ଦାନବମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର କାଳନେମିଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଭାରି ଗଦା, ଚକ୍ର, କୁହାଡ଼ି ଓ ମୁଷଳ ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ କାଳଦଣ୍ଡ ପରି ମୁଷଳ, ଭୟଙ୍କର ହଥୌଡ଼ି, ମାଲ୍ଲିକ, ପାଥର ଓ ପାହାଡ଼ ମାନେ ମିଶିଥିଲେ। ଶୂଳ, ଗୋପ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋହ ଦଣ୍ଡ, ଭୟଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଶତଘ୍ନୀ ନେଇ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ଜୁଆଁ, ଯନ୍ତ୍ର, ମାଟି ଚାଷ କରିବା ଲାଗି ପାଳା, ବିସ୍ତୃତ ବାହୁ, ପାଶ ଓ ଲୋହ ଦଣ୍ଡ ସହିତ ସେମାନେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଏହି ଦାନବମାନେ ସର୍ପମୁଖ ତୀର, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶୂଳ ଧରିଥିଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖଡ଼ଗ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଧାର ଶୂଳ, ଧନୁ ଓ ତୀର ନେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାଳନେମି ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ, ସେ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏମିତି ଥିଲା, ଯେଉଁପରି ଏକ ବନ ରେ ମେଘ ଆସିଲାପରେ ସମସ୍ତ ଉପାଦାନ ଆବୃତ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷିତ ଦେବସେନା ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ସେନା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶୀତଳତା ଓ ତାପ ନେଇ, ବାୟୁ ପରି ତିବ୍ର, ମୃଦୁ ଓ ତାରାମାଳା ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମେଘ ପରି ବସ୍ତ୍ର, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ, ଯମ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର ଓ ପ୍ରାଜ୍ଞ ବରୁଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲେ। ଏହି ମହାସେନା ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗର ଚଞ୍ଚଳତା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ଭୟଙ୍କର ଏହି ସେନା ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଅନ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ମିଶିଗଲା। ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ, ସେପରି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିନ ହେଲେ। ସ୍ଥିରତା ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଏକାଗ୍ର, ଅଭିମାନ ଓ ଦମ୍ଭ ନାଶକ, ଦେବ ଓ ଅସୁର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ସମୁଦ୍ରରେ ଉତ୍ସାହିତ ମେଘ ପରି ଆପଣା ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ ଆଗେଇଲେ।