ସେ ଶତମୁଣ୍ଡି, ଶତଶୃଙ୍ଗ ଗିରିପର୍ବତ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ବିଶାଳ ଓ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ର ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର କେଶ ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଦାଢ଼ି ହଳଦିଆ, ଦାନ୍ତ ବାହାରିଥିବା, ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଓ ଶରୀର ଏତେ ବଡ଼ ଯେ ତିନି ଲୋକକୁ ଢାକି ଦେଇଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ବହୁତ ଲମ୍ବା ହାତରେ ଆକାଶ ମାପିଥିଲେ, ପାଉଁରେ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ, ମୁଁହରୁ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ମେଘକୁ ହଳାଇ ବର୍ଷା ଆଣୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ, ବକ୍ର ଦୃଷ୍ଟି, ମନ୍ଦରାଚଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାହି ଦେବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିଲେ। ସେ ଦେବଗଣଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ଦଶଦିଗକୁ ଆବୃତ କରି, କଳରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ହସିରେ ଦେଖାଦେଉଥିଲେ। ସେ ଶରୀରରେ ସୁତଳା ପରି ଉଚ୍ଚ, ମୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠି, ଗଳାରେ ଲଟକୁଥିବା ଅଳଙ୍କାର, ଚଳାଚଳ କିଛି ଅସ୍ଥିର ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତ ଉପରେ ଉଠାଇ ଦାନବମାନେଁକୁ କହିଲେ, "ଦେବତାମାନେ ନିହତ, ଦୃଢ଼ ହୁଅ!" ଦେବଗଣ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କାଳନେମିଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବ କାଳନେମିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତୃଣକୁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ତୃବିକ୍ରମ ରୂପେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିଲେ। ପୁନଃ ଏହି ଦାନବ ନୂତନ ମହିମାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ବାୟୁରେ ଫଡ଼ି ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ। କାଳନେମି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଘୂରାଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମନ୍ଦରାଚଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, କାଳନେମି କଳର ଅବତାର ପରି ଆସୁଥିଲେ। ବଳଶାଳୀ କାଳନେମି ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେଁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବର୍ଷା ପରେ ମେଘ ପରି ବଢ଼ିଗଲା। ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ଦାନବପତିମାନେ ନିଜ ଶ୍ରମ ଭୁଲି, ମଧୁପାନ କରିଥିବା ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ଭୟ ଓ ଆତଙ୍କରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମାୟା, ତାରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ। ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ବ୍ୟୁହ ଗଠନ କରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମାୟାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ବୀରମାନେ କାଳନେମିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଖୁସିରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ—ମାୟା, ତାରା, ବରାହ, ଓ ଦାନବ ହୟଗ୍ରୀବ। ଏହିପରି, ଶ୍ୱେତ (ବିପ୍ରଚିତ୍ତିର ପୁତ୍ର), ଖରଳା, ଲମ୍ବା, ବଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅରିଷ୍ଟ, ଏବଂ କିଶୋର; ସୁରଭାନୁ, ରାଜଚାମର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ଚକ୍ରୟୋଧିନ୍ ନାମକ ମହାସୁର—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଦକ୍ଷ ଓ ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କୁଶଳୀ ଦାନବମାନେ କାଳନେମିଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରି, ଭାରୀ ଗଦା, ଚକ୍ର, ପରଶୁ, ମୁଷଳ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ କାଳଦଣ୍ଡ ପରି ମୁଷଳ, ହାମ୍ମର, କୁହାଡ଼ି, ପାହାଡ଼ ଓ ଅନେକ ଭୟାନକ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇଥିଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଶତଘ୍ନୀ, ଯୁଗ, ଯନ୍ତ୍ର, ହାଳ, ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ହସ୍ତ ଓ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଭରିଦେଲେ। ସେମାନେ ସର୍ପମୁଖ ବାଣ, ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଜ୍ୱଳନ୍ତୀ ଶୂଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଲୱାର, ଶୁଧ୍ଧ ଓ ତୀବ୍ର ଶୂଳ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ। କାଳନେମି ସେମାନଙ୍କ ଅଗ୍ରେ ରହି, ଏହି ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ଜ୍ୱଳମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲା। ଏହି ସେନା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲା, ବର୍ଷାକାଳରେ ଜଙ୍ଗଲ ମାନେ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା ରେ ଦେବସେନା ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ୟଙ୍କ ଶୀତଳତା-ତାପ, ପବନ ପରି ତୀବ୍ର ଓ ମୃଦୁ, ତାରାମଣ୍ଡଳର ପତାକା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ମେଘବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଗ୍ରହ-ନକ୍ଷତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯମ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଓ ଜ୍ଞାନୀ ବରୁଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ। ଏହି ମହାସେନା, ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ପରି ଜ୍ୱଳମାନ୍, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ, ସାଗର ବନ୍ୟା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲା। ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏହି ସେନା ଅନ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମିଶିଗଲା। ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଏକାଠି ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ଧୈର୍ୟ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଏକାଗ୍ର, ଅଭିମାନ ଓ ଦମ୍ଭ ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ଦେବ ଓ ଆସୁର ଦୁହେଁ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଉତ୍ସାହରେ, ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ମେଘ ପରି, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଛ ଫୁଲିଯିବା ପରି, ସେମାନେ ଡମ୍ବ ଓ ଶଂଖ ମାଡ଼ି ଆକାଶ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗଦିଗନ୍ତ କଂପିଉଠିଲା—ଧନୁଷ ତାର ର ଧ୍ୱନି, ଧନୁଷ ଚିତ୍କାର ରେ। ଗଭୀର ଢୋଲ ଧ୍ୱନି ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ଆବାଜ କୁ ଢାକି ଦେଲା; ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକା ଆକ୍ରମଣ କରି ଦୌଡ଼ିଲେ। କିଛି ଲୋକ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ହସ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ, ମୁକାମୁକି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ; ଦେବମାନେ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ଓ ଭାରୀ ଗଦା ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ତଲୱାର ଓ ଭାରୀ ଗଦା ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ମୁଷଳ ଘାତ ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା। ଏଭଳି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମହାଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଭୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।