ନାରଦ ମହାର୍ଷି ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଯଦି କେହି ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଥିବା ଲୋକ ଏପରି କୁକର୍ମ ସହରରେ କରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରହିଥାଏ। ଏହି ପାପର ଚାରି ଭାଗ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଭାଗ ତୁମେ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଏବେ ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଯାଅ। ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖିବ, ସେଠି ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର; ଏହାରେ ତୁମର ଧର୍ମ ଓ ଶକ୍ତି ଉନ୍ନତି ପାଇବ। ଏହିପରି ହେବ, ଏବଂ ଏଇ ଶିଶୁ ଅବଶ୍ୟ ବଞ୍ଚିବ।" ଏପରି ନାରଦଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ରାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାହାପରେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁମୂଦ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନ୍ତି ଦିଅ। ଏହି ଶିଶୁଙ୍କ ଦେହକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ତେଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପାତ୍ରରେ ସୁସ୍ଥାପିତ କର। ଯେପରି ଏହି ଶିଶୁର ଦେହ କ୍ଷୟ ନ ହୁଏ, ସେପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କର, ଯାହାଫଳରେ ଏ ନିର୍ମଳ କର୍ମ କରୁଥିବା ଶିଶୁର ଦେହ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିପାରିବ। କୌଣସି ବିପଦ କିମ୍ବା ବିଘ୍ନ ନ ଆସୁ, ଏପରି କର।" ଏଭଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କାମ କରାଇଲେ। ତାପରେ ରାମ ମନେ ଭାବିଲେ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଇଚ୍ଛାରୂପୀ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ ଆସୁ। ରାମଙ୍କ ଭାବନା ଅନୁସାରେ, ସେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କୃତ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବିମାନ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଆସି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସେ ବିମାନ ହାତ ଜୋଡ଼ି କହିଲା, "ମୁଁ ଏଠାରେ, ହେ ରାଜନ। ତୁମ ସେବାକ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ।" ପୁଷ୍ପକଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ବକ୍ତୃତା ଶୁଣି ରାମ, ମହାମୁନିମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ବଣ, ତୁଣୀର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଖଡ଼ଗ ନେଇ, ବିମାନରେ ଆସି ବସିଲେ। ସେ ସମୟରେ ସଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଭରତଙ୍କୁ ସହରେ ରଖି, ରାମ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପ୍ରଥମେ ଉତ୍ତର, ପରେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ହିମାଳୟରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ; ପରେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ ସବୁ ଦିଗ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗର ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ଅପରାଧ ଶୂନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ରାମ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ପରେ ଏକ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଏକ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଏକ ଋଷି ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ରାମ ଦେଖିଲେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ବୀ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଉଲ୍ଟା ଲଟକି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ରାମ ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତୁମେ କେଉଁ ଗର୍ଭରୁ ଏପରି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ତପସ୍ୟା କରୁଛ? ମୁଁ ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ। ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ? ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି? ତୁମେ କ’ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର? ସତ୍ୟ କହ, କାରଣ ତପସ୍ୟା ସତ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ, ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ। ତପସ୍ୟା ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ରାଜସିକ ହୁଏ, ଏହା ସତ୍ୟର ରୂପ, ଏହି ତପସ୍ୟା ବ୍ରହ୍ମା ଜଗତ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଶକ୍ତି ରାଜସିକ ଓ ଅସୁରୀ ଚରିତ୍ରର, ଏହା ଅନ୍ୟଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ। ଯିଏ ଶରୀର ଅଂଶ ରକ୍ତରେ ଲେପିତ କରି ଲୁଚାଏ, କିମ୍ବା ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ସାଧନା କରେ, ସେ ଶିଘ୍ର ସିଦ୍ଧି କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଥାଏ। ତୁମ ଏହି ଭାବ ଅସୁରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦ୍ୱିଜ ମନେ କରୁନାହିଁ। ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ, ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ଜୀବନ ନାହିଁ।" ରାମଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, "ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜନ୍, ବହୁଦିନ ପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ଆପଣ ମୋ ପିତା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମାନ। ବସ୍ତବରେ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ। ଏଠି ଆମର ବାସସ୍ଥାନ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୂର୍ବରୁ ଏହା ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ଆମେ ଧନ୍ୟ ନୁହେଁ, ଆପଣ ଧନ୍ୟ। ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ତପସ୍ବୀମାନେ ଏପରି ସିଦ୍ଧି ଆଶା କରନ୍ତି। ମୋ ତପସ୍ୟାଫଳ ଆପଣଙ୍କୁ ମିଳୁ।" "ଆପଣ ଯେପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ମୁଁ କେଉଁ ଜନ୍ମରୁ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛି? ମୁଁ ଏକ ଶୂଦ୍ରର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏବଂ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଛି। ଏହି ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା କରେ, ମିଥ୍ୟା କହୁନାହିଁ, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଲୋକ ଜିତିବା ମୋ ଇଚ୍ଛା। ମୋ ନାମ ଶମ୍ଭୂକ, ମୁଁ ଶୂଦ୍ର।" ଏହିପରି କଥା କହିବା ସହିତ, ରାମ ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ଖଡ଼ଗ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ଶମ୍ଭୂକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଶୂଦ୍ର ତପସ୍ବୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପୁନିପୁନି ରାମଙ୍କୁ 'ଶାବାଶ୍, ଶାବାଶ୍' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଦେବତାମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଝରାଇ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ। ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ, ତୁମେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ। ଚାହିଁଥିବା ବର ମାଗ, ରାମ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ଏହି ଶୂଦ୍ର ଶରୀର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଛି।" ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ରାମ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ହାତ ଜୋଡି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଦେବତାମାନେ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ମୁଁ ବର ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଦି ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେବେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ଜୀବିତ ହେଉ। ଏହି ମୋର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବର ଅଭିଲାଷା।