ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚତୁର୍ଚ୍ଚକ୍ର ରଥ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଅସାଧାରଣ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜିତ, ଘଣ୍ଟିର ଝଙ୍କାର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା, ଓ ବାଘ ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ରଥଟି ଶୁଭ୍ର କିରଣ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ଅନେକ ଉତ୍ସୁକ ପଶୁପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଚିଡ଼ିଆ ଝୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ମେଘ ଘର୍ଜନା ପରି ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ଏହି ଭୂତଳର ରଥ ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଗଦା ଓ ଲୋହା ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଜୀବନ୍ତ ସାଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍କଣ ଓ ବାହୁବଳୟ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ଏହାର ଚକ୍ରର ଭାଗ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏହା ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏହାର ଆକୃତି ହାତୀର ଗୁଣ୍ଡଳି ଭଳି, କେତେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ସିଂହ ମାନ୍ଦାର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା। ହଜାରଟି ଭାଲୁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ରଥ ଟାଣାଯାଉଥିଲା, ମଧୁ ଧାରା ପରି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା, ଏହା ଦେବମାନ୍ୟ ଓ ଆକାଶମାର୍ଗୀ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ରଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାୟରେ ଏହି ରଥ ଚଢ଼ିଲେ, ସେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ; ଏହି ରଥର ପ୍ରସ୍ଥ ଏକ କ୍ରୋଶ ଓ ଲମ୍ବ ମଧ୍ୟ ଏହି ପରି ଅସୀମ ଥିଲା। ଏହାର ଚକ୍ର ଶିଖର ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କଳିକା ମାଟିର ଦଳ ପରି କଳା ଏବଂ ଲାଲ ରତ୍ନର ଗୁଛି ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। ଏହା ଅନ୍ଧକାର ଅପସାରଣ କରୁଥିବା କିରଣ ଦେଉଥିଲା, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଘର୍ଜନା କରୁଥିଲା, ମହା ଲୋହା ଜାଲି ଓ ଖିଡ଼କି ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ଏହି ରଥ ମଧ୍ୟ ଲୋହା ମୁଷଳ, ନିକ୍ଷେପଣ ଦଣ୍ଡ, ଭାରୀ ମୁଷଳ, ବଣ୍ଡ, ଦୂର ଦୂରନ୍ତ ତାଗ, ଓ ଅଲଗା କାଁଟା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଭୟଙ୍କର ବଣ୍ଡ ଓ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ଏହି ରଥ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ପରି ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇଥିଲା। ଭଲମାନ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହଜାର ଗଧା ଦ୍ୱାରା ଏହି ରଥ ଯୋଜିତ ଥିଲା; ଏହି ସମୟରେ ବିରୋଚନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗଦା ଧରି ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସେନା ମୁଣ୍ଡରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପର୍ବତ ପରି, ଦାନବ ହୟଗ୍ରୀବ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୋଜିତ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ବଳବାନ୍ ଶ୍ୱେତ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଧଳା କଣ୍ଟାଲି ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ଦାନବ ବିନ୍ୟାସ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ବିନ୍ୟାସ କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ରଥ ଚଳାଇ, ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଚକ୍ନାଚୁର କରୁଥିଲେ, ହଜାର ତାର ଯୋଜିତ ବୃହତ୍ ଧନୁ ଟାଣୁଥିଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଥିଲେ; ଖରାସ୍, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶ୍ରୁ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ, ଓଠ, ଓ ଆଖି କମ୍ପିଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ; ଦାନବ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଅଠାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୋଜିତ ରଥ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧ ମୁହଁରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ବିନ୍ୟାସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ବଳିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅରିଷ୍ଟ, ପ୍ରଧାନ ଯୋଦ୍ଧା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧ ମୁହଁରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ପର୍ବତକୁ କମ୍ପିତ କରୁଥିଲେ; କିଶୋର, ବିଶେଷ ଉତ୍ସାହରେ, ବଳିଏ ପରି ପ୍ରେରିତ ହେଉଥିଲେ। ଦାନବମଧ୍ୟରେ ସେ ଗ୍ରହମାନ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ; ଲମ୍ବ, ନୂତନ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ପ୍ରଲମ୍ବଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଦାନବ ବିନ୍ୟାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ କୁହୁଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ; ତାପରେ ବସୁଂଧରା, ଦଶ ଦାନ୍ତ, ଦଶ ଓଠ, ଦଶ ଆଖି ଓ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଟ୍ଟାହାସ କରୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଗ୍ରହ ପରି; କିଛି ଘୋଡ଼ା ଉପରେ, କିଛି ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ସିଂହ ଓ ବାଘ ଉପରେ, କିଛି ଶୂକର ଓ ଭାଲୁ ଉପରେ, କିଛି ଗଧା ଓ ଉଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ, ଅନ୍ୟେ ଜଳଚର ପଶୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ସହିତ, ପାଇଁ ଚାଲିଥିଲେ; କିଛି ଏକ ପାଦ, କିଛି ପାଦ ବିନା, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାୟରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଅନେକେ ତାଙ୍କର ହାତ ମାଡ଼ୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷ କରୁଥିଲେ; ଦାନବମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ଗର୍ବିତ ବାଘ ପରି ଦହାଡ଼ୁଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଗଦା, ଲୋହା ମୁଷଳ, ପଥର ଓ ଭାରୀ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଦେବମାନେକୁ ଧମକ ଦେଉଥିଲେ। ବଣ୍ଡ, ତଳୱାର, ପାଶ, ଶୁଳ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ କୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଖେଳୁଥିଲେ; ଶତଶତ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶତଧାରୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ତଳୱାର, ପଥର ଓ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତୋଳିତ, ଆକାଶ ଚାରିପାଖରେ ଘନ ମେଘର ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଗଲା। ଏପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଗର୍ବରେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ସେନା ଦେବମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଘନ ମେଘ ଦଳ ପରି ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟ ସେନା, ହଜାରେ ଗଢ଼ା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ପର୍ବତ, ମେଘ ଏବଂ ଜଳର ଦଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା—ଏକ ଉଦ୍ଧମ ଶକ୍ତିର ସେନା, ଅନେକ ଦଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉନ୍ମତ୍ତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ତୁମେ ଦୈତ୍ୟ ସେନାର ବିସ୍ତୃତି ଶୁଣିଛ; ଏବେ ଦେବମାନେଙ୍କ ସେନା, ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତି ସମୂହର ବିବରଣୀ ଶୁଣ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଓ ସେନା ସହିତ ବିନ୍ୟାସରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ପୁରୁହୂତ, ସହସ୍ରନୟନ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଙ୍କ ନେତା, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ହାତୀ ଉପରେ ସେନା ମୁଣ୍ଡରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବାମ ଦିଗରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ଥିଲା, ଯାହାର ପତାକାରେ ପ୍ରମୁଖ ପକ୍ଷୀ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଚକ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ ହଜାର ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଯକ୍ଷ ସେନା, ଦିବ୍ୟ ଲୋକବାସୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।