ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ମହାପୁରୁଷ ଋଷିମାନେ ରାଘବଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଦ୍ୱାରପାଳ ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରପାଳ ତ୍ୱରିତ ଚଳି ଯାଇ ରାମଙ୍କୁ ଏହି ଖବର ଦେଲେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେପରି ଶୁଭ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଦିଗନ୍ତରେ ଉଦିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ କହିଲେ, “କୌଶଳ୍ୟାନନ୍ଦନ, ଆପଣଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଆଜି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ସକାଳ। ରଘୁନନ୍ଦନଙ୍କ ଉଦୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।” ଏହି ସମୟରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରେ ଉଭୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଟୁଟ ଦଢ଼ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ରାମ, ସୂର୍ୟପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ଗୃହେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଭଳି ମହାପୁରୁଷ ଋଷିମାନେ କେଉଁଠି ଦ୍ୱାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି? ଶୀଘ୍ର ଭିତରକୁ ଆଣ।” ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦ୍ୱାରପାଳ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ ଭିତରକୁ ନେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାମ ଯୋଡ଼ ହାତରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପରେ, ରାମ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ବସାଇଲେ। ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚୌକି ଉପରେ ଏବଂ କୁଶା ଘାସରେ ଢ଼କା ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ। ପୂରୋହିତ ତାଙ୍କୁ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଆଚମନ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ରାମ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ, ଏହି ବେଦବିଦ୍ ବୃଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ, କହିଲେ, “ରଘୁନନ୍ଦନ, ତୁମେ ଶୁଭ ଅଛ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନିଜୟ କରି ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ।” “ସୀତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ରାବଣ ହରଣ କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ନିହତ ହେଲା। ଏକା ଏବଂ ସାହାଯ୍ୟ ବିନା ତୁମେ ରାବଣକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଥିଲା; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ କେହି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆମେ ତୁମ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲୁ, ଏବଂ ତୁମକୁ ଦେଖି ଆମେ ପବିତ୍ର ହେଲୁ। ଏହି ଦିନ ତୁମେ ରାବଣଙ୍କୁ ମାରି, ଜନମାନସର ଅଶ୍ରୁ ମୁଛିଦେଲ; ଏହି ଭୂମିକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଦେଲ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ବିଜୟୀ ଓ ଅପାର ପ୍ରତାପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖି, କଥା ହେବା ପରେ, ଏବେ ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯିବୁ।” ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁଷ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ଓ ଏକ ମହାବଳୀ କବଚ ଦେଇଥିଲି। ପୁନି ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିବାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଆସିବା। ଏମିତି କହି, ସମସ୍ତ ଋଷି ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଋଷିମାନେ ଚଳିଯିବା ପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ କି ପ୍ରୟୋଜନ ଦେଖାଇଲେ? ତାଙ୍କ ମନେ ଲାଗିଲା, “ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି; ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ରହସ୍ୟ ଓ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଶୁଣିବି।” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ରାମ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, “ମୁଁ ଧର୍ମକୁ ଅବଶ୍ୟ ପାଳନ କରିବି, କାରଣ ଧର୍ମ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ।” ଏପରି ଭାବେ, ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରାମ ରାଜ୍ୟ କଲେ, ଦାନ, ହୋମ ଓ ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷା କରି, ସମୟ ଏକ ବର୍ଷ ପରି ଅତିତ ହେଲା। ସେଇ ଦିନ, ଗ୍ରାମ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ମୃତ ପୁଅକୁ ନେଇ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଆ କଥା କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ କ’ଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲା? ମୋର ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଶିଶୁବୟସରେ, ଯୁବା ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ପଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସରେ, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି। ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ମୋ ସନ୍ତାନ ଯମଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ରାମଙ୍କ ଦୋଷରେ ହେଇଛି। ଶିଶୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ନାରୀଙ୍କ ବଧ ହେଲେ ରାଘବଙ୍କ ଉପରେ ଅପମାନ ଆସେ। ମୁଁ ମରିଯିବି, ତେବେ ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କ ଉପରେ ବିନାଶ ଆସିବ।” ଏହି ସବୁ ଶୁଣି ରାମ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି ଭାବି, ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ମୁଁ ଆଗ୍ନିକୁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଦେବି କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ରୁ ଝାପ ଦେଇଦେବି; କିପରି ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବି?” ଏପରି ଦୁଃଖିତ ରାମଙ୍କ ନିକଟରେ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନାରଦ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ଶୁଣ, ଶିଶୁମୃତ୍ୟୁ କିପରି ଆସିଲା। ପ୍ରାଚୀନ କୃତଯୁଗରେ, ସମସ୍ତଂଠିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିଲେ; ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ୟତୀତ କେହି ତପସ୍ୟା କରୁନଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଅମର ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିଲେ। ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆସିଲାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ; ଦ୍ୱାପରରେ ଅଧର୍ମ ବଢ଼ିଲା, ଏବଂ ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅଧର୍ମରେ ଆସିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ମିଥ୍ୟା ଚାଲିଲା, ତିନି ଭାଗ ଅଧର୍ମ ଓ ଗୋଟିଏ ଭାଗ ଧର୍ମ ରହିଗଲା। ତା’ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ପୁନି ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଦ୍ୱାପରରେ ବୈଶ୍ୟମାନେ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ ତିନି ଯୁଗର ଧର୍ମ ଭିନ୍ନ ରହିଲା। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ କଳିଯୁଗ ଆସିଲାପରେ, ଅଧର୍ମ ଓ ମିଥ୍ୟା ବଢ଼ିଗଲା। କଳିଯୁଗରେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିବେ; ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ ଗୁରୁତର ତପସ୍ୟା ହେବ। ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଶୂଦ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲା, ତାହାର ଫଳରେ ଶିଶୁବଧ ଘଟିଛି; ରାଜ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଅଧର୍ମ କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ...” ଏଭଳି ଘଟଣା ଅନୁସାରେ ଆଗକୁ ଘଟଣା ଗଢ଼ିଯାଏ।