ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୈତ୍ୟ କାଳନେମି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଉଠି ଗୁମ୍ଫି ଧରିଲେ; ସେ ମାଣ୍ଡର ପର୍ବତ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା କାଳନେମିଙ୍କୁ ଦୂରୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଆଗମନକୁ କାଳର ଏକ ନୂତନ ଅବତାର ପରି ଭାବି, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଇଗଲେ। ପ୍ରବଳ ଦୈତ୍ୟ କାଳନେମି ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ଶରତ ପରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ବଦଳ ପରି। ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବମାନେର ନେତାମାନେ ଏକଦମ ତନ୍ତୁରୁ ଉଠିଗଲେ, ମନେ ହେଲା ଯେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ପିଇଥିବା ପରି। ଭୟ ଓ ଆଶଙ୍କା ଛାଡ଼ି, ମାୟା, ତାରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ, ସଦା ଦେବତାମାନେ ପାଖରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେଉଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ ଶ୍ରେଣୀ ଗଠନ କରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ମାୟାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, କାଳନେମିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ମାୟା, ତାରା, ଭରାହ, ଦାନବ ହୟଗ୍ରୀବ ଆଦି ଆଗକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଶ୍ୱେତ (ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କ ପୁତ୍ର), ଖରଳ, ଲମ୍ବା, ଅରିଷ୍ଟ (ବଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର), କିଶୋର, ସୁରଭାନୁ, ଚକ୍ରୟୋଧିନ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଣରେ ଦକ୍ଷ ଓ ତପସ୍ୱୀ ଥିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, କାଳନେମିଙ୍କ ଆଗରେ ଭାରୀ ଗଦା, ଚକ୍ର, କୁହା, ମୁଶଳ ନେଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ କାଳର ଦଣ୍ଡ ପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମୁଶଳ, ହାମ୍ମର, ମାଲେଟ୍, ପାଥର, ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶୂଳ, ଫିକିରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାଉଡ଼ ଲୋହା, ଶତଘ୍ନୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା। ଯୋକ୍, ଯନ୍ତ୍ର, ମିସାଇଲ୍ ଫିଙ୍କିବା ଯନ୍ତ୍ର, ହାଲ, ଆଉ ଆଇରନ୍ ରଡ଼ ଓ ନୂସ ନେଇ, ତାଙ୍କର ହାତ ଫିଙ୍କି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଥିବା ତୀରମାନେ ସର୍ପର ମୁହଁ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଦୀପ୍ତିମାନ ଶୂଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚମକିଉଥିଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ତଳୱାର, ଶୁଦ୍ଧ ତୀର, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଧରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ଏପରେ, କାଳନେମିଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚମକିଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏପରି ଥିଲା, ଯେ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଙ୍ଗଲ ପରି ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଚାପି ଆନନ୍ଦ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସେନା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶୀତଳତା ଓ ଉଷ୍ମା ନେଇ, ବାୟୁ ପରି ତ୍ୱରିତ, ମୃଦୁ, ତାରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥିଲେ। ମେଘ ର ଉପରେ ପରିଧାନ କରି, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚମକି, ଯମ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଓ ବୃଦ୍ଧ ବରୁଣଙ୍କର ରକ୍ଷାରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ମହାସେନା ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ସାଗର ଆଳୋଡନ ପରି ଚମକିଉଥିଲା। ଭୟଙ୍କର, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହି ସେନା ଅନ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମିଶିଗଲା। ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଓ ଉତ୍ସାହପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଧୈର୍ୟ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଏକାଗ୍ର, ଅଭିମାନ ଓ ଗର୍ବକୁ ନଶ୍ୱ କରି, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପ୍ରବଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ। ଏମାନେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ସାଗରରେ ମେଘ ଉତ୍ସାହିତ ହେବାପରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଅଗ୍ରଗତି କରିଥିଲେ। ପର୍ବତର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଛ ଫୁଲିଉଠିବାପରି, ତାଙ୍କର ଡ଼ମ୍ରା ଓ ଶଙ୍ଖର ଧ୍ୱନି ପୁନଃପୁନଃ ଶୁନାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଭୂମି, ବିଶ୍ୱ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା—ଧନୁଷ ତାଣିବା ଓ ଧନୁଷ ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦରେ। ଡ଼ମ୍ରାର ଗମ୍ଭୀର ଗର୍ଜନ ଦୈତ୍ୟମାନେର ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲା; ସମସ୍ତେ ଏକାପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। କିଛି ହାତରେ ହାତ ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ଓ ଭାରୀ ଗଦା ଫିଙ୍କୁଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ତଳୱାର ଓ ଭାରି ଗଦା ଚଳାଇଥିଲେ; ଗଦା ଓ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଘାୟଳ ହୋଇ, ଦେହ ଭାଗ ଭାଗ ହେଉଥିଲା। କିଛି ଭାରୀ ଭାବରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ଏପରେ ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ବିମାନ, ଓ ପଦାତି ସେନା ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦାନ୍ତ ଦଂଶି, ମୁହଁରେ କ୍ରୋଧ ଦେଖିବା ପରି, ଏକାପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ରଥ ରଥ ସହିତ, ପଦାତି ପଦାତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ରଥମାନେର ଶବ୍ଦ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ଆକାଶ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା; କିଛି ରଥ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, କିଛି ଅନ୍ୟ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ରଥମାନେ ଏତେ ଭିଡ଼ ହୋଇଗଲା, ଯେ ଚଳିପାରୁନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ହାତ ଧରି ଏକାପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। କିଛି ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ନେଇ ଗର୍ଜନ କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଅନ୍ୟେ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତିରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇ, ରକ୍ତ ଝରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳ ପରି ଏମାନେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ତୀର ଝଡ଼େ ଦିନକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲେ, ପ୍ରତିଏକେ ଏକାପରେ ତୀର ଫିଙ୍କୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କାଳନେମି ଦୈତ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସାଗର ତରଙ୍ଗରେ ଭରି ଯାଉଥିବା ବଦଳ ପରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ତାଙ୍କର ପର୍ବତ ପରି ଶରୀରରୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ବଦଳ ଝଡ଼ି ପଡ଼ି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକି ଓ ବଜ୍ର ଝଡ଼େ ଫିଙ୍କିଲା। କ୍ରୋଧରେ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଭୃକୁଟିରୁ ପସିନା ବର୍ଷା ହେଲା; ମୁହଁରୁ ଆଗ୍ନି ଝଡ଼ି ପଡ଼ି, ଶିଖାର ଅନେକ ତୁଣ୍ଡ ନିକ୍ଷେପ ହେଲା। ଏପରି ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନେର ମହାଯୁଦ୍ଧ ଦୃଶ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ କାଳନେମିଙ୍କ ପ୍ରବଳତା ଓ ଦେବସେନାର ଉତ୍ସାହ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଭୟ, ଅନ୍ଦୋଳନ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଥିଲା।