ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଏହି ଦାନ କରିନଥିଲ, ଏହାକୁ ତୁମେ ଅପ୍ରମୁଖ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିଥିଲ। ଶ୍ୱେତ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ମହାରାଜ୍, ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ତାହାର ଫଳ କିପରି ମିଳେ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ମୋର ଗୁରୁଦେବ।” ତାହାପରେ ଶ୍ରୀ ବଶିଷ୍ଠ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ଫଳ ମିଳିବାର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ଅଛି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ଏକ ପୁରାତନ କାଳର କଥା କହୁଛି। ସେ ସମୟରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିନୀତାଶ୍ୱ। ସେ ମହାନ ରାଜା ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଚାହିଁଲେ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଖାଦ୍ୟକୁ ଅପ୍ରମୁଖ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି, ସେ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇନଥିଲେ, ଯେପରି ତୁମେ କରିଥିଲ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ରାଜା ବିନୀତାଶ୍ୱ ଜାହ୍ନବୀ ତୀରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ। ମାୟାପୁରୀରେ ସେ ଏକ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ହେଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଯେପରି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ସେଉଁଠିକି ସେଉଁପରି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଏଠିଏ ମଧ୍ୟ, ତିନି ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ—ପୃଥିବୀରେ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ, ନୀଳ ପର୍ବତ ଉପରେ। ସେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ଦେବତାସଦୃଶ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ସେ ନିଜ ଦେହ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୌରୋହିତ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ହୋତା ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୌରୋହିତ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୋର ଏହି ଭୋକର କାରଣ କ’ଣ?” ପୌରୋହିତ କହିଲେ, “ରାଜନ୍, ତୁମେ ତିଳଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ ଓ ଘୃତଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ ଦାନ କର। ଏହାସହ ଜଳଦୁଗ୍ଧା, କ୍ଷୀରଦୁଗ୍ଧା ଓ ରସଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୋକ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ମିଟିଯିବ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।" ତାହାପରେ ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ତିଳଦୁଗ୍ଧା ଗାଈର ବିଧି କ’ଣ? ମୋତେ କହ, ମୁଁ ଏହା କରିବି।” ପୌରୋହିତ କହିଲେ, “ଶୁଣ, ତିଳଦୁଗ୍ଧା ଗାଈର ବିଧି ଏହା—ଗାଈ ସୋଳ ମାପର, ଛେଣି ଚାରି ମାପର, ପାଦ ଚିନି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଦାନ୍ତ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ। ନାକ ସୁଗନ୍ଧର, ଜିଭ ଗୁଡ଼ର, ପୁଛ ମାଳାରେ ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା। ଶିଂ ଶୁବ୍ର ସୁନାର, ଖୁର ଚାନ୍ଦିର, ଥନ କଞ୍ଚନର, ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ। ଏହିପରି ଗାଈକୁ କଳା କୃଷ୍ଣାମୃଗ ଚର୍ମରେ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଢାଙ୍କି, ମନ୍ତ୍ର ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଅ। ପଞ୍ଚ ମଣିର ସୂତାରେ ବାନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଔଷଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନ୍ତ୍ରପୂତ କରି ଦିଅ।" “ଏହି ତିଳଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ ଦ୍ୱିଜେନ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯିବା ସମୟରେ, ତୁରନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ। ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଭକ୍ତିସହ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି, ବଂଶର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ତିଳଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି।” ଏହିପରି ନିୟମରେ ତିଳଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେପରି ଜଳଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ ମଟିରେ ଘଡ଼ା ବାନ୍ଧି ଦିଅ; ନିୟମାନୁସାରେ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଏକଶ ଗାଈ ଦାନ କଲେ, ଏହା ଶ୍ୱର୍ଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବୀ ସାଭିତ୍ରୀ ପରି ଫଳଦାୟି ହୁଏ। ଘୃତଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ନିୟମାନୁସାରେ ଦାନ କଲେ, ତାହା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ, ତେଜ ଦିଏ। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ରସଦୁଗ୍ଧା ଗାଈ ଦାନ କଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ମୋକ୍ଷ ଦାନ କରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଧି ଏବଂ ତାହାର ଅସୀମ ଫଳ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥିତ ହୋଇଛି। ଯାହା ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ, ତାହା କାର୍ତ୍ତିକରେ ପ୍ରଥମେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଧନ, ମଣି, ଔଷଧି ଏବଂ ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷମାନେ ଯେଉଁ ଅଣ୍ଡରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାନ୍ଦିରେ ଆଲଙ୍କୃତ କରି, ଦିବ୍ୟ ମଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହ କାର୍ତ୍ତିକର ଦ୍ୱାଦଶୀ କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ପୌରୋହିତ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ, ତାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦାନ ହୁଏ। ଯଦି କେହି ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ଯଜ୍ଞ କରେ, ତାହାର ସମସ୍ତ ଫଳ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦାନରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦାନ କରେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପାଠ, ହୋମ, ଦାନ, ଅଧ୍ୟୟନ, ସ୍ତୁତି ସାର୍ଥକ ହୁଏ। ତେବେ ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦାନ କରି ମୋକ୍ଷ ମିଳେ କି? ଏହା କେବେ, କେଉଁଠି, କିଏକୁ, କିପରି କରିବି, ସେଥିରେ କ’ଣ ନିୟମ?” ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ଏହିପରି ଶୁଣି, ପୌରୋହିତ ଏକ ସୁନାର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ, ସମସ୍ତ ଧାତୁରେ ତାହା ମିଶାଇଲେ। ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପଦ୍ମ ରଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ହଜାର ସୁନା ମୁଦ୍ରା ଅଛି; ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କଲେ। ସାଭିତ୍ରୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ଋଷି, ତପସ୍ବୀ, ନାରଦାଦି ସନ୍ତାନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବମାନେ ସମେତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ପାର୍ଷ୍ୱଦେବ, ସୁନା ଦେହରେ ଥିଲେ। ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁ ବରାହ ଆକୃତିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ବିଦ୍ୟମାନ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନୀଳମଣି, ପନ୍ନାର ଅଳଙ୍କାର ତିଆରି କରି, ରତ୍ନଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ତେଜ ବଢ଼ାଇବା ଉଚିତ।” ଏହିପରି ବିଧିରେ ଦାନ କଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ନିଶ୍ଚିତ।