ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବିଶାଳ ସେନା, ଯାହା ଅଗ୍ନି ଓ ପବନର ତେଜରେ ଜ୍ୱଳମାନ ଥିଲା ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାଶୀଳ, ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗର ଏକ ବିପୁଳ ବନ୍ୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ସେନା ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ତେଜରେ ଅଲୋକିତ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲା। ଯେପରି ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ, ସେପରି ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ସାହସ ଓ ଧୈର୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର, ଅହଂକାର ଓ ଅଭିମାନକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆଗେଇଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ପଶ୍ଚିମ ସମୁଦ୍ରର ମେଘମାନେ ଯେପରି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଲେ। ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଛମାନେ ଯେପରି ଫୁଲେଇଉଠନ୍ତି, ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଢୋଳ ଓ ଶଂଖ ଦ୍ୱନି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଗଲା—ଧନୁର ତଣ୍ଡନି ଓ ଧନୁର ମୁହଁର ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦରେ। ଢୋଳର ଗମ୍ଭୀର ଗଜ୍ଜନ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ନିଜ ଶବ୍ଦକୁ ଚାପିଦେଲା; ସେମାନେ ପ୍ରତିଏକ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଏକାଉଠି ଲଗିଗଲେ। କେହି କେହି ହାତରେ ହାତ ଧରି ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧ କରି ହାତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଦେବତାମାନେ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ଓ ଭାରୀ ଗଦା ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ତଳୱାର ଓ ଭାରୀ ମୁଷଳ ଛାଡ଼ିଲେ; ଗଦା ଆଘାତ ଓ ବାଣରେ ଶରୀର ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଲାଗିଲା। କେହି ଭୂମିରେ ଭାରୀ ଭାବେ ପଡ଼ିଗଲେ, କେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ ହେଲେ; ତାପରେ ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ବିମାନ ଓ ପଦାତି ସହ ଏହି ସେନାମାନେ ରୋଷରେ ଏକାଉଠି ଲଗିଗଲେ, ଦାନ୍ତ ଘସି, ମୁହଁ ଭୃକୁଟି ଟାଣି, ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହକୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ରଥ ରଥ ସହ, ପଦାତି ପଦାତି ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ରଥମାନଙ୍କର ଉଲ୍ଲାସର ଶବ୍ଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ଆକାଶ ମେଘର ଗଜ୍ଜନରେ ପରି ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା; କେହି ରଥ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, କେହି ଅନ୍ୟ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ରିତ ହେଲା। ରଥମାନେ ଗୁଞ୍ଜିଗୁଞ୍ଜି ଏତେ ଭିଡ଼ିଗଲେ ଯେ ଚଳିପାରୁନଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ ଏକାଉଠି ହାତ ଧରି ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କେହି ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧାରଣ କରି ଗର୍ଜନା କଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ରକ୍ତ ଝରାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନେ ଜଳଭରା ମେଘମାନେ ପରି ଏକଠା ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ଦିନକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକାଉଠି ତୀର ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ କାଳନେମି ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଯାଉଥିବା ମେଘ ପରି ଫୁଲିଉଠିଲେ। ତାଙ୍କର ପାହାଡ଼ ପରି ବିଶାଳ ଦେହରୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମେଘ ଝଡ଼ିପଡ଼ିଲା, ବିଜୁଳିର ଚମକ ଓ ବଜ୍ରପାତ ସହିତ। ରୋଷରେ ଶ୍ୱାସ ନେବା ସମୟରେ ଭୃକୁଟିରୁ ପସିନା ବର୍ଷିଲା, ମୁହଁରୁ ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନିଝରା ବିକିରଣ ହେଲା। ତାଙ୍କର ବାହୁ ଆକାଶକୁ ଉପରେ ଓ ପାଶେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ପାହାଡ଼ରୁ ବାହାରିଥିବା ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଜାଳ, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଲୋହା ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଢାକିଦେଲେ। ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସଂଧ୍ୟାର କିରଣରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଳା ଦହିଯାଉଥାଏ। ତାଙ୍କର ଉରୁ ଦ୍ୱାରା ଉଖଣ୍ଡିଦିଆ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର, ଶିଖା ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବସେନାମାନେକୁ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଆଘାତ କଲେ। ତଳୱାରଧାରୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଘାୟଲ ଓ ବିକଳ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚଳ ହେଇଯାଉଥିଲେ, କାଳନେମିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ। ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଖଗ, ନାଗ ଓ କିନ୍ନରଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ, କେହି ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ। କାଳନେମିଙ୍କ ଭୟରେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅର୍ଜନ କରାଯାଇଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତାକ୍ଷୀ, ବାଣର ଶୃଖଳରେ ବନ୍ଧି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଶକ୍ତ ଓ ଅଚଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଜଳର ଶ୍ୱାମୀ ବରୁଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଜଣେ ଜଳଶୂନ୍ୟ ମେଘ କିମ୍ବା ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ର ପରି। ବୈଶ୍ରବଣ, ଧନର ଅଧିପତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁର ରୂପ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ, ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷାକାରୀ ଭୂମିକାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ଦୁଃଖ କରିଲେ। ଯମ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ମୃତ୍ୟୁଦେବ, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ନିଜ ଦିଗକୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ସେ ଦିଗପାଳମାନେକୁ ଦୂର କରି ତାଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ଦଳବିଭାଗ କରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନିଜ ଦେହକୁ ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲେ। ସେ ତାରାମାର୍ଗ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଗଲେ ଓ ସୋମଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଓ ବିପୁଳ ସମ୍ପଦ ଦଖଳ କଲେ। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଓ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରକୁ କମ୍ପିତ କରି, ତାଙ୍କର ଅଧିକାର, ଲୋକ ଓ ଦିନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅପହୃତ କଲେ। ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ, ଜିତି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବଶ କଲେ; ଶକ୍ତିବାନ୍ ବାୟୁକୁ ଜୋର ଦେଇ ନିଜ ଆଜ୍ଞାରେ ରଖିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେକୁ ସମୁଦ୍ରରୁ ବଳପୂର୍ବକ ଉଦ୍ଭବ କରାଇ, ଶରୀରର ଅର୍ଥ ହେଉଥିବା ସମୁଦ୍ରମାନେକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତିରେ ବଶ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀୟ ଜଳକୁ ନିଜ ଆଜ୍ଞାରେ ରଖି, ପୃଥିବୀକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ। ସେ ସ୍ୱୟଂଭୂ, ସମସ୍ତ ଭୂତର ମହାପତି ଭାବେ ଚମକିଉଠିଲେ, ସେହି ଦେବ-ଦାନବମାନେ ଯାହାକୁ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହେଲେ। ସେହି ଦାନବ, ଦିଗପାଳ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନି ଓ ପବନର ଜନ୍ମ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ତେଜରେ ଚମକିଉଠିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଂହାସନରେ ବସି, ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ସମାନ, ଦାନବସେନାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।