ଏହି ସମୟରେ ଜଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଦେଖାଯିବା ଅପରାଧୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଚାଳ ରଖି ଏକ ଜାଲ ଛାଡ଼ିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଏହି ଜୀବଗୁଡ଼ିକ ଫସିଗଲା। ସେଉଁଠି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ଥିର ନେତୃତ୍ୱକାରୀ ଜାଲକୁ ଟାଣିଲା, ଏବଂ ତାହାରେ ଫସିଥିବା ଜୀବମାନେକୁ ବାହାର କରି, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ଏହି ଶିକାରୀ, ଦୁଇ ଜଣ ଜନାନୀକୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମ ଦୂତକୁ କହିଲା—"ମା, ତୁମ ସହଯାତ୍ରୀ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି, ମୋ ହାତକୁ ଧରିବାକୁ ଦିଅ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦା ତାହାକୁ ଦେଖିଲା, ଯାହାର ମୁହଁ ବିକୃତ ଥିଲା; ଭୟର ପବନରେ ବିନ୍ଦା, ସିନ୍ଧୁର ପ୍ରିୟା, ତାହାକୁ ଦେଖି ଅତି ଭୟଭୀତ ହେଲା। ସେ ଦୁଃଖରେ ଜଙ୍ଗଳରେ ଚମକି ଦୂତ ସହିତ ପଳାଇଲା; ଦୁଇଜଣେ ସହଯାତ୍ରୀ ଏକାଠି ଦୌଡ଼ି, ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି, ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ଜଙ୍ଗଳରେ ବୃନ୍ଦା ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲା—ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହର ପକ୍ଷୀମାନେ, ଯାହା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳର ପୋଖରୀ ଦେଖିଲେ, ମାଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣର, ନଦୀ ଦୁଧ ବହାଉଥିଲା, ଗଛ ମଧୁ ଝରାଉଥିଲା। ସେଉଁଠି ସିନ୍ଧୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିନି ଏବଂ ମିଠା ଖାଦ୍ୟର ତାଲ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ରୁଚିକର ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଅନେକ ଭୂଷଣ ଥିଲା। ଏଠି ଆକାଶରେ ଅନେକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଉଡ଼ୁଥିଲା; ପ୍ରସନ୍ନ ବାନରମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ। ବୃନ୍ଦା ଏକ ଚମତ୍କାର ମଠରେ ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବାଘର ଚମଡ଼ାରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ତିନି ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ସେ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁଠୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ତପସ୍ୟା, ଧର୍ମ, ମୌନ କିମ୍ବା ପାଠ ଦ୍ୱାରା।" ବିଭୀତିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଠାରୁ ବଡ଼ ଉପକାର କିଛି ନାହିଁ; ଏହିପରି ଭାବରେ ବୃନ୍ଦା କପି ହୋଇ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କୁ ଆଟକାଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଆସିଲା; ଭୟରେ ବୃନ୍ଦା ହରିଙ୍କ ଗଳାକୁ ଧରି ଲଗି ରହିଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ସେହି ମଧୁର ସ୍ପର୍ଶ ଅନୁଭବ କଲା, ଦୁଃଖର ଲତା ପରି ଲଗି ରହିଲା; ଏହି ଆଲିଂଗନ ଦ୍ୱାରା ବୃନ୍ଦା ପୁନଃ ଉତ୍ତାରଣ ହେବେ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ମୁଣ୍ଡ, ତୁମ ପତିଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ; ଏବେ ନାରୀ, ତୁମ ପତି ପାଇଁ ଚମତ୍କାର ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଅ। ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ସେ ତପସ୍ୱୀ ସହିତ ମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ ବସି, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପତିର ମୁଣ୍ଡକୁ ଧରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଅଂଶୁରୁ ପାନ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦାଇ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ; ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଜଲନ୍ଧରର ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଏବଂ ଛାତି ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପରି, ଶବ୍ଦ ଏବଂ ମନ ଏକ, ସେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ ହେଲେ। ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପୁର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଦେଖି, ବୃନ୍ଦା କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଯାହା ଚାହିଁ, କୁହ, ମୁଁ ଶୁଣିବି।" ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମାୟା ସାଗରରୁ ଜନ୍ମିତ ତାଙ୍କ ପତି କହିଲେ—"ଦେବୀ, ଶୁଣ, କିପରି ମୋ ଏବଂ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।" ପ୍ରିୟେ, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟାନକ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାନଚ୍ୟୁତ ହେଲା; ତୁମ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଏକତା ଦ୍ୱାରା, ସେହି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ମୁଣ୍ଡ ଏଠି ଆଣାଯିବା, ମୋ ଜୀବନ ତାହା ସହିତ ଯୋଗ ହେଲା; ପ୍ରିୟେ, ତୁମେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବା ଅପରାଧକୁ ମାନ୍ୟ କର; ଏପରି ଶବ୍ଦରେ ବୃନ୍ଦାକୁ ସେ ସେହି ସମୟରେ ସ୍ମରଣ କରାଇଲେ। ପାନ, ବିନୋଦ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଭୂଷଣ ସହିତ, ବୃନ୍ଦାରିକା ଦେବୀ ସମସ୍ତ ରସ ଉପଭୋଗ କଲେ। ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମୁନ୍ଦିତ; ବୃନ୍ଦା ମୁକ୍ତିଠାରୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ। ନାରାୟଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ଅମୃତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଭାବନା କଲେ; ମାଧବ ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କଲେ। ସେହି ରମ୍ୟ ଖେଳରେ, ରାଜହଂସ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ପୋଖରୀ ପାଖରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ରୂପ ଏବଂ ଭାବରେ ପଦ୍ମାପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ହରାଇଲେ। ସେହି ବୃନ୍ଦାବନରେ, ସେ ତୁଳସୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହର ଘମରୁ, ସେ ଭୂମିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର। ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହ ସଂଯୋଗର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ହରି, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ସିବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିନ କିଛି ବିଚାର କଲେ। ଏକଦିନ, ମିଳନ ଶେଷରେ, ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଲଗି ଦୁଇ ହାତ ଧରିଥିବା ତପସ୍ୱୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଗଳା ଏବଂ ହାତରୁ ଆଲିଂଗନ ଛାଡ଼ି, କହିଲେ—"ତୁମେ କିପରି ତପସ୍ୱୀ ରୂପରେ ମୋତେ ମୋହିତ କଲା?" ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ହରି ସେମାନେକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ—"ଶୁଣ, ବୃନ୍ଦାରିକା, ମୁଁ ମାୟାମୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି।" ତୁମ ପତି ହରାକୁ ଜୟ କରି ଗୌରୀକୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ; ମୁଁ ଶିବ, ଶିବ ମୁଁ—ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଅଅଲଗା ନୁହେଁ। ଜଲନ୍ଧର ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେଲେ; ଏବେ, ନିର୍ମଳା, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ନାରଦ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦାରିକାଙ୍କ ମୁହଁ ନମ୍ର ହେଲା; ତାପରେ, ରାଜା, ବୃନ୍ଦାରିକା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଉତ୍ତର କଲେ। "ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ବାନ୍ଧି ଥିଲା, ଏବଂ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ ହେଲା; ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ତୁମ ପତ୍ନୀ ଚିନ୍ହି ନେଇଯିବାଯିଁ। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀରେ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା, ସେ କିପରି ଧର୍ମର ନାଥ ହେବ? ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିବେ—ଏପରି ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ କହନ୍ତି। ଯେପରି ତୁମେ, ତପସ୍ୱୀ, ମୋତେ ମାୟାରେ ବିଭ୍ରମ କଲା, ସେପରି ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀ ମାୟାରେ ତୁମ ପତ୍ନୀକୁ ନେଇଯିବେ।" ଏପରି ଶାପ ଦେଲାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ରୁତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଚମତ୍କାର ମଣ୍ଡପ ଏବଂ ଶଯ୍ୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ସେହି ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।