ଏହି ସମୟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତି ଆଣି, ଏହାକୁ ରାମଙ୍କୁ ଦାନ କରାଯାଇଲା ଏବଂ କହାଗଲା, “ଏ ରାଘବ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘନାଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ଏହି କମଳନୟନ ବାମନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଏହିଠାରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।” ରାଘବ ଏହି କଥାକୁ ମନୋଗତ କରି, ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ସେ ବିଶେଷ ଧନ, ରତ୍ନ ଓ ଉତ୍ତମ ବାମନ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନେଇଲେ। ବାମନଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଭରତଙ୍କୁ ସହ ନେଇ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ରାମ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହ।” ରାଘବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିଭୀଷଣ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାହା କରିବି। ଏହି ସେତୁ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏଠାରେ ଆସିପାରିବେ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ କଦାପି ଉଲ୍ଲଂଘନ ହେଉନାହିଁ।” ତା’ପରେ ବିଭୀଷଣ ପଚାରିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ମୋର କ’ଣ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ? କ’ଣ କରିବି?” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ରାଘବ ଧନୁଷ୍ୟ ତୁଳି ସେତୁକୁ ଦୁଇଭାଗ କରିଦେଲେ, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତିନି ଭାଗ କରି, ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପୀ ଏକ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ। ଏହିପରି ଏକ ଯୋଜନ ଭାଗ କଟି, ତିନି ଭାଗ ହେଲା। ତା’ପରେ ରାମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି, ତୀରରେ ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କ ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ରାମ ଜଳପାତ୍ର ଧରିଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏବେ ଆକାଶରୁ ଘନ ମେଘ ଗର୍ଜନା ପରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ। ସେଇ ସ୍ୱର ଥିଲା ରୁଦ୍ରଙ୍କ: “ହେ ରାମ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହୋ! ମୁଁ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ରହିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ପୃଥିବୀ ଅବସ୍ଥିତ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ସେତୁ ଓ ତୀର୍ଥ ଏଠାରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିବ।” ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଏହି ଅମୃତ ମୟ ବାଣୀ ଶୁଣି, ରାମ କହିଲେ, “ଦେବଦେବ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅଭୟ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଗୌରୀପତି, ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭବ, ଶର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ଵରଦାୟୀ, ପଶୁପତି, ଉଗ୍ର, ଜଟାଧର, ମହାଦେବ, ଭୟଙ୍କର, ତ୍ରୟମ୍ବକ, ଦିଗ୍ପତି, ଈଶାନ, ଭଗ ନାଶକ, ଅନ୍ଧକ ମାରକ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଭୟଙ୍କର, ସୃଜନ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, କୁମାର ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, କୁମାର ଜନକ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ଧୂମ୍ର, ଶିବ, ନାଶକ, ନୀଳଶିଖରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଦାନବ ନାଶକ, ଉଗ୍ର, ତ୍ରିନେତ୍ର, ସୁବର୍ଣ୍ଣବୀଜ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଅମ୍ବିକାପତି, ସର୍ବଦେବ ପୂଜିତ, ସୁଲଭ, କାମ୍ୟ, ସଦ୍ୟୋଜାତ, ବୃଷଧ୍ୱଜ, କପାଳଧାରୀ, ଜଟାଧର, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତପସ୍ୟାଯୋଗ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଳକ, ବିଜୟୀ, ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଦିବ୍ୟ, ଶରଣାଗତ ଦୁଃଖ ହର, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ଦିପ୍ତିମାନ୍, ମନସ୍ପର୍ଶ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରଙ୍କୁ ରାମ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ରୁଦ୍ର ଭକ୍ତିସହିତ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବା ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ରାଘବ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହୋ, ତୁମ ମନର କଥା କହ। ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମେ ନାରାୟଣ ନିଜେ, ମାନବ ରୂପରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଅବତରଣ କରିଛ, ଏବଂ ତୁମେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ। ଏବେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ତୁମର ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଯାଅ। ତୁମେ ରଘୁବଂଶର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଛ, ଏଠାରେ ସେତୁ ନାମକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାପନ କରିଛ। ଏଠାକୁ ଆସି, ମାନବମାନେ ସମୁଦ୍ର ତୀରେ ଏହା ଦର୍ଶନ କରିପାରିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଭାରୀ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ, ଯଥା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏଠାରେ ନାଶ ହେବ। ଏଠିକୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହେବ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏବେ ଯାଅ, ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ବାମନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କର। ପୃଥିବୀର ଅଷ୍ଟ ଭାଗରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କର, ତୁମର ନିଜ ଲୋକ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଅ। ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।” ଏହା ପରେ ରାମ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। କିନ୍ତୁ ପୁଷ୍ପକ ରଥ ଆକାଶେ ଉଠିପାରିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ସେଟିକୁ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ବଳ ଘେରି ରଖିଥିଲା। ରାମ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ରଥ କାହିଁକି ଅକାଶରେ ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟକିଛି? ନିଶ୍ଚୟ ଏଠାରେ କିଛି କାରଣ ଅଛି—ଖୋଜି ଦେଖ।” ରାମଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସୁଗ୍ରୀବ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେଁଠି ଦେବତା, ସିଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ବସିଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଏବଂ ଚାରି ବେଦ ସହିତ ଘିରିଥିଲେ। ସେଁଠିକୁ ଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଯିଏ ଗାୟତ୍ରୀ ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ରାମ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶିରୋମଣି ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ: “ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଜାପତି, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ଜଗତ୍ର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ପତି, ବିଶ୍ୱର ଶ୍ୱାମୀ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ଦେବ-ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ବର୍ତ୍ତମାନର ନାୟକ, ସିଂହ ନୟନ ବିଶିଷ୍ଟ। ଆପଣ ଶିଶୁ ରୂପେ, ବୃଦ୍ଧ ରୂପେ, ମୃଗଚର୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୃଗଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିବା, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ସ୍ୱାଧୀନ, ତ୍ରିଜଗତ୍ର ପ୍ରଭୁ। ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, କମଳଯୋନି, ବେଦର ଉତ୍ସ, ସ୍ମୃତିଦାତା, ମହାସିଦ୍ଧ, ବୃହତ୍ ପଦ୍ମଧାରୀ, ବୃହତ୍ ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଉପବୀତଧାରୀ।