ମହାତ୍ମା ରାଜା ଶ୍ୱେତଙ୍କ ପାଖରେ ଅପାର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଥିଲା ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଭୟଙ୍କର ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭୁଖ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇ, ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଋକ୍ଷ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଯେଉଁଠି ଏକ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ବନ୍ଧୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲା ଥିଲା, ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେ ଏହି ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଟୁଥିଲେ। ପରେ, ସେ ପୁଣି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମହାମୁନି ବଶିଷ୍ଠ। ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, “ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ କାହିଁକି ନିଜ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଖାଉଛ?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପଡ଼ିବା ପରେ, ରାଜା ଶ୍ୱେତ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ଦୁଃଖିତ। ପୂର୍ବେ କେବେ ମୁଁ ଦାନ ଦେଇ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉନଥିଲି, ଏହି କାରଣରୁ ଏ ଭୁଖ ମୋତେ ଦେଖାଉଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏପରି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ବଶିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁଣି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କ’ଣ କରିପାରିବି, ହେ ରାଜାଧିରାଜ? ଯାହା କେହି ଦାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ତାହା କେବେ ଉପକାର କରେନାହିଁ। ମଣି, ସୁନା ଦାନ କଲେ ଲୋକ ଧନୀ ହୁଏ, ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ତୁମେ ଏହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଦାନ ଦେଇନଥିଲ, ତେଣୁ ଏହି ଫଳ ମିଳୁଛି।” ଏହାର ଫଳ କିପରି ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ଏହା କିପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ରାଜା ଶ୍ୱେତ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ କଲେ। ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ଏଥିରେ ଏକମାତ୍ର କାରଣ ଅଛି, ଏହିଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଶୁଣ, ପୂର୍ବେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିନୀତାଶ୍ୱ। ସେ ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଅନୁରୋଧକୁ ମାନି ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଖାଦ୍ୟକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଦେଇନଥିଲେ—ଏଠାରେ ତୁମେ ଯେପରି ଭାବିଥିଲ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଏହିଭଳି କଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଜାହ୍ନବୀ ତଟରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ। ମାୟାପୁରୀରେ ବିନୀତାଶ୍ୱ ସାମ୍ରାଟ୍ ହେଲେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ତୁମେ ଯେପରି ଗଲ, ସେଉଁଠି। କିନ୍ତୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଭୁଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ପୃଥିବୀରେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ନୀଳ ପର୍ବତ ଉପରେ ଆସିଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭାବାନ୍ ରୂପରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଓ ପୌରୋହିତ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ହୋତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ—‘ମୋର ଏହି ଭୁଖ କାହିଁକି?’। ପୌରୋହିତ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ତିଳ-ଗାଈ ଓ ଘୃତ-ଗାଈ ଦାନ କର। ଏହିପରି ଜଳ-ଗାଈ, ଦୁଧ-ଗାଈ ଓ ରସ-ଗାଈ ଦ୍ରୁତ ଦାନ କର, ତେବେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ସେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବ।" ତା’ପରେ ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ତିଳ-ଗାଈ ଦାନର ପ୍ରକ୍ରିୟା କ’ଣ?” ପୌରୋହିତ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଶୁଣ, ଏହାର ବିଧି: ଗାଈଟି ଶୋଳ ମାପର, ଛୁଆଟି ଚାରି ମାପର ହେବା ଉଚିତ। ଗାଈର ପାଉ ଉପରେ ଆଖୁ କରିବା, ଦାନ୍ତ ଫୁଲର, ନାକ ଗନ୍ଧର, ଜିହ୍ବା ଗୁଡ଼ର, ଲାଜ ମାଳା ଓ ଘଣ୍ଟିର ଅଳଙ୍କାର ହେବା ଦରକାର। ସେଠାରେ ସିସା, ରୂପା, କଂସ୍ୟ ଓ ସୁନାରେ ଶିଙ୍ଗ, ଖୁର, ଓ ତନୁ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗାଈକୁ, କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ଉପରେ ରଖି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଗାଈକୁ ପଞ୍ଚ ମଣିର ସୂତା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଭରି ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରରେ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଦାନ ପରେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଇଥିବା ତିଳ-ଗାଈ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ। ତୁମେ ଦେବୀ ତିଳ-ଗାଈକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗ୍ରହଣ କର, ଏହା ପରିବାର ପାଇଁ, ଏହି ଗାଈ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତିଳ-ଗାଈ ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଜଳ-ଗାଈ, ଘୃତ-ଗାଈ, ଦୁଧ-ଗାଈ ଓ ରସ-ଗାଈ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦାନ କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ରଦ୍ଦିପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି, ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଧି ଏବଂ ଫଳ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଯାହା ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ, ତାହାକୁ ପ୍ରଥମେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଧନ, ମଣି, ଔଷଧି ଓ ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷମାନେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଚାରିପାଖରେ ରୂପା ଏବଂ ମଣିରେ ସଜାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ କାର୍ତ୍ତିକ ଦ୍ୱାଦଶୀ କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ନିଜ ପୌରୋହିତ୍ୟ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।