ରାଜା, ଯଦି ମଙ୍ଗଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ, କିମ୍ବା ରାହୁ କେତୁ ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଏହି କ୍ରୂର ଗ୍ରହମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ବିଧି କରେ, ସେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଏ। ଏପରି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ ଦୟାଳୁ ହୁଏ ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି; ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଶନି, ରାହୁ ଓ କେତୁଙ୍କୁ ଇରନ୍ ଭାଣ୍ଡରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭାଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଇରନ୍ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ପାଇଁ ଦୁଇଟି କଳା ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଗ୍ରହମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନାର ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରତ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହଙ୍କୁ ସୁନାରେ ଦେବା ଉଚିତ, ରାଜନ୍। ଶାନ୍ତି ଚାହିଁଥିବାମାନେ ବ୍ରତ ଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଦାନ ଦେଇବା ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ରାଜା, ସାହଜ୍ୟରେ ମାନବ ନିଜର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ। ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଜ୍ଞାନ, ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଧନ, ଜନାର୍ଦନଠାରୁ ମୋକ୍ଷ, ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପିତାମହଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: "ଯେଉଁ ବିଦ୍ୟା ଆପଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ, ସେଠାରେ ବଡ଼ ଫଳ ମିଳେ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଏପରି ଫଳ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ମହାମୁନି, ଏହି ବର୍ଷରେ ଉପବାସ କଲେ କମ୍ ପ୍ରୟାସରେ କେଉଁ ମହାପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଦୟାକରି କୁହନ୍ତୁ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମହାରାଜ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଶ୍ୱେତ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ଭୂଖରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ଇଲାବୃତ ଦେଶରେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ; ସେ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମସ୍ତ ନଗର ସହ ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ପୌରୋହିତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମିକ ରାଜା ଏକଦିନ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ହଜାର ଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବି, ମୁଁ ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ମଣି ଦ୍ୱିଜମାନେକୁ ଦାନ କରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନେ ପୃଥିବୀର ଅନ୍ନ ଦେବା ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ।' 'ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅନ୍ନ ରୂପେ ଦିଆଯାଏ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ଦିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ଯଦି ଜଣେ ଜାଣେ ଯେ କିଛି ତାଙ୍କର ନୁହେଁ, ତେବେ ସେ ଦାନ ମାନ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ।' ଏହି ଶ୍ୱେତ ରାଜା ଲାଲ ଜମା, ଆଭୂଷଣ, ଗ୍ରାମ ଓ ନଗର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଅନ୍ନ କିମ୍ବା ପାଣି ଦେଇନଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ବହୁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ତିନିଶୋ କୋଟି ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲାପରେ ଶ୍ୱେତ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ସିଦ୍ଧ ମହିଳାମାନେ ଗୀତ ଗାନ୍ତି, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ନାରଦ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ଦୁଇ ମହାମୁନି ଗାନ୍ତି, ତପସ୍ବୀ ମୁନିମାନେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କର୍ତ୍ତା ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ତଥାପି, ଏତେ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ୱେତଙ୍କ ଦେହ ଭୂଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ତପିଯାଉଥିଲା। ସେଇ ଭୂଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଶ୍ୱେତ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ରିକ୍ଷ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଏଠି, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ପୂର୍ବରୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ନିଜ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରି ତାହା ଚାଟିବାକୁ ବସିଲେ। ପୁନଃ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ବହୁଦିନ ପରେ ଏହି ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ରାଜାକୁ ବସିଷ୍ଠ ଦେଖିଲେ, ତିନି ନିଜ ଅସ୍ଥି ଚାଟୁଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ତୁମେ କାହିଁକି ନିଜ ଅସ୍ଥି ଖାଉଛ?' ତେବେ ଶ୍ୱେତ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଭୂଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ତପିଯାଉଛି; ପୂର୍ବରୁ କେବେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିନଥିଲି, ତେଣୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି।' ଏପରି ଶୁଣି ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବି? ଯେଉଁ ଜିନିଷ କେହି ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ କେବେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ନାହିଁ। ମଣି ଓ ସୁନା ଦାନ କଲେ ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି, ଅନ୍ନ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଆପଣ ଏହି ଅନ୍ନ ଦେଇନଥିଲେ, ଏହାକୁ ଅପରିଗଣ୍ୟ ଭାବି।' ଶ୍ୱେତ ପଚାରିଲେ, 'ଗୁରୁଦେବ, ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଦିଆଯାଏନି, ତାହାର ଫଳ କିପରି ମିଳେ?' ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ କାରଣ ଅଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ମୋତେ ଶୁଣ, ପୂର୍ବ କାଲରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିନୀତାଶ୍ୱ। ସେ ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା ଚାହିଲେ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ନ ଦେଲେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଯେପରି। ବହୁଦିନ ପରେ ସେ ଜାହ୍ନବୀ ତୀରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ମାୟାପୁରୀରେ ବିନୀତାଶ୍ୱ ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଭୂଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ—ପୃଥିବୀରେ ଗଙ୍ଗା ତୀର ନୀଳ ପର୍ବତ ଉପରେ। ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ସେ ନିଜ ଦେହ ଓ ପୌରୋହିତ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ପୌରୋହିତ୍ୟ, ହୋତା ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାହ୍ନବୀ ତୀରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଏହି ଭୂଖର କାରଣ କଣ? ପୌରୋହିତ୍ୟ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ତିଳ ଓ ଘିଅ ଦେଇ ଗାଈ ଦାନ କର।