ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଅମୃତ ପାଇଁ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ପଙ୍ଖି ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଖଣିଜ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲା ଏବଂ ତାଳପଙ୍କର ଚୁଡ଼ାରେ ଜଳନ୍ତ ମଣି ଲଗାଇ ରଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶୋଭାମୟ ପଙ୍ଖି ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଉଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ମେଘରେ ଆକାଶ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଯାଏ। ନୀଳ, ଲାଲ୍ ଓ ହଳଦିଆ ଧ୍ୱଜରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରଭୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅରୁଣଙ୍କ ଭାଇ ଉପରେ ଆସୀନ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଧ୍ୟାନସିନ୍ନ ଋଷିମାନେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ସୁନା ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେଇ ଆକାଶଚାରୀ ପ୍ରମୁଖଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରରେ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ଯିଏ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିଲେ। ପାଣିର ରାଜା ଓ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଉଥିଲା, ବାୟୁରେ ବନ୍ଧା ଗର୍ଜନ ହେଉଥିଲା। ବିଷ୍ଣୁ, ଜିଷ୍ଣୁ, ସହିଷ୍ଣୁ, ଭ୍ରଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲା। ବୃହସ୍ପତି କହିଥିଲେ, "ଦେବତାଙ୍କୁ କୁଶଳ ହେଉ," ଓ ଉଶନାସ୍ କହିଲେ, "ଦାୟିତ୍ୟମାନେ କୁଶଳରେ ରୁହନ୍ତୁ।" ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିରୁ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ସହ ପାହାଡ଼ ଟକ୍କର ହେବା ପରି ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା। ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ, ଅଭିମାନ ଓ ନମ୍ରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ଉତ୍ସାହିତ ହାତୀମାନେ ଆକାଶକୁ ଲାଫ ଦେଉଥିଲେ, ହାତରେ ତରୱାରୀ ଧରିଥିଲେ। ଗଦା, ବାଣ ଓ ଧନୁଷରେ ତୀର ଛାଡ଼ାଯାଉଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲା। ଏହି ସଂଘର୍ଷ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା ଯେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ନାଶ ଘଟେ। ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ଦାନବମାନେ ଲୋହା ଗଦା, ମୁସଳ ଓ ପାହାଡ଼ ନିଜ ହାତରୁ ଛାଡ଼ି ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ ପ୍ରହାର କରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ମୁଖ ଅବସାଦରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଅସ୍ତ୍ର, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଓ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଆହତ ହୋଇ, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲେ, ଛାତି ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ରକ୍ତ ଝରିବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ। ବାଣବୃଷ୍ଟି ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହତବ୍ୟଥା ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ମାୟାରେ ପସିଗଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଚଳାଚଳ କରିପାରୁଥିଲେ ନାହିଁ। ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଓ ଜୀବନ୍ତ ହୀନ କରି ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନ ହୀନ ମୂର୍ତ୍ତି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ିଥିବା ତୀବ୍ର ବାଣକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଇ, ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଶକ୍ର ଦୈତ୍ୟମାନେର ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ନେତାମାନେକୁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ତାମସ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଳରେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଲେ। ପୁରୁହୂତଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାରରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏକାଉଁ ଆଉ ତାଙ୍କର ଯାନକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁଥିଲେ ନାହିଁ। ମାୟାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଉଦ୍ୟମ କରି, ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା ଦୈତ୍ୟମାନେର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଗାଢ଼ ନୀଳ ଅନ୍ଧକାରରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅବାକ ଓ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ଥ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ପଙ୍ଖି କାଟିଦେଲେ ପରି ତୁରନ୍ତ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଠାରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେବା ପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେର ନିବାସ ଅନ୍ଧକାରର ଗୁହା ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଦେହ ଏକ ଅନ୍ଧକାରରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ମାୟା ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ମୌର୍ବି ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଏହା ଯୁଗାନ୍ତର ତେଜ ଦେଉଥିଲା। ସେଇ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ର ସୃଷ୍ଟ ମାୟାକୁ ଦହିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆକାର ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଠିଲେ। ମୌର୍ବି ମାୟାର ଦାହରେ ଦେବତାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅଞ୍ଚଳକୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଜଳର ଶୀତଳ ହ୍ରଦକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଔର୍ବ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ମନ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଶରଣ ଖୋଜି ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଖବର କଲେ। ସେନା ମାୟାରେ ପୀଡ଼ିତ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଧ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେର ଅନୁରୋଧରେ ବରୁଣ କହିଲେ— "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଙ୍କ ପୁଅ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ଗୁଣରେ ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।" "ସେ ତପସ୍ୟାରେ ରତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତପୋବଳରେ ଅବିନାଶୀ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ଋଷି, ଦେବତା, ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଦୈତ୍ୟମାନେର ପ୍ରଭୁ, ଏକଦିନ ସେଇ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।" ତାପରେ ସେଇ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଧର୍ମମୟ କଥା କହିଲେ: "ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଏହି ଋଷିକୁଳର ଉତ୍ସ ଛେଦ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମେ ଏକା ଅଛ, ସନ୍ତାନ ବିନା ଏବଂ ତୁମର ବଂଶର ଆଉ କେହି ନାହିଁ; ଶୈଶବରୁ ନିର୍ଯ୍ୟାସୀ ହୋଇ ଏକା ତପସ୍ୟା କରୁଛ।" "ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଂଶର ସଂଯମୀ ଋଷିମାନେ ଏକା ଏକା ଅଛନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ବିନା ଏବଂ ଅଲଗା। ସେମାନେ ଏପରି ଥିବାବେଳେ, ମୋ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ତୁମେ, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଜାପତି ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ।" "ଏହିପରି, ତୁମ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରଗତି କର, ନିଜେ ନିଜେ ବଢ଼, ତୁମ ତପୋବଳକୁ ବିସ୍ତାର କରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେହ ସୃଷ୍ଟି କର।" ଏପରି ଋଷିମାନେ କହିବା ପରେ, ସେଇ ତପସ୍ବୀ ମନରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେମାନେ ଉପରେ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ...