ସତ୍ୟଭାମା ପ୍ରଶ୍ନ କଲାପରେ, ମହାମୁନି ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ସତ୍ୟଭାମେ, ଏହି ମହାଫଳ ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।” ଏହା ପରେ, ସତ୍ୟଭାମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସହିତ ଏହି ତୁଳାପୁରୁଷ ବିଧିଅନୁସାରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଆବଶ୍ୟକ ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ସଂଗ୍ରହ କରି, ନାରଦ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ପରେ ସୂତ କହିଲେ, ଶ୍ରୀର ନାଥଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ମୁନି ଯିବା ପରେ, ଖୁସିର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ ସତ୍ୟଭାମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ, ମୋ ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଏମିତି ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟା ଦେଇଛନ୍ତି। ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ମୋର, ଏବଂ ତୁମ ୧୬,୦୦୦ ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରିୟା। ତୁମ ସହିତ ବିଧିଅନୁସାରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ନାରଦଙ୍କୁ ଦାନ କରିଛି। ଏହି କଥା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ଜାଣିବେ—ଏହି କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଏବେ ମୋ ଘରେ ଅଛି। ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ନାଥଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଶ୍ରୀର ନାଥଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ଏହିଠାରେ, ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହ, ତେବେ ଏହି କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହ; ମୁଁ ଶୁଣି ଆଉ ମୋ ପାଇଁ ଉପକୃତ କାମ କରିବି। ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ କେବେ ବି ତୁମଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବିନାହିଁ।” ସୂତ କହିଲେ, ଏହି ଭଲପାଇବା ଭରା କଥା ଶୁଣି, ଗଦାଙ୍କ ଭାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସିଲେ। ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ସେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ତଳକୁ ଗଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୂରେ ପଠାଇ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଖେଳମନ୍ତ୍ରଣାରେ ରହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ହସି, ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ କଥା କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଶୋଭନେ! ୧୬,୦୦୦ ମହିଳା ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରାଣ ସମାନ। ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ କରିଛି। ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଯାହା ହେଉ, ସେଥିରେ ମହତ କିଛି ଘଟିପାରେ, ଶୁଣ। ଯେଉଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ, କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, କିମ୍ବା ଅବାଚ୍ୟ କଥା—ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କର; ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେବି। ଯାହା ମନେ ଅଛି, ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କର।" ସତ୍ୟଭାମା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କୌଣସି ଦାନ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି କି? ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ମାନ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ମୁଁ ଏ ଜଗତରେ ତୁମ ସହଧର୍ମିଣୀ ହୋଇଛି? ତୁମ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଗିନୀ ଭାବେ, ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କ ଗୃହକୁ ତୁମ ସହ ଯାଇଛି। ତେଣୁ, ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କ’ଣ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି? କିଏ ମୁଁ, କେଉଁ ଗୃହର କନ୍ୟା ଥିଲି?” ତେବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟେ, ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କ’ଣ ତୁମେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ କରିଥିଲୁ; ସବୁ କଥା କହିବି। କୃତଯୁଗ ଶେଷରେ, ମାୟାପୁରୀ ନଗରରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଦ୍ୱାନ୍, ବେଦବେଦାଙ୍ଗ ପାରଙ୍ଗତ ଅତ୍ରିଗୋତ୍ରୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ—ଦେବଶର୍ମା। ସେ ଅତିଥିସେବୀ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରୀ, ସୂର୍ୟବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ୟପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସୂର୍ୟ ପରି। ତାଙ୍କ ଏକ ଶୀଳବତୀ, ବୟସ୍କ କନ୍ୟା ଥିଲେ—ଗୁଣବତୀ। ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜମାଇ କରିଦେଲେ, କାରଣ ସେ ନିଜେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ। ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି ଦେଖୁଥିଲେ, ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପିତା ପରି ମାନୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ କୁଶ ଓ ଜଳାଣି ଆଣିବାକୁ ହିମାଲୟ ପାଦଦେଶ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ପଳାଇପାରିଲେନି, ଏହି ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିଲେ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ, ଏହି ଶକ୍ତିରେ ମୋର ପାର୍ଷଦମାନେ ସେମାନେକୁ ବୈକୁଠକୁ ନେଇଗଲେ। ସେମାନେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଲେ, ସୂର୍ୟପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ ବିଧି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲି। ଶୈବ, ସୌର, ଗଣେଶ ଉପାସକ, ବୈଷ୍ଣବ, ଶାକ୍ତ—ସମସ୍ତେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ମୁଁ ଏକା ଅନେକ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ନାମ ଭିନ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୂଳତଃ ଏକ, ଯେପରି ଦେବଦତ୍ତ ନାମକୁ ଅନେକ ଉପାଧିରେ ଡାକାଯାଏ। ସେମାନେ ବୈକୁଠରେ ଦେବାଙ୍ଗନା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ମୋ ସମ୍ନିଧିରେ, ଏବଂ ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ।” ଏହିଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ-ସତ୍ୟଭାମା ସଂବାଦ ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ୮୮ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆଉ କହିଲେ, “ତାପରେ ଗୁଣବତୀ ଜଣିଲେ, ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ସ୍ୱାମୀ ଦୁହେଁ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ବିଳାପ କରି କହିଲେ, ‘ହା ନାଥ! ହା ପିତା! ମୋତେ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ? ମୁଁ ଅପରିପକ୍କ, ଏବେ କ’ଣ କରିବି? ଏଇ ଘରେ ମୁଁ ଅନାଥ, ଅସମର୍ଥ; ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୋ ଭରସା କିଏ? ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତା କିଏ ଦେବେ? ମୋ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରାଣ ଶେଷ; ଏବେ ମୁଁ କିଏଠାରେ ଶରଣ ନେବି?’ ଏଭଳି ବହୁ ବିଳାପ କରି, ଗୁଣବତୀ ଦୁଃଖରେ ମୁଁହୁଁ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଝଡ଼ର ପିଡିତ କଦଳୀ ଗଛ ପରି। ବହୁ ସମୟ ପରେ ହୁଷ ପାଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଅବଶିଷ୍ଟ ସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରି କରି, ଯଥାଶକ୍ତି ନିୟମାନୁସାରେ ପିତା ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦି କରିଲେ। ଏହି ନଗରରେ ନିଜେ ଉପାର୍ଜନ କରି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଶାନ୍ତ, ସତ୍ୟବାଦି, ଶୁଚି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହ ଥିଲେ। ଜନ୍ମରୁ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଇଟି ବ୍ରତ ନିଷ୍ଠାରେ ରହିଲେ—ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ ଓ କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ପାଳନ।