ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା ଓ ଅଭିମାନ ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ସ୍ମରଣ କରାଗଲା, ଗରୁଡ଼ ତୁରନ୍ତ ଆସି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ାରେ ଆରୋହଣ କରି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସ୍ନେହଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ସତ୍ୟେ, ତୁମେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବାନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ ବି ଆବହେଳା କରି, କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ତୁମ ଗୃହଦ୍ୱାରେ ରୋପିବି।” ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମୋର କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ବିଷୟରେ ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ, ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର। ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛି।” ଏମିତି କହି, କୃଷ୍ଣ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ଦୁହେଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଏବଂ ତାହାର ଉତ୍ତର ମିଳିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଏହି ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ ନୁହେଁ, ପ୍ରଭୁ।” ଏହାସୁନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ମୂଳ ସହିତ ଉପଡ଼ି ନେଇଲେ। ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ତାହାକୁ ଗରୁଡ଼ାରେ ରଖିଦେଲେ। ତେବେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଗରୁଡ଼ାକୁ ଆଘାତ କଲେ ଓ କହିଲେ, “କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ଛାଡ଼।” ବଜ୍ରଙ୍କ ଆଦରରେ, ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼ ତୁରନ୍ତ ଏକ ପଙ୍ଖ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଓ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ବଜ୍ର ଆଘାତରୁ ତିନିଟି ପକ୍ଷୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ—ମୟୂର, ନେଉଳ ଓ ଚିରି। ପଛରେ, କୃଷ୍ଣ କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ, ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଗୃହରେ ତାହାକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେଥିରେ ନାରଦ ମହାର୍ଷି ଆସି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଆଦର ପାଇଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏଠି ଏମିତି କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ଏମିତି ପ୍ରଭୁ, ଏମାନେ କିପରି ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମେ ମିଳିପାରିବେ? ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।” ନାରଦ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ସମ୍ପଦ ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।” ତେବେ, ସତ୍ୟଭାମା କୃଷ୍ଣ ଓ କଳ୍ପବୃକ୍ଷଙ୍କୁ ନାରଦଙ୍କୁ ତୁଳାପୁରୁଷ ବିଧିରେ ଦାନ କଲେ। ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ସଂଗ୍ରହ କରି, ନାରଦ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ନାରଦଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମୁଖେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋ ଜୀବନ ଫଳଦାୟକ, ମୋର ଜନ୍ମ ଓ ଜନ୍ମଦାତା ଧନ୍ୟ। ମୁଁ ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠୁ ଶୋଭାମୟୀ, ଏବଂ ତୁମ ଷୋଡ଼ଷହଜାର ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋତେ ଅତି ପ୍ରିୟ ମିଳିଛି। ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ନିୟମାନୁସାରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ନାରଦଙ୍କୁ ଦାନ କରିଛି। ଏହି କଥା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ଜଣିପାରିବେ—ଏହି କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଏବେ ମୋ ଘରେ ଅଛି। ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଶ୍ରୀପତିଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟା। ଏହିପାଇଁ, ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହ, ସବୁ ବିସ୍ତାରରେ କହ। ମୁଁ ଶୁଣି, ପୁନି ମୋ ପ୍ରୟୋଜନ ପୂରଣ କରିବି। ମୋ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ମୁଁ କେବେ ତୁମଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନାହିଁ।” ସୂତ କହିଲେ: ଏହି ଭାରାତୀୟ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ଗଦାର ଭାଇ କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ହାତ ଧରି, ସେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ସେବକ ଓ ଲୋକମାନେ ଦୂରେ ରହିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଖେଳମିଶ୍ରିତ ଭାବେ ବସିଲେ। ପ୍ରଭୁ ହସି, ଦେହ ଚମକି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେବା ପାଇଁ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ମୋ ଷୋଡ଼ଷହଜାର ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରାଣ ସମାନ। ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଦେବରାଜ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ବି ବିରୋଧ କରିଛି। ତୁମ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ଏବେ ଶୁଣ; ଅସମ୍ଭବ କିଛି, କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, କିମ୍ବା ଅକଥ୍ୟ ଯାହା ହେଉ, ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କର; ମୁଁ ସବୁ ଉତ୍ତର ଦେଇବି।” ସତ୍ୟଭାମା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଲୋକରେ ମନୁଷ୍ୟ ହୋଇ ତୁମ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ କ’ଣ କୌଣସି ଦାନ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି? ସଦା ମୁଁ ତୁମ ସହ ଅର୍ଧାଙ୍ଗିନୀ ଭାବେ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଥିଲି। ଏହିପାଇଁ, ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ କ’ଣ କୁସଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି? ମୁଁ କିଏ ଥିଲି, କେଉଁ ମାନ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲି?” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରିୟେ, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ କ’ଣ ଶୁଭ ବ୍ରତ କରିଥିଲ, ସବୁ କଥା କହୁଛି। କୃତୟୁଗ ଶେଷରେ, ମାୟାନଗରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ—ଦେବଶର୍ମା, ଅତ୍ରି କୁଳର, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ଅତିଥିସେବୀ, ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ, ସୂର୍ୟବ୍ରତରେ ନିୟତ, ଦିନେ ଦିନେ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ୟ ପରି। ତାଙ୍କ ଏକ କୁସୁମାୟୀ, ବୟସ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ—ଗୁଣବତୀ। ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ତେଣୁ ଝିଅକୁ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ସେ ଶିଷ୍ୟକୁ ପୁତ୍ର ସମାନ ଭାବିଥିଲେ, ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପିତା ଭାବିଥିଲା। ଏକଦିନ, ଦୁଇଜଣ କୁଶ ଓ ଜଳାଣା କାଠ ନେବାକୁ ହିମାଳୟ ପାଦପଦ୍ମେ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ପଳାଇପାରିଲେନି, ଏବଂ ସେଇ ରାକ୍ଷସ, ମୃତ୍ୟୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲା। ତଥାପି, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଧର୍ମର ପ୍ରଭାବରେ, ମୋର ପାର୍ଷଦମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଁଚାଇଲେ। ସେମାନେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ସୂର୍ୟପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ ବିଧି ନିଷ୍ଠାରେ ପାଳନ କରିଥିଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଥିଲି। ଶୈବ, ସୌର, ଗଣେଶ, ବୈଷ୍ଣବ, ଶାକ୍ତ—ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଏଠି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଁଚନ୍ତି। ମୁଁ ଏକା ଅନେକ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଖେଳ କରେ, ଯେପରି ଦେବଦତ୍ତ ନାମକୁ କେବେ ପୁତ୍ର, କେବେ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ। ଏପରି, ସେ ଦୁଇଜଣେ ମୋର ଧାମରେ ଦେବବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ସୂର୍ୟପରି ଚମକୁଥିଲେ, ମୋ ସମୀପରେ ରହି, ଦେବୀମାନେ ଓ ଚନ୍ଦନର ସଉଁଧ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।