପାରିବ ନାହିଁ। ସେ ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଗଲେ, ଏବଂ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ମା, ମୁଁ କଣ କରିବି?” ଦିତି ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଦାନବମାନେ ନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୋ ଅନେକ ପୁଅ, ପ୍ରିୟ, ଏହି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରି ତାଙ୍କର ପିଣ୍ଡଦାନ କର।” ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ‘ଯଥା’ ବୋଲି ଦେବତାମାନେ ଲୋକକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଚଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, ଅଜର ତେଜର ଦୱାରା ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ପାଶ ଦେଇ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି, ମାଆଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିକାରୀ ଛୋଟ ପଶୁକୁ ନେଇଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାତପସ୍ବୀ କଶ୍ୟପ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠି ମାଆ ଓ ପୁଅ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆସି ବ୍ରହ୍ମା ଓ କଶ୍ୟପ କହିଲେ— “ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼, ପୁଅ; ଏହାର ତୁମକୁ କଣ କାମ?” ତୁମେ ଯାହାକୁ ମାନ ଦେଉଛ, ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ; ତୁମ ହାତରୁ ଆମ ଆଦେଶରେ ଛାଡ଼ାଯିଥିବା ଶତ୍ରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦିନେ ଦିନେ ମୃତ ଭଳି। ଏହା ଶୁଣି ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ— “ମୋତେ ଏଠି ଆଉ କିଛି କାମ ନାହିଁ; ମୋ ମାଆଙ୍କ ଆଦେଶ ପୂରଣ ହୋଇଗଲା। ଆପଣ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଅଧିପତି, ଗୌରବ ଯୋଗ୍ୟ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥା ଅନୁସରିବି— ଏହି ଶତକ୍ରତୁକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ। ମୋର ତପସ୍ୟା ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଚାଲୁଥାଉ, ଏହି ନିମିତ୍ତେ ଆପଣ ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ଦୈତ୍ୟ ନିରବ ହେବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— “ତପସ୍ୟା କର, ନିରାଶ ହେଉନି, ମୋ ଆଦେଶରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ। ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମର ଫଳ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।