ଏହି ସମୟରେ, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଘବ, ତୁମେ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ସଦା ସମ୍ମାନିତ। ଏଥିପାଇଁ ତୁମେ ସତତ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ମୋ ହୃଦୟରେ ସଦା ବସିଥାଉଛ। ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ସେହି ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରି ପରେ ଆସିଥିବା ବୋଲି କହନ୍ତି; ତୁମର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର ଆବାର ଜୀବନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ମୋ ସହିତ ଏଠି ରୁହ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଘବ; ପ୍ରଭାତରେ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନରେ ତୁମେ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯିବା। ଏହି ଅଳଙ୍କାରଟି ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌଶଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଛି; ଏହା ଦିବ୍ୟ, ସ୍ୱୟଂ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦେବତାମୟ ଆକୃତିର। ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ରାଜା, ଏବଂ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର; କାରଣ, ଯାହା ମିଳିଛି ତାହା ପୁନଃ ଦାନ କରିବା ମହାଫଳଦାୟକ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ କରିପାରିବ; ଏହିଠାରୁ ମୁଁ ଏହା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ମଣିଷମନ୍ଦଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାବାହୁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାମ ନିଜ କରଦ୍ୱୟ ଜୋଡି ମହାମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରି: “ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଏଠି ତୁମଠାରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ମୋ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଜାଣିଥିଲେ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ କିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ? ତଥାପି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଦିଆଯାଇଛି, ତୁମେ ମୋତେ କହ; ମୋର ପୁତ୍ର ଅଛି, ଗୃହସ୍ଥ ଅଛି, ମୁଁ ସମର୍ଥ। ଅପଦରେ ଅପି, କିପରି ମୁଁ ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବି? ମୋର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଦୀର୍ଘଦିନ ହେଲା ହରାଇଯାଇଛି, ଆଉ ମୋର ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ଏଠି, ମୁଁ ଏକା ଦୋଷୀ ହେବି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯଦି ଅତିବିପଦରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ସେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ। ଏହା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ନାହିଁ—ମନୁ ଏଥିରେ ପ୍ରମାଣ; ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତା, ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଶିଶୁ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ। ସେମାନେ ଶତ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ରକ୍ଷା କରାଯିବା ଉଚିତ—ମନୁ ଏମିତି କହିଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମେ ଦେଇଥିବା ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିଥିରେ ତୁମେ ମୋପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ତେବେ ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ; ତୁମେ ତ ତିନି ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ, ହେ ରାଘବ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ବିଶେଷକରି ତାପସଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କର, ଏହିପରି ଦାନ ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଦେଉଛି—ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ପୁରୁଷଯୋଧ୍ୟ। ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଦେଇ ରାମ ପୁନି କହିଲେ, “ଏହି ନିୟମ ଜାଣି, କିପରି ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବ? କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଦିଆଯାଇଛି, ତୁମେ ମୋତେ କହ।” ତେବେ ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, କୃତୟୁଗରେ, ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାୟୁଗରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାସିତ ହେଉନଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏକ ରାଜା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରେ ଗଲେ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତାମାନେ ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ର। ‘ମୋତେ ଗୃହଣ କର, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଏବେ ଏକ ରାଜା ନିଯୁକ୍ତ କର, ଯାହାକୁ ସମ୍ମାନ କରି ଲୋକମାନେ ପୃଥିବୀର ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ।’ ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, ‘ତୁମମାନେ ତୁମ ତେଜର ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଏଠି ଦିଅ।’ ସେହିଠିରେ ଲୋକପାଳମାନେ ନିଜ ତେଜର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଦେଲେ; ଏହିଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଅକ୍ଷୟ ରାଜାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, କାରଣ ସେ ଅକ୍ଷୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ସେହି ଲୋକପାଳଙ୍କ ତେଜକୁ ଏକ ମଣିଷରେ ଏକତ୍ର କଲେ; ଏହିପରି ଭାବେ ରାଜା ସେହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ର ରକ୍ଷକ ଏବଂ ନେତୃତ୍ୱଦାନ୍ତା ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରେ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି; ବରୁଣଙ୍କ ଅଂଶରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। କୁବେରଙ୍କ ଅଂଶରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି; ଯମଙ୍କ ଅଂଶରେ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରେ ତୁମେ ରାଜା, ହେ ରାଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୋର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଏହାପରେ ରାମ ମହାମୁନିଙ୍କ ହାତରୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରି ରାଘବ, ଶତ୍ରୁଦଳନ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଅଳଙ୍କାରକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ଏହି ଅଳଙ୍କାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ, ଆମଳା ଫଳ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସୁନାରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି ଏବଂ ହୀରା, ପ୍ରବାଳ ଓ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଏହା ରୁବୀ, ଗାର୍ନେଟ, ବୈଦୂର୍ୟ ଓ ଫୁଲ ପରି ମଣିରେ ଶିଳ୍ପକୌଶଳରେ ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ତିଆରି। ଏହାକୁ ଦେଖି ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘ମୁଁ ଏପରି ମଣି କେଉଁଠି ଦେଖିନଥିଲି।’ ଏପରି ନିଖୁଟ ମଣି, ପୃଥିବୀ ସମାନ ମୂଲ୍ୟର, ମୁଁ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଲଙ୍କାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିନଥିଲି। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ରାଘବ ପୁନି ମୁନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ରାଜାମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଅଳଙ୍କାର କେଉଁଠୁ, କିପରି ତୁମେ ପାଇଲ, କିଏ ଏହାକୁ ତିଆରି କଲା?” “ମୁଁ ଜିଜ୍ଞାସାବଶତଃ ପଚାରୁଛି, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଏହି ମଣି ହାତର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ରଖାଯାଇଛି, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତେଜମାନ। ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନ ନିନ୍ଦିତ, ଦିଗବାହାରେ ତେଜ ଥିବା ମଧ୍ୟମ ଗଣାଯାଏ। ଯେଉଁଠି ତିନି ରଶ୍ମି ଉପରକୁ ଉଠିଥାଏ, ତାହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଉତ୍ତମ ପ୍ରକାରକୁ ମୁନିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଧନର ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଧନର ଆଶ୍ରୟ।