ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ସୋମବାର ଦିନରେ ସୁଶୋଭିତ ପାତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାର ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେମାନେ ରାତିରେ ଭୋଜନ ବିରତି ରଖି, ଆଠିଟି ସୋମବାର ସାବଧାନରେ ଉପବାସ କରି ଉପଚାର ଦେଉଛନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ନବମ ସୋମବାର ଶେଷ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର। ଏହାପରେ, ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜୋଡ଼ା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ କଂସ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ସୋମ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି, ଏକ ଛତା, ଚପ୍ପଲ୍ ଓ ଜୁତା ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହିଯୋଗ୍ୟ ଉପହାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହାପରି, ସ୍ୱାତି ନକ୍ଷତ୍ର ଦିନରେ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ରାତିରେ ଉପବାସ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଆଠ ରାତି କରି, ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଦରକାର। ଏକ ସୁସ୍ଥ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ସୁନାର ମଙ୍ଗଳ ମୂର୍ତ୍ତି ରଖି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ନକ୍ଷତ୍ର ଅନୁକ୍ରମରେ ସାତ ଦିନ ଉପବାସ କରି, ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଆଠମ ଦିନ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହଙ୍କ ସୁନା ମୂର୍ତ୍ତି ନିୟମାନୁସାରେ ଦାନ କରିବା ଦରକାର। ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି କଲେ, ରାଜା, ଏହାର ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଗ୍ରହ ଶୁଭ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ ପାଏ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସାପମାନେ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଓ ପାଠ କରିବା ଲୋକଙ୍କ ବିପଦ୍ ସ୍ୱପ୍ନ ନାଶ ହୁଏ। ଯଦି ମଙ୍ଗଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରାହୁ ଓ କେତୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅସୁବିଧାଜନକ ଭାବେ ବସିଥାଆନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଦୃଢ଼ ଗ୍ରହମାନେ ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଧି କରିଲେ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁଠି ଏହି ବିଧି ଭକ୍ତି ସହ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଶନି, ରାହୁ ଓ କେତୁଙ୍କୁ ଲୋହା ପାତ୍ରରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଲୋହାରେ ବନେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍; ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି କଳା ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଦରକାର। ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନାର ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରତ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହଙ୍କୁ ସୁନାରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତି ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରତ ଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ସମ୍ଭବ ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେଇ ଗ୍ରହମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଦରକାର। ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହୁଏ। ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ, ଭାସ୍କରଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଧନ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଠାରୁ ମୋକ୍ଷ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପିତାମହଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ମିଳିଥାଏ। ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ—"ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ଆପଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ, ସେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଫଳ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ଭଳି ବର୍ଷ ପୂରା ଉପବାସରେ କଣ ମହାପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା କୃପାକରି କହନ୍ତୁ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—"ହେ ମହାରାଜ, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଇଲାବୃତ ଦେଶରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶ୍ୱେତ। ସେ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମସ୍ତ ନଗର ସହିତ ଭୂମିକୁ ଜିତିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ରାଜପୁରୋହିତ ଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ୱେତ ରାଜା, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏକଦିନ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ମୁଁ ହଜାରଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବି, ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ମଣିମୁକ୍ତା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିପାରିବି; କିନ୍ତୁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଭୂମିର ଅନ୍ନ ଦାନ କରିବାରେ ନାହିଁ।' 'ଯଦି କିଏ ଜାଣିଥାଏ ଯେ କିଛି ନିଜର ନୁହେଁ, ତେବେ ଅନ୍ନ ଦାନ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ଏକଥି ଏ ଦାନ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।' ଏହିପରି ଶ୍ୱେତ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଲାଲ୍ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଗ୍ରାମ ଓ ନଗର ଦାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଅନ୍ନ କିମ୍ବା ପାଣି ଦାନ କଲେନି। ତଥାପି, ସେ ଅନେକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ତିନି ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ସିଦ୍ଧାଙ୍କ ମହିଳାମାନେ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ନାରଦ ସର୍ବଦା ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ଦୁଇ ମହାମୁନି ଗାନ କରନ୍ତି, ତପସ୍ବୀ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ବେଦମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ତଥାପି, ଏତେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ଏହି ମହାତ୍ମା ରାଜା ଦେହରେ ଭୟଙ୍କର ଭୁଖ ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ଏହି ଭୁଖରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ରାଜା ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଋକ୍ଷ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦେହ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ରାଜା ନିଜ ଅସ୍ଥି ଉଠାଇ ଦେଖି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଟିବାକୁ ବସିଲେ। ପୁଣି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଏହି ଦୃଢ଼ ନିୟମବାନ୍ ରାଜାକୁ ବଶିଷ୍ଠ ଦେଖିଲେ, ସେ ନିଜ ଅସ୍ଥି ଚାଟୁଛନ୍ତି। ବଶିଷ୍ଠ ପଚାରିଲେ—"ହେ ରାଜାଧିରାଜ, କାହିଁକି ତୁମେ ନିଜ ଅସ୍ଥି ଖାଉଛ?" ଏପରି ବଡ଼ ମୁନି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ରାଜା ଶ୍ୱେତ କହିଲେ—"ହେ ପୂଜ୍ୟପାଦ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଭୁଖ ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ। ପୂର୍ବେ ମୁଁ କେବେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିନଥିଲି, ଏହି ଭୁଖ ତେଣୁ ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କ'ଣ କରିପାରିବି, ତୁମେ ଭୁଖିଲା ଥିବାବେଳେ? କାରଣ, ଯାହା ଦାନ ହୋଇନାହିଁ, ସେ କେବେ କାହାକୁ ଉପକୃତ କରେ ନାହିଁ।" ସେଉଁଠି ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ—"ମଣି-ମୁକ୍ତା ଓ ସୁନା ଦାନ କଲେ ଲୋକ ଧନୀ ହୁଏ; ଅନ୍ନ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହୁଏ।