ଦାନବମାନଙ୍କର ବିପୁଳ ସେନା ମଝିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ ଯେମିତି କୁହୁଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଦଶଟି ଦାନ୍ତ, ଦଶଟି ଓଠ, ଦଶଟି ଆଖି ଓ ଦଶଟି ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ବସୁମ୍ଧରା ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ହସୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେମିତି ଏକ ବଡ଼ ଗ୍ରହ। କେହି ଦାନବ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ରହିଥିଲେ, ଆଉ କେହି ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ। ଅନ୍ୟମାନେ ସିଂହ ଓ ବାଘ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, କିଛି ଶୂକର ଓ ଭାଲୁ ଉପରେ ଥିଲେ; କେହି ଗଦହା ଓ ଉଠ ଉପରେ, ଆଉ କେହି ଜଳଚର ପଶୁ ଉପରେ ବସିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ନେଇ ପଦେପଦେ ଚାଲୁଥିଲେ; କେହି ଏକ ପାଦ ଥିଲେ, କେହି ପାଦ ବିନା, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନୃତ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅନେକ ଦାନବ ନିଜ ହାତ ମାରୁଥିଲେ, କେହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ; ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ମାନେ ଗର୍ବିତ ବାଘ ଭଳି। କେହି ଭୟଙ୍କର ଗଦା, ଲୋହା ଦଣ୍ଡ, ପାଥର ଓ ମୁସଳ ଧରି ଦେବତାମାନୋ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଥିଲା। କେହି ଶୁଳ, ତଳୱାର, ପାଶ, ଶକ୍ତି, ଅଙ୍କୁଶ ଓ କୋଡ଼ା ନେଇ, ଶତଶଃ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶତଧାରୀ ଗଦା ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ। ତଳୱାର, ପାଥର ଓ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତୋଳନ କରି, ଏମିତି ଏକ ମେଘମାଳା ଭଳି ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଇଥିଲେ। ଏପରି ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଗର୍ବରେ ଭରିଥିବା, ଦେବମାନୋ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଅଗ୍ରସର ମେଘମାଳା ଭଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ରହିଥିଲା। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଭାରି ସେନା, ହଜାର ହଜାର ଦାନବ ଭିତରେ ଗଢ଼ା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ପାହାଡ଼, ମେଘ ଓ ଜଳର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା—ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଦୋନ୍ମତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ସେନା। ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ତୁମେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନାର ବିସ୍ତାର ଶୁଣିଛ; ଏବେ ଦେବମାନୋ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେନା ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ରୁଷି କହିଲେ: ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ପ୍ରବଳ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଅନୁଚର ଓ ସେନା ସହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନୋ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ସହସ୍ରନେତ୍ରୀ ପୁରୁହୂତ (ଇନ୍ଦ୍ର), ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହାତୀ ଉପରେ ଆଗରେ ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବାମ ପାଖରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥ ଥିଲା, ଯାହା ମହାପକ୍ଷୀ ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରିଥିଲା, ରଥର ଚକ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ରଥ ପଛରେ ହଜାର ହଜାର ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ଚଲିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାସିନ୍ଦା ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରେ ମେଘ ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ବିଜୁଳି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏହା ଚୈତନ୍ୟ ପର୍ବତ ସମ ମେଘମାଳା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ପୁଣି ଏହି ରଥ ଉପରେ ବସି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ; ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ପୁରୋହିତମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।