ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଯୋଗଫଳ ହେବି। ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଋଷି, ତୁମେ ଯାହା ଦେଖୁଛ, ଯାହା ଶୁଣୁଛ, ଏବଂ ଏହି ଜଗତରେ ଯାହା ଅନୁଭବ କରୁଛ, ସେସବୁ ମୁଁ ହେବି। ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆରମ୍ଭ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ଦେଖ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ; ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି, ଭଲଭାବରେ ବୁଝିନିଅ। ଧର୍ମର ଉପଦେଶ ଶୁଣିବା ସମୟରେ ମୁଁ ମୋ ଅନ୍ତରରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲି; ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ମୋ ଶରୀରରେ ବସିଛନ୍ତି। ମୁଁ, ମୁରାରି, ପ୍ରକଟ ଏବଂ ଅପ୍ରକଟ ଏକତା ଭାବରେ ବୁଝ; ମୁଁ ଏକ ଅବିନାଶୀ ଅକ୍ଷର, ତିନି ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ପିତାମହ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓଁ, ତିନିଗୁଡିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାର ପ୍ରକାଶ—ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ଏହିପରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଋଷି, ଶ୍ରୀଭଗବାନଙ୍କର ମୁଁହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହିପରେ ସେ ଉତ୍ତମ ଋଷି ଭଗବାନଙ୍କର ପେଟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଅବିନାଶୀ ହଂସ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ; ଏହି ବିଶ୍ୱର ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନତା ସେ ମହାସାଗରରେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଦୀରେ-ଦୀରେ ଚଳି, ହଂସ ନାମରେ ପରିଚିତ ଭଗବାନ ସମୟର ପ୍ରବାହରେ ବିଶ୍ୱଗୁଡିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି ତାଳଚାଳ କରିଥାଏ; ଏହିପରେ ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପାଣିର ମହାପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିତ ଏକ ଦୀନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆତ୍ମା ନିଜ ଶରୀରକୁ ଢାକି, ମର୍ତ୍ୟ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏବଂ ସେ ମହାସାଗରରେ ଜଗତର ନିର୍ବାଣ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆକାଶହୀନ ଶୂନ୍ୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଜଗତ ନିର୍ବାଣ ହେଉଥିଲା, ଭଗବାନ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସାଗରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରେ, ଜଳରୁ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଦିଆ; ଏହିଠାରୁ ଶବ୍ଦର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ବାୟୁ ଉପଜିଲା। ବାୟୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉତ୍ତେଜନା ପାଇ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା; ଶକ୍ତି ଓ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ସାଗରକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲା। ସାଗର ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ଚର୍ଣ୍ଣ ହେବା ସମୟରେ, ଏହି ଜଳରୁ ବିଶ୍ୱନର ନାମରେ ପରିଚିତ ମହାଭଗବାନ ଉପଜିଲେ, ତାଙ୍କ ପଥ ଅନ୍ଧକାର ଥିଲା। ଏହିପରେ ଅଗ୍ନି ଏହି ଅଧିକ ପାଣିକୁ ଶୋଷିବା ଆରମ୍ଭ କଲା; ସମସ୍ତ ସାଗର ଭେଦିଗଲା, ଆକାଶ ଦେଖାଗଲା। ତାଙ୍କ ନିଜ ତେଜରୁ ଉପଜିତ ଶୁଦ୍ଧ ପାଣି, ଅମୃତ ସମାନ; ଖୋଲରୁ ଆକାଶ ଉପଜିଲା, ଆକାଶରୁ ବାୟୁ। ଏହିପରେ, ଘସିବା ଦ୍ୱାରା ଉପଜିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ପିତାମହ, ମହାତ୍ତ୍ୱ ଅଂଶମାନେ ତାହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ଦେଖିଲେ। ଏହି ତତ୍ୱମାନେ ଦେଖି, ଭଗବାନ ବିଭିନ୍ନ ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏକ ହଜାର ଚତୁର୍ଯୁଗର ଚକ୍ର, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାର ଅଧିକାରରେ ଗଣନା କରିଥାନ୍ତି। ହରିକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଆତ୍ମା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି; ଜ୍ଞାନକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଗବାନ ଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଏକତା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶାସନ ଦେଖି, ଯୋଗଜ୍ଞ ବ୍ରହ୍ମାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦରେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ଆଧାର। ଏହିପରେ, ଏହି ମହାପାଣିରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଗବାନ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜଳ କ୍ରୀଡ଼ା କଲେ। ସେଠାରୁ, ତାଙ୍କ ନାଭିରୁ ଏକ ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା, ନିର୍ମଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ସମାନ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଏକ ପଦ୍ମ ଉପଜିଲା। ଏହି ପଦ୍ମ ଅଗ୍ନିର ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲା, ଶରତ ରୂପ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏବଂ ମହାତ୍ମାର ଶରୀରରୁ ଉପଜିତ ଲଭ୍ୟ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ରୁଷି କହିଲେ: ଏହିପରେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହା କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେହି ସୁନା ପଦ୍ମ, ଅନେକ ଯୋଜନ ଯାଏଁ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତ ତେଜର ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୃଥିବୀର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଘିରା। ଏହି ପଦ୍ମ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଥିଲା, ଏହାକୁ ପୃଥିବୀର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ମହାର୍ଷିମାନେ କୁହିଛନ୍ତି ଏହା ନାରାୟଣରୁ ଉପଜିଛି। ଏହି ପଦ୍ମକୁ ରସା ଭାବରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; ପଦ୍ମର ମୂଳ ତନ୍ତୁଗୁଡିକୁ ଦିବ୍ୟ ପର୍ବତ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଆଛନ୍ତି ହିମବତ୍, ନୀଳ, ମେରୁ, ନିଷଧ, କୈଳାସ, ଶୃଙ୍ଗବତ୍, ଏବଂ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତ। ତଥା ତ୍ରିଶିଖର, ମନ୍ଦର, ପିଞ୍ଜର, ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏହି ପର୍ବତମାନେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେ ନିବାସ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଚାହିଦା ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ନାମକ ଦ୍ୱୀପ, ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ପୂନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ଏହି ପର୍ବତମାନରୁ ଦିବ୍ୟ ଅମୃତ ସମାନ ଜଳ ବହିଥାଏ, ଏବଂ ଶତ ଶତ ତୀର୍ଥ ଏବଂ ହ୍ରଦ ଉପଜିଥାଏ। ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁଗୁଡିକୁ ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅନେକ ପର୍ବତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। ପଦ୍ମର ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ରଗୁଡିକୁ ପର୍ବତପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଞ୍ଚଳର ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଭୂମି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ। ପଦ୍ମର ତଳ ପତ୍ରଗୁଡିକୁ ଦୈତ୍ୟ, ଅସୁର ଏବଂ ନାଗମାନଙ୍କର ନିବାସ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ରସାତଳ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ମହାପାପୀ ମାନେ ଡୁବିଯାନ୍ତି। ଚାରି ଦିଗରେ ଚାରି ଜଳାଶୟ ଗଣନା କରାଯାଏ; ଏହିପରି ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଛି। ଏହିପରି, ତାହାର ପ୍ରକାଶ ପୁଷ୍କର ନାମରେ ଜଣାଯାଏ; ଏହି ଦ୍ୱାରା, ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଏହାକୁ ଏହି ନାମରେ ଡାକିଥିଲେ।