ଦାନବମାନଙ୍କର ମଜ୍ଜା, ହାଡ଼, ଚର୍ବି ଓ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧାରାଳ ଓ ଗୋଳାକାର ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅସ୍ତ୍ର ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ, ସେଠାରେ ମାଳା ଓ ମୁକୁଟ୍ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଏହି ଚକ୍ର ଦେବଦ୍ୱେଷୀମାନଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଜନ୍ମାଏ। ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ସଦା ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲେ। ଏହି ଚକ୍ର ଛାଡିଦେବା ସାଥିରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବମାନେ ଅବାକ୍ ଓ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଏଠି ଦେଖି, ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଏତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଲାଗୁଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଗଦାଧରୀ ଭଗବାନ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦାନବ କାଳନେମିର ତେଜକୁ ନିମ୍ନ କରିଦେଲେ। ସେହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଯୁଦ୍ଧରେ କାଳନେମିର ଦୁଇଟି ବାହୁ କଟିଦେଲେ; ଏବଂ ଶତମୁଖୀ, ଭୟାନକ ମୁଣ୍ଡଟି, ଅଗ୍ନିସମ ହାସ୍ୟ ସହିତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ହରି ସେଇ ଦାନବକୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଫେଲିଦେଲେ; ବାହୁ ଛିନ୍ନ, ମୁଣ୍ଡ କଟା ହୋଇ, ଦୈତ୍ୟ କାପିଉଠିଲା। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କାଳନେମି ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ନେଇ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ପଖ ଝାଡ଼ି, ପବନ ସମ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ କାଳନେମିଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ; ଦାନବ ବାହୁ ଘୁମାଇ, ନିଜ ଦେହ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଆକାଶରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲେ। ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି, ପୃଥିବୀରେ ବଡ଼ ଆଘାତ ସହିତ ଖସିପଡ଼ିଲେ; ଦୈତ୍ୟ ପତନ କାଳେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମଣିମାନେ— ସେଠାରେ ସମବେତ ହୋଇ, ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ 'ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!' ବୋଲି ପୂଜିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ପ୍ରତାପ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଥିଲେ; କେହି କେହି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କେଶ ଧରିଥିଲେ, କେହି ଗଳା ଚାପି ଧରିଥିଲେ। କେହି ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାଉଥିଲେ, କେହି ଧରି ନେଉଥିଲେ; ଗଦା ଓ ଚକ୍ରର ଆଘାତରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଆକାଶରୁ ଭୂମିରେ ଝଡ଼ିପଡ଼ିଲା। ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ନିହତ ହେବା ପରେ, ପରମେଶ୍ୱର— ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି, ତାଙ୍କର ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଏହି ତାରକା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରପିତାମହ, ଶୀଘ୍ର ଏଠିକୁ ଆସିଲେ, ସହ ଆସିଲେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, କହିଲେ: "ହେ ଦେବ, ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛି; ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ କଣ୍ଟକରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ତାହା ଦୂର ହୋଇଛି।" "ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ବିନାଶରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ଏହି କାଳନେମି, ମହାସୁର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ବଧ କରିଛ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ—" "ତୁମ୍ଭିନା କେହି ଏହାକୁ ଜୟ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ସେ ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍—ଚରାଚର—କୁ ଅବମାନିତ କରିଥିଲା।" "ସେ ଋଷିମାନେକୁ ମାରି ଦେଇ, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଚୁନ୍ଯାଇଥିଲା; ତେଣୁ ତୁମ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ।" "ଏବେ ଏହି କାଳନେମି, ନିୟତ କାଳଶତ୍ରୁ, ବଧ ହୋଇଛି; ଆସ, ଶୁଭ ହେଉ, ଚଳ ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା।" "ଏଠି ଥିବା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ତୁମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ମୁଁ, ଦାତା, ତୁମକୁ ବର ଦେବି, ହେ ବରଦାନମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଫେରିଯାଉ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ବରଦାନ ଦେଉଛ; ଏହି ତିନି ଲୋକ ଏବେ କାଣ୍ଟକ ଶୂନ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହେଉ।" "ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ..."—ଏପରି କଥା କହି, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ହରି ଅବିନାଶୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଶୁଭ କଥା କହିଲେ: "ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ।" "ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ, ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ କାଳନେମି ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେକୁ ବଧ କଲୁ।" "ଦାନବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଥିଲେ, ଶକ୍ରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହି ବିଶାଳ ସଂଘର୍ଷରେ କେବଳ ଦୁଇଜଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ହେଲେ।" "ବିରୋଚନ ଦୈତ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ; ଶକ୍ର ଓ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ଦିଗକୁ ଫେରିଗଲେ।" "ଯମ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ଧନର ମାଲିକ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ; ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଋକ୍ଷମାନେ ସଦା ସଂଯୋଗ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବେ।" "ସୂର୍ଯ୍ୟ ଋତୁମାନେ ସହିତ ଆୟନା ନେଇ ଚାଲିବେ; ଘୃତ ଆହୁତି ଆରମ୍ଭ ହେବ, ସଭା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।" "ଅଗ୍ନିମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ନିମନ୍ତ୍ରିତ ହେଉ; ଦେବତାମାନେ ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା, ମହାର୍ଷିମାନେ ପାଠ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉ।" "ପିତୃମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ; ବାୟୁ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଚଲୁ, ପାଵକ ତିନି ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉ।" "ତିନି ଶ୍ରେଣୀ ନିଜ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରୁ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀକ୍ଷିତ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ।" "ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରାହୀମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦାନ କରନ୍ତୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗାଈମାନେକୁ, ସୋମ ରସମାନେକୁ, ବାୟୁ ଜୀବମାନେର ପ୍ରାଣକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ।" "ସେମାନେ, ସୋମସଂପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଇ, ସଠିକ୍ କ୍ରମରେ ଚାଲନ୍ତୁ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ମଲୟର ସନ୍ତାନମାନେ।" "ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ମାତୃମାନେ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ଦେବମାନେ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତୁ।" "ଶୁଭ ହେଉ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଧାମକୁ ଯିବି—ମୋ ଘରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ କିମ୍ବା ବିଶେଷକ୍ଷେତ୍ରରେ।