ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବା ପରେ ତାହାର ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହେବ ବୋଲି କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନଥିଲା; କାରଣ, ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଏହାର ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶାପ ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅପ୍ରଭାବକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁ, ମୋତେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳର ଉତ୍ସ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦିଅ; ଏହି ଦେଇ, ମୁଁ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଯିବି ଓ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି। ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ", ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର (ସୋମ)ଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ମୁହାଁରେ ପଠାଇଲେ। "ଯାଅ, ସୋମ, ଯମଦଣ୍ଡଧାରୀଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେଉ; ଦାନବମାନଙ୍କ ନଶ୍ଟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ।" ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ସମାନ ଓ ଦ୍ୱିପ୍ରଭାସମ୍ପନ୍ନ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ; ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର୍ ତୁମେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ। ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ପରି କିଏ ନାହିଁ, ହେ ଶୀତଳ କିରଣଧାରୀ, ଅପ୍ରକାଶ ଓ ପ୍ରକାଶ ମଧ୍ୟରେ, ସାଗର ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ। ତୁମେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦ୍ୱାରା ସମୟକୁ ଚଳାଉଛ; ତୁମ ଦେହରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ଛାୟାରୁ ଗଠିତ। ତାରାମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ମାୟାକୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ; ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗ ଉପରେ ଓ ତାରାମାନଙ୍କ ଉପରେ ତୁମେ ବିରାଜମାନ। ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର; ଶୀତଳ କିରଣ, ଶୀତଳ ଦେହ, ତୁମେ ତାରାମଣ୍ଡଳର ନାୟକ, ଚନ୍ଦ୍ର। ଏହି ସମୟର ଯୋଗର ଆତ୍ମା, ଅବିନାଶୀ, ପୂଜ୍ୟ, ଯଜ୍ଞର ରଥ, ଉଦ୍ଭିଦଙ୍କ ନାଥ, କ୍ରିୟାର ଉତ୍ସ, ଜଳର ଉତ୍ସ ଓ ତାପରହିତ ତୁମେ। ଶୀତଳ କିରଣଧାରୀ, ଅମୃତର ଆଧାର, ବେଗବାନ୍ ଓ ଧଳା ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା, ତୁମେ ଜ୍ୟୋତିର ଜ୍ୟୋତି, ସୋମପାନୀମାନଙ୍କର ସୋମ। ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୃଦୁ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ତାରାମଣ୍ଡଳର ନାୟକ ତୁମେ; ଏହିପରି, ମହାସେନ ଓ ବରୁଣ ସହ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଯାଅ। ଦାନବୀୟ ମାୟାକୁ ଶାନ୍ତ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛୁ। ତାପରେ, ସୋମ କହିଲେ, "ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ରାଜା, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେଉଛ, ମୁଁ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମାୟାକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଶୀତଳ ବର୍ଷା ବର୍ଷାଉଛି; ଦେଖ, ଏମାନେ ଶୀତରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ତୁଷାରରେ ଢାକାଯାଇଛନ୍ତି।" ଏହିପରି, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତରଫରୁ ଝରୁଥିବା ଶୀତଳ ବର୍ଷା ଓ ଯମଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଏମିତି ଘେରି ଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଝଡ଼ ମେଘକୁ ଘେରିଥାଏ। ବରୁଣ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ଯମଦଣ୍ଡ ଓ ଶୀତଳ କିରଣ ଧାରଣ କରି, ତୁଷାର ବର୍ଷା ଓ ଯମଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଳର ନାଥ, ବଡ଼ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଚଳାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଦୁଇଟି ଉତ୍ତେଜିତ ସାଗର। ଏମାନେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ଏମିତି ଘେରି ଦେଲେ, ଯେପରି ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟକାଳୀନ ମେଘବର୍ଷାରେ ଢାକାଯାଇଯାଏ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଜଳର ଦୁଇ ନାୟକ, ଦାନବାଧିପତି ସୃଷ୍ଟ ମାୟାକୁ ଉପରେ ଉଠି ଦମନ କଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଓ ଯମଦଣ୍ଡର ଆଘାତରେ ଦାନବମାନେ ଏମିତି ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଶିଖରହୀନ ପାହାଡ଼। ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଘାତରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ତୁଷାର ଢାକି ଚିତାବାନ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ତାପ ବିହୀନ ଅଗ୍ନି। ତାହାଦେଖି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମାୟାଧିପତି ମାୟା ଦେଖିଲେ ଯେ ଦାନବମାନେ ଆକାଶରେ ଯମଦଣ୍ଡରେ ବନ୍ଧା ଓ ଶୀତଳ କିରଣରେ ଢାକା ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ବିଶାଳ ଏକ ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗରେ ଦଢ଼ିତ, ତଳୱାର ଓ ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରି, ଗୁହା ଓ ବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶିଳା ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଏହା ସିଂହ ଓ ବାଘ ଦଳରେ ଭରିଆ, ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଥିବା, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବାତାସରେ ଗଛ ହଲୁଚିଯାଉଥିବା। ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମାୟା, "ପାର୍ବତୀ" ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଦେବମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ଓ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଥିବା, ମାୟା ସମସ୍ତଠାରେ ବିସ୍ତାର କଲେ। ତଳୱାରର ଶବ୍ଦ, ପଥର ବର୍ଷା ଓ ଗଛ ପଡ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବସେନାକୁ ଆଘାତ କଲେ ଓ ଦାନବମାନେ ପୁନଃ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ମାୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼ର ସଂଚାଳନ ପରି ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ଦେବମାନେ ଗଛର ଭିତରେ ଲୁଚିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା ଓ ସେମାନେ ବିକଳ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଗଦାଧାରୀ ଛାଡ଼ି ଦେବସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଗଲା; ସେ, ମହିମାମୟ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚଳ ରହିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଗଦାଧାରୀ କ୍ଷମାଶୀଳ ଥିଲେ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ନାହିଁ; ସଠିକ୍ ସମୟ ଜାଣି, ମେଘପରି କଳା ଦେହ ନେଇ, ସେ ଯୁଦ୍ଧର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅବଲୋକନ କଲେ। ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ହରି ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପଠାଇଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ଦୁଇଁଜଣ, ଜାଗୃତ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାୟାକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ। "ପାର୍ବତୀ" ମାୟା ଦହିଯାଇ ଭସ୍ମ ହେଲା; ଅଗ୍ନି ବାୟୁ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଓ ବାୟୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଯୁଗାନ୍ତରେ ମନ୍ଦ ହୋଇ, ଏମାନେ ଦାନବ ସେନାକୁ ଦହିଦେଲେ; ବାୟୁ ପ୍ରଥମେ ଚଳିଲେ, ପରେ ଅଗ୍ନି ବାୟୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ଦାନବ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଉଠୁଥିବା ଓ ପଡ଼ୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରି ଖେଳୁଥିଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ଉଡ଼ୁଥିବା ମହଲ୍ଲା ଏଠାଉଠା ଝଡ଼ରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା, ଅଗ୍ନି ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ମାୟା ନଶ୍ଟ ହେବା ସହିତ, ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ, ଦାନବମାନେ ଅଶକ୍ତ ହେଲେ ଓ ତିନି ଲୋକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ଦେବମାନେ ଅନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କହିଲେ: "ଶାବାଶ୍, ଶାବାଶ୍!"—ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ପରାଜୟ ଦେଖି।