ଏହି ସମୟରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଗଭୀର ଆଶା ଜାଗ୍ରତ ହେଲା—"ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀର ମଙ୍ଗଳକାମନାରେ ନିୟୋଜିତ ଏହି ପୂଜ୍ୟ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି; ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମୋର ସମସ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁଃଖ ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହେଇଯିବ।" ସେ ଭାବିଲେ, "ଯେପରି ହଜାର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ବରଫ ଗଳିଯାଏ, ସେପରି ମୋର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେବ।" ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଆସିଲେ, ଏବଂ ମହାର୍ଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇ ଏବଂ ସେଉଁଠି ବିଶ୍ରାମ କରି, ତାଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେମାନେ ଯିବା ପରେ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ପୁଷ୍ପକ ମାନ୍ଦିରୁ ଅବତରଣ କରି, ମହାର୍ଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ରାମ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇବାକୁ ଆସିଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ମୋତେ କୃପାଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତୁ।" "ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି," ବୋଲି ରାମ ପୁନିପୁନି ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। "ଆପଣଙ୍କର ସେବକମାନେ ଏବଂ ମୃଗଶାବକମାନେ କୁଶଳରେ ଅଛନ୍ତି କି? ଶୂଦ୍ର ବଧ କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।" ତେବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ରଘୁବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ଏଠାରେ ସ୍ୱାଗତ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ; ତୁମ ଦର୍ଶନରେ ମୁଁ ଏବଂ ମୁନିମାନେ ପବିତ୍ର ହେଇଯାଉଛୁ। ରଘୁବଂଶୀ ସିଂହ, ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କର, ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ। ତୁମ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିତ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଅର୍ହ, ଏବଂ ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନ ରଖିଛ।" "ଦେବତାମାନେ କହନ୍ତି, ତୁମେ ଶୂଦ୍ର ବଧ କରି ପଛରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ; ତୁମ ଧର୍ମ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଇଛ। ଏଠାରେ ରହ, ରାଘବ, ସକାଳେ ପୁଷ୍ପକ ମାନ୍ଦିରେ ଚଢି ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯିବ।" "ଏହି ଅଳଙ୍କାର, ମୃଦୁଭାବୀ, ଦେବଶିଳ୍ପୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିପୁଣତାରେ ତିଆରି; ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହା ଗ୍ରହଣ କର, ରାଘବ, ଏହା ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ। ପ୍ରତିଦାନ କରିବା ମହାଫଳଦାୟି ବୋଲି କହାଯାଇଛି।" "ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର ମହାରଥୀ, ହାତ ଜୋଡି ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପୂଜ୍ୟ, ଏଠାରେ ମୁଁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାଣିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯାହା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ; ମୋର ପୁତ୍ର, ପରିବାର ଅଛି ଏବଂ ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଦୁଃଖରେ ପଡିଲେ ମଧ୍ୟ କିପରି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବି? ମୋର ପତ୍ନୀ ଦୀର୍ଘଦିନ ହେଲା ହରାଇଯାଇଛନ୍ତି, ମୋର ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ଏଠି, ମୁଁ ଏକାଳେ ଦୋଷ ଭୋଗିବି, ଏ ନିଶ୍ଚିତ; ଦୁର୍ଗତିରେ ପଡିଲେ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ।" "ଏପରି କଲେ ଦୋଷ ହୁଏନାହିଁ—ମନୁ ଏହିଥିରେ ପ୍ରମାଣ; ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତା, ସତୀ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ଶିଶୁ ପୁତ୍ର ପାଇଁ। ଶତ ଅନୁଚିତ କାମ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପୋଷ୍ୟ—ମନୁ କହିଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମୁନି। ଏବଂ ଆପଣ ମୋପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ ନାହିଁ, ଦେବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।" ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ରାଜାମାନେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ହେ ରାମ; ତୁମେ ତ ତିନି ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ, ରାଘବ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ବିଶେଷକରି ତାପସଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦେଉଛି—ଗ୍ରହଣ କର।" ପୁନି ରାମ କହିଲେ, "ଏହି ଜାଣି ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ କିପରି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ? କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯାହା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।" ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "କୃତୟୁଗରେ, ହେ ରାମ, ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଯୁଗରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରାଜାଙ୍କ ଶାସନ ତଳେ ନଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନାୟକ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ରାଜା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତାମାନେ ର ନାୟକ।" "ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଏବେ ଏକ ରାଜା ନିଯୁକ୍ତ କର, ଯାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଲୋକେ ପୃଥିବୀର ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ।" "ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି, କହିଲେ, 'ତୁମେ ତୁମ ତେଜର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଏଠାରେ ଦିଅ।' ସେମାନେ ତାଙ୍କ ତେଜ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଦେଲେ; ଏହାରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଅକ୍ଷୟ ରାଜାଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ, କାରଣ ସେ ଅକ୍ଷୟରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ।" "ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ସେହି ତେଜର ଅଂଶକୁ ଏକ ପୁରୁଷରେ ଏକତ୍ର କଲେ; ସେହିପରି ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଏବଂ ନେତା ହେଲେ।" "ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରେ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି; ବରୁଣଙ୍କ ଅଂଶରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି; କୁବେରଙ୍କ ଅଂଶରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି; ଯମଙ୍କ ଅଂଶରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି।" "ଏଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରେ ତୁମେ ରାଜା, ରଘୁବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଗ୍ରହଣ କର, ମୋ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ରାମ ମହାର୍ଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ହାତରୁ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ନମନ କରି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରଘୁବୀର ଏହି ଅଳଙ୍କାରକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦେଖିଲେ, ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ଅଳଙ୍କାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ, ଆମ୍ଳା ଫଳ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସୁନାରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି, ହୀରା, ପ୍ରବାଳ ଏବଂ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଏହା ରୁବି, ଗାର୍ନେଟ, ଵୈଡୂର୍ୟ ଏବଂ ଫୁଲର ଭଳି ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌଶଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତିଆରି।