ହରିଙ୍କୁ ମାରୁକା ଓ ଦମନକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କଲେ, ସେହି ପ୍ରଭୁ ତୁରନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵୈଷ୍ଣବମାନେ। ଏପରି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଜଣେ ହଜାର ଗାଁ ଦାନ, କନ୍ୟା ଦାନ, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଦାନର ଫଳ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଚଇତ୍ର ମାସରେ କେଉଁ ଜଣେ ଦମନକ ଫୁଲର ଏକ ଟାଣି ନେଇ ଦେବଦେବତା ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶୁଭଫଳର ମାପ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ। ସେ ଚାରିଭୁଜା ଧାରଣ କରି ଏହି ଜଗତ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଉପଭୋଗ କରି ଵୈଷ୍ଣବ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଦମନକ ମହୋତ୍ସବ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା — ଏହା ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଅଂଶ। ଏବେ ସୂତ ଚାରଣ କହିଲେ: କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ମହତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଏବେ ଆମେ ଶୁଣିବା। ଏକଦିନ ଏକ ମୁନି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ନାରଦଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସ୍ଵାଗତ କରି, ତାଙ୍କୁ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ହସ୍ତପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ, ଏବଂ ଆସନ ଦେଲେ — "ଏହା ଅର୍ଘ୍ୟ, ଏହା ପାଦ ପାଇଁ ଜଳ।" ନାରଦ ଏହି ଫୁଲଗୁଡିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସେଗୁଡିକୁ ତାଙ୍କର ଶୋଳେ ହଜାର ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟନ କରିଦେଲେ। ଏହି ଫୁଲଗୁଡିକୁ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଭୁଲି ଯାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ; ଏହା ଦେଖି ସତ୍ୟଭାମା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ "କ୍ରୋଧଗୃହ" ରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହା ବୁଝି, ଶାନ୍ତ ମନରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମନରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଗରୁଡ଼ ସ୍ମରଣ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଗଲେ; କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି, ପ୍ରିୟା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ସତ୍ୟା, ତୁମେ କ୍ରୋଧ କରନି, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ ବିପରୀତ କରିବି, ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛକୁ ତୁମ ଗୃହ ଦ୍ୱାରରେ ରୋପିଦେବି।" "ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ବିଷୟରେ ମୋର ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କର।" ଏହିପରି ଅନୁଶ୍ରୁତି ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ ଦେବଲୋକକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ଅଛନ୍ତି। ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ଚାହିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: "ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗଛ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଗଛକୁ ମୂଳ ସହିତ ଉପଡ଼ି ନେଲେ। ସେ ଗଛକୁ ଗରୁଡ଼ରେ ରଖି, ତୁରନ୍ତ ଫେରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ଏବେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଉଠାଇ ଗରୁଡ଼କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କହିଲେ: "ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ଛାଡ଼!" ଗରୁଡ଼ ବଜ୍ରକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତୁରନ୍ତ ଏକ ପଖ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଏବଂ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ବଜ୍ର ଘାତରୁ ତିନିଟି ପକ୍ଷୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ: ମୟୂର, ନେଉଲ, ଚିତା। କୃଷ୍ଣ ଗଛକୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଘରେ ରଖିଦେଲେ। ସେହି ସମୟରେ ନାରଦ ଆସି, ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ପଚାରିଲେ: "ଏହି ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ଏମିତି, ଏହି ପ୍ରଭୁ ଏମିତି; ଏହି ଦୁଇଁକୁ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ କିପରି ପାଇଯିବି? ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।" ନାରଦ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଏହି ଉପଲବ୍ଧି ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।" ତେଣୁ ସତ୍ୟଭାମା, କୃଷ୍ଣ ଓ ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛକୁ ନାରଦଙ୍କୁ ନିଜେ ତୁଳାପୁରୁଷ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କଲେ; ନାରଦ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ଏକତ୍ର କରି ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ। ସୂତ କହିଲେ: ଶ୍ରୀ ନାରଦଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସତ୍ୟା ଆନନ୍ଦରେ ମୁହଁ ଫୁଲାଇ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା, ମୋ ଜୀବନ ଫଳବତୀ; ମୋ ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ, ମୋ ଜନ୍ମ ଦେଇ।" "ମୁଁ ଏତେ ସୁନ୍ଦର, ତିନି ଜଗତରେ; ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ଶୋଳେ ହଜାର ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟା।" "ମୁଁ ଏହି ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ତୁମ ସହିତ ନାରଦଙ୍କୁ ଦାନ କରିଛି।" "ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବେ, ଜାଣିବେ: ଏହି ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ଏବେ ମୋ ଘରେ।" "ମୁଁ ତିନି ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପ୍ରିୟା; ତେଣୁ, ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ଏହି ବିସ୍ତାରରେ କହ; ଶୁଣିବା ପରେ, ମୁଁ ମୋ ପାଇଁ ଉପକୃତି କରିବି।" "ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ କେବେ ତୁମୁଁଠୁ ଅଲଗା ହେବି ନାହିଁ।" ସୂତ କହିଲେ: ଏହି ଭଲପାଇବା ଭରା କଥା ଶୁଣି, ଗଦାଂକ ବଡ ଭାଇ କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ। ସେ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କର ସେବକ ଓ ଲୋକମାନେକୁ ଦୂର କରି, ପ୍ରିୟା ସହିତ ଖେଳ ମନରେ ରହିଲେ। ହସି, ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ହର୍ଷିତ ହୋଇ, ସତ୍ୟାଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ କହିଲେ: "ତୁମେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ, ଶୋଳେ ହଜାର ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରାଣ ପରି ପ୍ରିୟ।" "ତୁମ ପାଇଁ, ମୁଁ ଦେବରାଜ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବିପରୀତ କରିଛି; ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ଏବେ ଶୁଣ, ବଡ ଉପକାର ହେବ।" "ଯାହା ଅସମ୍ଭବ, କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, କିମ୍ବା ଅବ୍ୟକ୍ତ କଥା — ତୁମେ ପଚାର, ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେବି; ଯାହା ମନରେ ଅଛି, ପଚାର।" ସତ୍ୟଭାମା ପଚାରିଲେ: "ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କିଛି ଦାନ, ବ୍ରତ, କିମ୍ବା ତପ କରିଥିଲି କି? ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ପ୍ରିୟା ହେଇପାରିଛି?" "ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଦେହର ଅର୍ଧ ଅଂଶ ହୋଇ, ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ତୁମ ସହିତ ଗଲି।" "ତେଣୁ, ମୁଁ ଚାହେଁ ପଚାରିବାକୁ: କିଏ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି? ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୋ ଚରିତ୍ର କଣ ଥିଲା, କିଏ ଥିଲି, କିଏ ଝିଅ ଥିଲି?" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରିୟେ, ଏବେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ କଣ ଶୁଭ ବ୍ରତ କରିଥିଲେ; ମୁଁ ସବୁ କଥା କହିବି।" "କୃତ ଯୁଗର ଶେଷରେ, ମାୟାନଗରରେ, ଏକ ଅତ୍ରି ଋଷି ଶାଖାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଵଶର୍ମା ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।