ଆକାଶରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱରୂପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏକ ଦୃଢ଼ ଶପଥ ସହିତ କହିଲେ— “ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ; ମାରୁତମଣ୍ଡଳୀ, ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛି; ଏବେ ତିନି ଲୋକର ଅଧିକାର ତୁମେ ନେଉ।” ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି ଏକାଗ୍ର ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ ଉକ୍ତି ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ, ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ ପ୍ରମାଦ ଅମୃତ ରସ ପାଇଛନ୍ତି। ଏହା ପରେ ଅନ୍ଧକାର ଅପସାରିଗଲା, ମେଘ ହେଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସୁସ୍ଥ ହାଲକା ପବନ ବହିଲା, ଦଶ ଦିଗ ଚିତ୍ର ହେଲା। ତାରାମଣ୍ଡଳ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉପଚାର ହେଲା, ଗ୍ରହମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ କ୍ଷତି କରିଲେ ନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବହିଲା। ଦିଗର ପଥ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା, ତିନି ଲୋକ ନିର୍ମଳ ହେଲା; ନଦୀମାନେ ଉଚିତ ଭାବରେ ବହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସାଗର ଏହିପରି ହେଲେ ନାହିଁ। ମାନବମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଲୋକ ଭିତରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା; ମହାର୍ଷିମାନେ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ବେଦ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପାଠ କରିଲେ। ଯଜ୍ଞରେ ଅହୁତି ଭଲ ଭାବରେ ରନ୍ଧା ହେଲା ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଲୋକମାନେ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି ଶପଥ ଓ ଶତ୍ରୁନାଶ ଉପରେ ଉକ୍ତି ଶୁଣି ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ; ମାୟା ଏକ ଅବିନାଶୀ ତିନି ପ୍ରତିରୋଧ ଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ କିଲା ତିଆରି କଲେ। ଏହି କିଲା ଚାରି ଚକା ଥିଲା, ବିଶାଳ ରଥ ଭାବେ ତିଆରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜିତ, ଘଣ୍ଟାର ଝଙ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିତ, ବାଘର ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାଲ ଓ କିରଣରେ ତିନି, ଉତ୍ସୁକ ପଶୁମାନେ ଭିତରେ ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶୋଭିତ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ବିଜୁଳି ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଏହି ବିଶାଳ ରଥ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ମସା ଓ ଲୋହାର କ୍ଲବ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍ଗନ ଓ ବ୍ରାସଲେଟ୍ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରର ଡିସ୍କ ଭଳି। ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ହାତୀର ତୂଣ୍ଡ ଭଳି ଆକୃତି, ଶେଷ ଭାଗରେ ସିଂହର ମୂଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହି ରଥ ହଜାରଟି ଭାଲୁ ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଉଥିଲା, ଅମୃତ ଧାରା ଭଳି ଶବ୍ଦ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଦିବ୍ୟ, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା, ସମସ୍ତ ରଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ; ଏହାର ପ୍ରସ୍ତ ଏକ କ୍ରୋଶ ଓ ଲମ୍ବ ଏହିପରି। ଚକ୍ର ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି, କାଳି କଜଳର ଅନ୍ଧକାର ଭଳି, କଳା ଓ ଲାଲ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ହଟାଯାଉଥିଲା, ବର୍ଷା ମେଘର ଭଳି ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ, ବଡ଼ ଲୋହା ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଖିଡ଼କି ଦ୍ୱାରା ଭିଦ୍ଧ। ଏହି ରଥ ଲୋହା କ୍ଲବ, ଫେଙ୍ଗିବା ଛଡ଼, ଭାରି ମୁକୁଲ, ବଣ୍ଡ, ଦୀର୍ଘ ଫାସ, ଅଟୁଟ କଟା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଭୟଙ୍କର ବଣ୍ଡ ଓ କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ଶତ୍ରୁନାଶ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଭଳି ଉତ୍ତଳ। ସେ ହଜାର ଗଧା ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ; ରୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ଭାଲୁକା ଦଣ୍ଡ ଧରି ବିରୋଚନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେନାର ଆଗରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ପର୍ବତ ଭଳି, ଦେଉଁ ହୟଗ୍ରୀବ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବଳୀପୁତ୍ର ଶ୍ୱେତ, ଶ୍ୱେତ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ଦାନବ ସେନାରେ ବ୍ୟୁହ ବନ୍ଧିଲେ। ସେ ରଥ ଚାଳି, ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଚାପି, ହଜାର ତଣ୍ଡ ଥିବା ବଡ଼ ଧନୁ ତଣ୍ଡ ଟାଣିଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଖରାସ, ରୁଷ୍ଟ ଭାବରେ, ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ, ଓଠ, ଆଖି କମ୍ପିଲା, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ; ଦେଉଁ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଅଠାର ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟୁହ ଭଳି; ଅରିଷ୍ଟ, ବଳୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଅଗ୍ରଗାମୀ। ସେ ପର୍ବତକୁ କମ୍ପାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ; କିଶୋର, ଅତି ଉତ୍ସାହରେ, ଯୁବ ଶୂଣ୍ଡ ଭଳି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ଦାନବ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ; ଲମ୍ବା, ନୂତନ ମେଘ ଭଳି, ପ୍ରଳମ୍ବର ପୋଶାକ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଦାନବ ବ୍ୟୁହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିଷ୍ଟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ; ବସୁଂଧରା, ଦଶ ଦାନ୍ତ, ଓଠ, ଆଖି, ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଦାନବ ମଧ୍ୟରେ ହସି, ବଡ଼ ଗ୍ରହ ଭଳି ଭୟଙ୍କର; କିଏ ଘୋଡ଼ାରେ, କିଏ ମଦ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଲେ। କିଏ ସିଂହ ଓ ବାଘରେ, କିଏ ଶୁଅ ଓ ଭାଲୁରେ; କିଏ ଗଧା ଓ ଉଠରେ, କିଏ ଜଳଚର ଜନ୍ତୁରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦାନବ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ସହିତ, ପଦେ ପଦେ ଚାଲିଲେ; କିଏ ଏକ ପା ଦ୍ୱାରା, କିଏ ପା ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଅନେକ ଦାନବ ହସ୍ତ ମାରିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଦହ୍ରାଇଲେ; ଦାନବନାୟକମାନେ ଗର୍ବିତ ସିଂହର ଦହ୍ରାରେ ଗୁଞ୍ଜିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଓ ଲୋହା କ୍ଲବ ଧରି, ପଥର ଓ ମୁକୁଲ ଦ୍ୱାରା, ଦେବତାମାନେକୁ ଲୋହା ପାଟି ଭଳି ହସ୍ତ ଦେଉଥିଲେ। ବଣ୍ଡ, ତଳୱାର, ଫାସ, ଜାବେଲିନ, କଟା, ଚାବୁକ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଶତ ମୃତ୍ୟୁ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶତ ଧାର ଥିବା କ୍ଲବ ଦ୍ୱାରା ଖେଳ କରିଥିଲେ। ତଳୱାର, ପଥର, ଲୋହା ପାଟି ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଆକାଶ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘନ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଲା। ଏଭଳି ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା, ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁର ଗର୍ବରେ ଭୟଙ୍କର, ଦେବତାମାନେକୁ ସମ୍ମୁଖ କରି ଉତ୍ସାହିତ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦଳ ଦଳରେ ହଜାର ହଜାର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପବନ, ଅଗ୍ନି, ପର୍ବତ, ମେଘ ଓ ଜଳର ଭଳି—ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗୁଞ୍ଜିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ସେନା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।