ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ଶିଶିର ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଅଥିବା ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏକ ରାଜା ଯାଇ, ସେ ଭଲ ପ୍ରେମରେ ଭାସି କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, କାହାର କନ୍ୟା?" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ମୁଁ ପ୍ରେମର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡ଼ିତ; ତୁମ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି ମୋ ହୃଦୟ ଚୋରାଯାଇଛି। ଏହି ମନୋହର ମୁହଁ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆକର୍ଷିତ କରେ; ତୁମେ ମୋତେ ନ ପାଇଲେ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ। ମୋ ଜୀବନ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ନିୟତ, ହେ ସୁନ୍ଦର ନୟନବତୀ, ମୋତେ ଜୀବନ ଦିଅ। ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ଭକ୍ତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏଭଳି କାମନା ଓ ଅହଂକାରରେ ମଦାନ୍ଧ ହୋଇ ରାଜା କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଭାର୍ଗବୀ ଶାନ୍ତ ଓ ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଭାର୍ଗବ ଶୁକ୍ରଙ୍କ କନ୍ୟା, ମୋର ନାମ ଅରଜା, ଆଶ୍ରମବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼। ଶୁକ୍ର ମୋ ପିତା, ଆଉ ତୁମେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ; ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମର ଭଉଣୀ। ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୋତେ ତୁମେ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଅପରାଧୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରୋକି। ମୋ ପିତା କ୍ରୁଧ୍ଧ ଓ ଭୟଙ୍କର; ସେ ତୁମକୁ ଭସ୍ମ କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ରାଜଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟିପାରେ। ଧର୍ମପଥରେ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କର; ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କର, ହେ ରାଜନ୍। ନହେଲେ, ଭୟାନକ ଦୁଃଖ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ; ଯଦି ମୋ ପିତା କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ, ସେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଭସ୍ମ କରିପାରିବେ।" ଏହି ଭୟାନକ ଶାସ୍ତିର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା କାମନାରେ ମଦାନ୍ଧ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, "ହେ ଚାରୁକଟି, ମୋତେ କୃପା କର; ମୋ ଜୀବନ ତୁମେ ଧାରଣ କରିଛ, ଏବେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି। ତୁମକୁ ପାଇଲେ ମୋ ପାଇଁ ବିରୋଧ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଦୟାନୀୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି କରୁଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏପରି କହି, ସେ ରାଜା ଜୋରକରି ତାଙ୍କୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଧରିଲେ ଓ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଅବସ୍ତ୍ର କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଁହ ଉପରେ ମୁଁହ ରଖି, ତାଙ୍କ ବିରୋଧ ସত্ত୍ୱେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ମିଳନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରି, ରାଜା ମତ୍ତ ହସ୍ତୀ ପରି ତ୍ୱରିତ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଭାର୍ଗବୀ ଅରଜା, କାନ୍ଦୁଥିବା ଓ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ ମହାମୁନି ଶୁକ୍ର, ସ୍ନାନ କରି ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ଅରଜାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଓ ଧୂଳିରେ ଢାକା ଦେଖିଲେ, ମାନେ ମେଘରେ ଢାକା ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ପରି। ତାଳେ, ଏହି ମହାତ୍ମା ଶୁକ୍ର କ୍ଷୁଦାରେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠି, ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଅଦୃଷ୍ଟିର ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗତି ଦେଖ। ଯିଏ ଅନର୍ଥ କରିଛି, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ପଡ଼ିଛି, ସେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଅଗ୍ନିସ୍ପର୍ଶ କରି ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥିବା ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଉପରେ ଅପୂର୍ବ ଧୂଳିବର୍ଷା ହେବ। ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଦେଶ, ସେବକ, ସେନା, ଯାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ପାପ କରେ, ତାହାର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ। ଧର୍ମର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦେଶ ଏକଶେ ଯୋଜନ ପରିମାଣ ଧୂଳିବର୍ଷାରେ କମ୍ପିଉଠିବ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଏହି ଧୂଳିବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଯେଉଁଠାରେ ଦଣ୍ଡ ଲାଗିଛି, ବଳିସ୍ଥଳ ଓ ଆଶ୍ରମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସପ୍ତ ରାତି ଧରି ଧୂଳିବର୍ଷା ହେବ।" ଏପରି କହି, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମବାସୀମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ସେଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ।" ଉଶନାସଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମବାସୀ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି ଦୂରେ ଗଲେ। ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ, "ହେ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତା, ଏଠାରେ ଶାନ୍ତ ରୁହ। ହେ ନିର୍ମଳ ଅରଜା, ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ଯୋଜନ ପରିମାଣ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ରୁହ।" ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଭୃଗୁକୁମାରୀ ଅରଜା ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ "ଯଥାଜ୍ଞା" କହିଲେ। ଏପରି କହି, ଭାର୍ଗବ ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସପ୍ତ ଦିନରେ, ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନୀ ଯେପରି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେ ଅଞ୍ଚଳ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡ ଅଞ୍ଚଳ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଉଶନାସଙ୍କ ଶାପରେ ପିଡ଼ିତ ହେଲା; ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ରାଘବ। ଏହିବେଳେ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା ପାଇଁ ସମୟ ଆସିଲା; ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ନେଇ ଚାରିପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ। ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଅନୁସାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ରଚିଥିବା ସୂକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ, ରାମ ମୁନିବରଙ୍କ ଉପଦେଶ ମନେରେ ରଖି, ଜଳଅର୍ପଣ କରି ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ରାଘବବଂଶୀ ରାମ ଏହି ପବିତ୍ର ଅରଣ୍ୟରେ, ସୁନ୍ଦର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ସ୍ଥାନରେ, ସନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।